Αυτοκτονία: επίκαιρος προβληματισμός με αφορμή την πανδημία…

                  

                                                                              Στα Blogs 3 & 4 Δεκεμβρίου, 2020

       

     Αφορμή για το σημερινό μου άρθρο έδωσαν οι ανησυχίες συμπολιτών μας με πρόσφατα πρωτοσέλιδα εφημερίδων με αναφορές αυτοκτονιών στην Ελλάδα που άμεσα ή έμμεσα σχετίζονται με τις δραματικές επιπλοκές του covid-19 στα ψυχοκοινωνικά δεδομένα, στην αύξηση της κατάθλιψης και στην οικονομική δυσπραγία που φαίνεται να οδηγεί στην καταστροφή αμέτρητους επιχειρηματίες.

     Προβληματίσθηκα έντονα την περασμένη Δευτέρα 30 Νοεμβρίου, διαβάζοντας στην Διεθνή ιστοσελίδα του CNN άρθρο που σημειώνει ότι τον περασμένο Οκτώβριο στην Ιαπωνία ο αριθμός των αυτοκτονιών ήταν μεγαλύτερος από το άθροισμα των ανθρώπων που έχασαν τη ζωή τους εξαιτίας του covid-19 σε όλη τη διάρκεια του 2020!...

https://edition.cnn.com/2020/11/28/asia/japan-suicide-women-covid-dst-intl-hnk/index.html

     Το άρθρο αναρτήθηκε την ίδια μέρα και στην ελληνική ιστοσελίδα του CNN

https://www.cnn.gr/focus/story/244925/to-syndromo-tis-iaponias-o-minas-poy-oi-aytoktonies-xeperasan-toys-thanatoys-apo-covid-19-gia-to-2020

     Ο θάνατος βρίσκεται αναμφίβολα στο τραγικότερο σημείο στο ευρύ φάσμα των ανθρώπινων συναισθημάτων. Ο θάνατος, όμως, από αυτοκτονία, πέρα από την εγγενή τραγικότητά του εμπεριέχει και τα καταθλιπτικά στοιχεία που δημιουργούν οι υποκειμενικές ενοχές συγγενών και φίλων για την αδυναμία τους να προβλέψουν και να αποτρέψουν το γεγονός!

     Η κοινή γνώμη έθετε και θέτει το φαινομενικά απλό, αλλά δύσκολο να απαντηθεί, μονολεκτικό ερώτημα του «γιατί».

     Σε ιστορική αναδρομή τα άτομα που αυτοκτονούσαν είχαν ως κίνητρα τους κλασικά γνωστούς λόγους της ερωτικής απογοήτευσης, της οικονομικής καταστροφής, την αδυναμία να προσαρμοσθούν στις απαιτήσεις της Στρατιωτικής ζωής ή επειδή αποτύγχαναν στις Πανελλήνιες Εξετάσεις.

     Αυτή την εποχή της καταστροφικής πανδημίας του covid-19 σημαντική υποκείμενη αιτία θα αποτελεί για πολλούς η οικονομική καταστροφή (και εδώ απαιτεί ιδιαίτερη προσοχή  το γεγονός ότι καθώς βουλιάζουμε στην οικονομική δυσπραγία και την επικείμενη ύφεση φοβάμαι ότι ίσως βιώσουμε και στην Πατρίδα μας όπως και διεθνώς μεγάλη αύξηση στον αριθμό των ατόμων που αποφασίζουν να θέσουν τέρμα στην ζωής τους, να αυτοκτονήσουν). 

     Την κλασική τυπολογία της αυτοκτονίας παρουσίασε ο Γάλλος κοινωνιολόγος Emile Durkheim, καθορίζοντας 3 συγκεκριμένους τύπους:

Ευσυνειδησία και συμμόρφωση οδηγούν, τελικά, σε ΥΠΟΤΑΓΗ

                                                                                    

                                                                                       Στα Blogs 30 Νοεμβρίου & 1 Δεκεμβρίου, 2020

      

     Θα σας κουράσω λίγο σήμερα με ένα μεγάλο κείμενο αναφοράς στα πειράματα «υπακοής σε πρόσωπα Εξουσίας» που έκανε στα μέσα του περασμένου αιώνα στο Yale ο καθηγητής Ψυχολογίας Dr Stanley Milgram για τα οποία ίσως έχετε ήδη διάβασαν κάτι σχετικό. Εκείνα τα πειράματα κοινωνικής ψυχολογίας αποκάλυψαν πόσο εύκολο είναι για άτομα που διαθέτουν «κύρος και εξουσία» να επηρεάζουν τις συμπεριφορές άλλων ατόμων.

     Στα πειράματα Milgram ο «δάσκαλος» κάθεται μπροστά σε μια κονσόλα από την οποία μπορεί να κάνει στο άλλο άτομο «μαθητή» που βρίσκεται σε διπλανό δωμάτιο «ηλεκτροσόκ» κάθε φορά που δίνει λάθος σε κάποια ερώτηση. Στο δωμάτιο παροχής ηλεκτροσόκ δίπλα στον «δάσκαλο» βρίσκεται το πρόσωπο «κύρους και εξουσίας» που τον επιβλέπει. 

http://psychology.about.com/od/historyofpsychology/a/milgram.htm

     Με την παρότρυνση του «επιβλέποντα» ο «δάσκαλος» αυξάνει τα βολτ του ηλεκτροσόκ που ακούει (αλλά δεν βλέπει) τον «μαθητή» που τιμωρείται για κάθε λάθος…Σημειώνω ότι τα πειράματα του καθηγητή Milgram διεξάχθηκαν (από πρόθεση και όχι τυχαία) στη διάρκεια της δίκης του περιβόητου Γερμανού Ναζί «εγκληματία πολέμου» Otto Adolph Eichmann.που είχε συλληφθεί από μυστικούς Ισραηλινούς πράκτορες.

     Το ερώτημα ήταν «εάν και κατά πόσο οι Ναζί δήμιοι Εβραίων και άλλων εκατομμυρίων ανθρώπων ήταν απλά πειθήνια-υπάκουα όργανα στις εντολές των Αρχηγών τους», δηλαδή προσώπων που διέθεταν «Κύρος και Εξουσία». Τα πειράματα μέτρησαν την προθυμία των συμμετεχόντων να υπακούσουν και να εφαρμόσουν τις εντολές που τους δίνει το πρόσωπο «Κύρους και Εξουσίας» έστω και εάν αυτές, προκαλώντας πόνο, έρχονται σε αντίθεση με την προσωπική τους συνείδηση.

     Να διευκρινίσω εδώ ότι τα ηλεκτροσόκ ΔΕΝ είναι πραγματικά όπως δεν είναι και οι κραυγές πόνου του θύματος!

     Τόσο ο καθηγητής Milgram όσο και άλλοι ψυχολόγοι που επανέλαβαν αυτά τα πειράματα σημειώνουν ότι διαπίστωσαν δυσκολία στην παροχή ηλεκτροσόκ και πόνου στα θύματά τους όταν τα δύο δωμάτια δεν τα χώριζε κάποιος τοίχος από τούβλα αλλά ένας γυάλινος τοίχος. Με γυάλινο διαχωριστικό τοίχο ήταν δύσκολο για τον θύτη να προξενήσει πόνο στο θύμα παρά τις επιτακτικές παραινέσεις του προσώπου Εξουσίας και Κύρους και μάλιστα πολλοί θύτες απέφευγαν την διασταύρωση των βλεμμάτων τους με τα θύματά τους!…

     Πρόσωπα που παίρνουν αποφάσεις επώδυνες για άλλα άτομα προτιμούν να κρατούν αποστάσεις από αυτά καθώς η άμεση επαφή, πρόσωπο-με-πρόσωπο καθιστά την επιβολή τους πιο δύσκολη…

Covid-19: «Σαν παλιό Σινεμά και σαν την Χαλιμά…»

 

                                                                                        Στα Blogs 26, 27 & 28 Νοεμβρίου, 2020

     

    Ξεκινώντας το σημερινό μου θέμα θα ζητήσω δημοσίως την επιβεβλημένη δεοντολογικά συγνώμη από τον μακαρίτη Μάνο Χατζηδάκι, τον στιχουργό Αρη Δαβαράκη και τον Γιώργο Νταλάρα, συντελεστές της κλασικής πια «Μπαλάντας Αισθήσεων και Παραισθήσεων» καθώς δανείστηκα στίχο του έργου τους για τον δικό μου τίτλο.

     Για τους φίλους αναγνώστες η σχετική μπαλάντα από το youtube στο τέλος του άρθρου.

     Είχα αρχικά σκεφτεί να βάλω για τίτλο:

    Covid-19: Π. Ο.Υ., Φαρμακευτικές, Εμβόλια και Ανθρωπότητα…

     Και προσπερνώντας το γνωστό μου στυλ είχα σκεφθεί να χρησιμοποιήσω και υπότιτλο:

     Σενάριο με ομιχλώδη ΑΡΧΗ, απίστευτα επώδυνη ΜΕΣΗ και άγνωστο ακόμα ΤΕΛΟΣ…

     Μετά αναμόχλευσα τη μνήμη μου και θυμήθηκα άλλες εποχές με τα ανείπωτης γοητείας «θερινά Σινεμά» όπου βλέπαμε συναρπαστικά έργα στις μεγάλες οθόνες, έργα με Αρχή, Μέση και Τέλος γεμάτα με δράση και πλοκή.

     Σύγχρονο τεράστιο τέτοιο έργο στο θέμα της Υγείας που κόστισε και συνεχίζει να κοστίζει ανθρώπινες ζωές, που  γονάτισε και συνεχίζει να γονατίζει τις Εθνικές και την Παγκόσμια Οικονομία και με τις ψυχοκοινωνικές καταστάσεις που δημιούργησε είναι άγνωστο πόσο τελικά θα κοστίσει στο Ανθρώπινο γένος πρώτο έτος της τρίτης δεκαετίας της τρίτης, μετά Χριστό, χιλιετίας μας.

     Το σενάριο είναι ήδη γνωστό καθώς το «περιποιήθηκαν» έντεχνα ξεπερνώντας κάποιες στιγμές απροκάλυπτα τα όρια της χυδαίας «τρομολαγνείας» ΟΛΑ τα διεθνή ΜΜΕ (αυτά που συνεχίζω να αποκαλώ Μέσα Μαζικού Εκμαυλισμού).

     Ξετυλίγω το σενάριο που ακούει στο όνομα covid-19…

     Η ΑΡΧΗ ήταν και παραμένει τυλιγμένη με ένα «πέπλο μυστηρίου».

     Ξεκίνησε μας είπαν, χωρίς ποτέ να μάθουμε περισσότερες λεπτομέρειες μέχρι σήμερα, στα τέλη του 2019 στην Κινεζική πόλη Wuhan και μερικές εβδομάδες μετά την είσοδο στο 2020 το σενάριο ενέπλεξε στην δραματική του εμφάνιση χώρες της Ανατολής και Δύσης.

Αντιμετωπίζοντας προκλήσεις: πολεμάς, το σκας ή «παγώνεις»;

     

                                                                                          Στα Blogs 23, 24 & 25 Νοεμβρίου, 2020

     

     Η έμφυτη τάση «φυγής» από ανεπιθύμητες καταστάσεις ή πρόσωπα αποτελεί μια αρχέγονη και συνάμα σωτήρια γνώση και ικανότητα του ανθρώπου από τις εποχές ακόμη που «γυμνός και αδύναμος» είχε να αντιμετωπίσει και ισχυρότερα, και ταχύτερα και πιο μεγαλόσωμα από αυτόν ζώα στον καθημερινό του αγώνα για την επιβίωση.

    Και σήμερα, μικροί και μεγάλοι, παιδιά και ώριμα στην ηλικία άτομα, βιώνουμε διάφορες καταστάσεις και προκύπτουν στον καθένα και την καθεμιά μας σε μετωπική αντιπαράθεση απειλές και κίνδυνοι που διαχειριζόμαστε με επιτυχία ή αποτυχία όπως και άλλες τις οποίες  επιλέγουμε να διαχειριστούμε με τη «φυγή».

     Η κλασική αρχέγονη αντίδραση ήταν πάντα ταυτισμένη με την διαστολή: «πολεμάς ή το σκας» (fight or flight). Εδώ χρειάζεται να προσθέσω για λόγους επιστημονικής ακρίβειας (καθώς συνήθως όλοι σταματάμε στις 2 επιλογές) ότι η επιλογή της «φυγής» («το σκάω») είχε και έχει ανέκαθεν δύο μορφές, την πραγματική-φυσική και την συμβολική όπου αδυνατώντας να «ξεφύγω» παγώνω ή λιποθυμώ…

     Η φυγή ως υποχώρηση μπροστά σε κινδύνους που ξεπερνούν τις δυνάμεις μας είναι λογική πράξη και ψυχό-συναισθηματικά αιτιολογημένη.  

     Πέρα, όμως, από συγκεκριμένες και αντικειμενικά επιβεβαιωμένες καταστάσεις ή πρόσωπα που μας απειλούν υπάρχουν και συμβολικές καταστάσεις, ψυχολογικές και ψυχό-συναισθηματικές που αναγκάζουν το άτομο να επιλέξει όχι τη λύση της αντιπαράθεσης, της εμπλοκής ή συμπλοκής αλλά τη λύση της φυγής...

     Σε πρακτικό επίπεδο επιλέγω να αντιπαρατεθώ με τον ή την προϊσταμένη μου (με το αφεντικό) και κάνω ηρωική έξοδο με «παραίτηση» ή συμβολικά «παγώνω» και, θα το θέσω κάπως άκομψα, «το βουλώνω;»

Επίκαιρος προβληματισμός για την «εξάρτηση» από το διαδίκτυο (Ιντερνετομανία)

                                                                                             Στα Blogs 19, 20 & 21 Νοεμβρίου, 2020                                                      

     Το λειτούργημα όλων των εκπαιδευτικών και μαζί οι ρόλοι της μάνας και του πατέρα ήταν ανέκαθεν απαιτητικοί, αλλά έχουν γίνει ακόμη πιο δύσκολοι στην εποχή μας, την εποχή της πανδημίας που μας επέβαλε τις νέες μορφές καθολικής «τηλεκπαίδευσης» και εργασίας από το σπίτι, δηλαδή «τηλεργασίας».

     Δεν προτίθεμαι σήμερα να δαιμονολογήσω για την υψηλή τεχνολογία, ούτε και να «τρομάξω» τους αναγνώστες γονείς, αλλά μάλλον να ενεργοποιήσω την προσοχή τους στους κινδύνους, «ουδέν καλόν αμιγές κακού», των κομπιούτερ και της ψηφιακής τεχνολογίας που μπορεί και να εμπλέξουν σε «περιπέτειες» άνδρες και γυναίκες και ιδιαίτερα εφήβους και μικρότερης ηλικίας παιδιά.

     Πρόσφατα κρούσματα παιδιών που έχουν εμπλακεί σε περιπέτειες πέφτοντας θύματα προσέγγισης από μεγάλα στην ηλικία «ανώριμα» άτομα με αντικοινωνική συμπεριφορά και σεξουαλική παθογένεια, περιήγηση των παιδιών μας σε χώρους πορνογραφικού υλικού και έκθεση σε κινδύνους παιδεραστίας, ακόμη και απόπειρες αυτοκτονίας, που πολλές απέτρεψε την τελευταία στιγμή η παρέμβαση των ανδρών δίωξης ηλεκτρονικού εγκλήματος της ΕΛΑΣ, αποτελούν καθημερινό δημοσιογραφικό υλικό στα ελληνικά ΜΜΕ.

     Μέσα στο «πνεύμα της εποχής» της πληροφορικής (στο Ζeitgeist) εντάσσεται και το γνωστό και διαδεδομένο σε ολάκερη την Υφήλιο  Ίντερνετ, το διαδίκτυο, στο οποίο μπορούμε, με κάποιο κόστος, να έχουμε πρόσβαση όχι μόνο από το γραφείο μας στο Πανεπιστήμιο, την επιχείρηση ή τον οργανισμό, αλλά και από το σπίτι μας, τόσο εμείς όσο και τα παιδιά μας.

     Μια αχλή μυστηρίου, όμως, φαίνεται να περιβάλλει το Ίντερνετ, όπως και άλλα στοιχεία της ψηφιακής τεχνολογίας και της εποχής των ηλεκτρονικών υπολογιστών που, αν μη τι άλλο, του δίνει και κάποιες μαγικές διαστάσεις ενώ, εάν το δει κανείς από μια απλουστευμένη, όχι όμως και χυδαία, οπτική γωνία αξιολόγησης, ουσιαστικά πρόκειται για μια ιλιγγιώδους μεγέθους βιβλιοθήκη-εγκυκλοπαίδεια σύγχρονης ψηφιακής μορφής τεχνολογίας.

Πανδημία, οικονομικό-κοινωνική δυσπραγία και κατάθλιψη!

                                                                                                

                                                                                        Στα Blogs 16, 17 & 18 Νοεμβρίου, 2020

     Στην ΚΑΤΑΘΛΙΨΗ ως μία ιδιαίτερα δραματική μορφή ψυχοπαθολογίας θα αναφερθώ σήμερα καθώς οι οικονομικό-κοινωνικές καταστάσεις που ήδη βιώνουμε οι οποίες με lockdown και περιορισμούς χειροτερεύουν καθημερινά θυμίζουν και εμφανώς ξεπερνούν όσα είχαμε βιώσει στα πρώτα δραματικά χρόνια υποταγής μας στα Μνημόνια.

     Από το προ-περασμένο Σάββατο βιώνουμε το δεύτερο lockdown εξαιτίας του covid-19, και ευχαριστώ το φιλικό μου blog που φιλοξενεί σήμερα τις σκέψεις μου καθώς φαίνεται ότι, με την αβεβαιότητα πρόβλεψης του τέλους της καταστροφικής πανδημίας, αρχίζουμε να χάνουμε το πατροπαράδοτο για την Ανθρωπότητα και ιδιαίτερα εμάς τους ανέκαθεν αισιόδοξους Έλληνες αίσθημα της ΕΛΠΙΔΑΣ…

     Υπάρχουν αναφορές ότι εξαιτίας του covid-19 σε όλες τις χώρες της Δύσης, όπως και στην Πατρίδα μας, πολλοί  συνάνθρωποί μας βρίσκονται ήδη στα όρια της κατάθλιψης, και οι ψυχό-κοινωνικές επιβαρύνσεις «χτυπούν κόκκινο» και οξύνονται περισσότερο στα άτομα που περιθωριοποιούνται στις τάξεις της ανεργίας ή μειώνονται δραματικά τα μηνιαία εισοδήματά τους με κουτσουρεμένους μισθούς και επιδόματα ανεργίας που θυμίζουν «χαρτζιλίκι…»

     Τα μεγέθη της οικονομικής μας δυσπραγίας φαντάζουν δυσθεώρητα, κρούσματα και θάνατοι αυξάνουν καθημερινά και οι ψυχολογικές επιπτώσεις είναι εμφανείς με πολλαπλασιασμό των κρουσμάτων ενδοοικογενειακής βίας.

     Με εμφανή την απελπισία που χαρακτηρίζει πλέον μεγάλο αριθμό συμπατριωτών μας και με αυξητικές τάσεις στα επίπεδα και τους αριθμούς της κατάθλιψης φοβάμαι ότι ίσως βιώσουμε κάποια δραματική αύξηση και στους αριθμούς των αυτοκτονιών όπως είχαμε δει στα πρώτα χρόνια των Μνημονίων.

«Τηλεκπαίδευση» & «Τηλεργασία»: το Αύριο μας ήρθε… Χθες!

                                                                                     

                                                                                 Στα Blogs 11, 12 & 13 Νοεμβρίου, 2020

       

     Σαφώς και είναι ελαφρά «ειρωνικός» ο σημερινός μου τίτλος ο οποίος εδράζεται στην, και πηγάζει από την, ειλικρινή ευχή μου να ξυπνήσουμε, επιτέλους, ως Έθνος εγκαίρως και να αντιμετωπίσουμε τις προκλήσεις του μέλλοντος καθότι όπως πιστοποιεί η ιστορία μας  από τον 4ο π.Χ. αιώνα μέχρι σήμερα μας διακρίνει η γνωστή τάση να παραπέμπουμε ανέμελα «ες αύριον τα σπουδαία…» 

     Επέλεξα τον τίτλο αυτόν επειδή ελπίζω καλόπιστα ότι ίσως θα κεντρίσει όχι μόνο τα στελέχη της σημερινής Κυβέρνησης και της Αντιπολίτευσης αλλά μαζί τους όλους εμάς τους Έλληνες και τις Ελληνίδες αλλά χωρίς καμία πονηρή πρόθεση να προσβάλω πολιτικές και πρόσωπα!

      «Χθες», δηλαδή τον περασμένο Μάρτιο, με lockdown και περιορισμούς στις πρόσωπο-με-πρόσωπο επαφές λόγω πανδημίας, οι έννοιες «τηλεκπαίδευση» και «τηλεργασία» ήρθαν δυναμικά και απρόσμενα στο προσκήνιο της καθημερινότητας σε παγκόσμιο επίπεδο και σε ότι αφορά εμάς τους Έλληνες και τα δεδομένα της Ελληνικής κοινωνίας, στην Παιδεία και στην Αγορά Εργασίας, μας κατέλαβαν κυριολεκτικά «εξαπίνης».

     Οφείλω να υπογραμμίσω εμφαντικά ότι «τηλεκπαίδευση» και «τηλεργασία» αποτελούν 2 σημαντικές πραγματικότητες με τις οποίες είναι σε διεθνές επίπεδο εξοικειωμένος κάποιος περιορισμένος αριθμός μεταπτυχιακών φοιτητών που παρακολουθούν μαθήματα «εξ αποστάσεως» με τη χρήση του διαδικτύου και εργαζομένων που χρησιμοποιούν τα laptops και το διαδίκτυο ως «εικονικό» τους γραφείο όπου και εάν βρεθούν.

     «Τηλεκπαίδευση» και «τηλεργασία» απαιτούν μια νηφάλια επισκόπηση που δεν την έχουμε επί του παρόντος επειδή μας επιβλήθηκαν χωρίς καμιά διάκριση, εποχή covid-19, όχι μόνο αιφνιδιαστικά αλλά αλλοίωσαν εντόνως και επιθετικά την καθημερινότητά μας.

     Βιώσαμε τεράστια λειτουργικά προβλήματα στα θέματα «τηλεκπαίδευσης» που πλήγωσαν τα παιδιά μας, μαθητές και φοιτητές, στη διάρκεια του εαρινού εξαμήνου του σχολικού/ακαδημαϊκού έτους 2019-2020 το οποίο διεθνώς αξιολογείται ως «χαμένο!» 

     Τη Δευτέρα 9 Νοεμβρίου μετά την επιβολή Εθνικού lockdown «τηλεκπαίδευση» και «τηλεργασία» έγιναν και πάλι πραγματικότητες στις οποίες οι Κυβερνώντες απαιτούν να προσαρμοστούμε.

Κλείστε την Τηλεόραση για να… Λευτερωθείτε!

                                                                                           

                                                                                             Στα Blogs 9, 10 & 11 Νοεμβρίου, 2020

     

     Θέλω με το σημερινό μου σύντομο άρθρο εδώ στο φιλόξενο blog να θυμίσω στους παλιούς και να πληροφορήσω τους νέους ότι εκεί στις δεκαετίες του ’50 και ’60, η Κινηματογραφική ΕΙΚΟΝΑ μεταφερόταν με αφίσες και φωτογραφίες από έργα που έπαιζαν και όσα μελλοντικά θα ερχόντουσαν σε συνοικιακά και σε κεντρικά Σινεμά…

     Ανείπωτη η υποβλητική δύναμη της μεγάλη οθόνης, ιδιαίτερα σε έγχρωμα φιλμ που έκαναν χρήση της τεχνολογίας cinemascope, που έκανε εμάς τα αγόρια να θέλουμε να γινόμαστε μετά την προβολή πειρατές και cowboys, μυστικοί πράκτορες και αδέκαστοι λειτουργοί της Θέμιδος, και τα κορίτσια ντίβες μυστηριώδεις, γυναίκες πλανεύτρες και εξωτικές όσο και επιθυμητές…

     Υπήρχε στις ταινίες του Σινεμά αρχή και τέλος, υπήρχε πλοκή και δράση και, φυσικά, όλες οι απαραίτητες προοπτικές για να εισπράξουμε κάποιο «δίδαγμα και ρητό…»

     Μπορεί να βιάστηκε ο George Orwell δίνοντας στο βιβλίο του για τίτλο το «1984», αλλά τελικά δικαιώθηκε για τη δύναμη της Τηλεόρασης να καθοδηγεί την κοινή γνώμη σε στόχους επιθυμητούς καθώς αποδεχόμενη την προπαγάνδα ως ενημέρωση συναρπάζεται, ακολουθεί άβουλα, αξιολογεί άκριτα, υιοθετεί ασυλλόγιστα!..

     Τώρα πια, χωρίς αμφιβολίες, η ανθρωπότητα και εμείς το ελληνικό τηλεοπτικό κοινό είμαστε αιχμάλωτοι της τηλεόρασης, του κορυφαίου αυτού «Μέσου Μαζικού Εκμαυλισμού…»

     Ο σύγχρονος Δούρειος Ίππος, η Τηλεόραση, μπήκε στα σπίτια μας καθηλώνοντάς μας στον καναπέ να ρουφάμε άκριτα αμέτρητες σειρές εγχώριων και εισαγόμενων (ιδιαίτερα Τουρκικών) σήριαλ τα οποία,  στην εποχή μας, δεν χτίζουν πρότυπα, δεν προβάλλουν άνδρες και γυναίκες ηρωικών μεγεθών, δεν προσφέρουν «δίδαγμα και…ρητό» αλλά σίγουρα βοηθούν να ξεχάσουμε … τα υψηλά ποσοστά ανεργίας, τα οικονομικά προβλήματα, το καθημερινό άγχος και στρες που πλέον μεγιστοποιήθηκε εξαιτίας του covid-19, την ψυχό-συναισθηματική μας ένδεια που μας οδήγησε στην καθιέρωση ανθρώπινων σχέσεων μιας χρήσης.

Γκάλοπ και ΜΜΕ: Φάμπρικες «Fake News»

                                                                   

                                                                                   Στα Blogs 4, 5 & 6 Νοεμβρίου, 2020

     

     Τα μέχρι στιγμής αποτελέσματα των Αμερικανικών προεδρικών Εκλογών ΔΕΝ αναδεικνύουν με κατηγορηματικό τρόπο νικητή και δεν προσδιορίζουν ακόμη τον επόμενο ένοικο του Λευκού Οίκου…

     Αλλά τα μέχρι στιγμής αποτελέσματα προσδιορίζουν πανηγυρικά κάποια πράγματα που αισθάνομαι ότι μου δίνουν το δικαίωμα να καταθέσω στο φιλόξενο blog ένα σύντομο αλλά με μπόλικο κόκκινο πιπέρι πολύ «πιπεράτο» σχόλιο που αφορά στα μέχρι στιγμής αποτελέσματα.

     Τα αποτελέσματα αποδεικνύουν ξεκάθαρα ότι για δεύτερη φορά τα Αμερικανικά, και κατά επέκταση μερικά διεθνή Γκάλοπ, ήταν απολύτως και αδιαμφισβήτητα ή παράγωγα ψεύδους εκ μέρους των εταιρειών που τα έκαναν ή απόδειξη ότι οι ερωτώμενοι πολίτες δίνουν τις απαντήσεις που αισθάνονται ότι θέλουν να πάρουν οι ερωτώντες και ΟΧΙ αυτό που αισθάνονται και αυτό που θα κάνουν όταν φτάσουν στην κάλπη…

     Με ρώτησαν κάποιοι φίλοι μήπως θα έπρεπε να θεσπιστεί Νόμος που να προβλέπει «αφαίρεση άδειας ασκήσεως επιτηδεύματος» όταν συγκεκριμένες εταιρείες μέτρησης της «κοινής γνώμης» κάνουν επανειλημμένως τα ίδια εντυπωσιακά λάθη στις εκτιμήσεις και προβλέψεις τους.

     Τους απάντησα ότι και να υπήρχε τέτοιος Νόμος από την ώρα που θα έχαναν την άδεια ασκήσεως επιτηδεύματος οι ίδιοι άνθρωποι θα «έστηναν ένα άλλο μαγαζί» με άλλο όνομα…

     Όσο για τα περιώνυμα Μ.Μ.Ε. δηλαδή τα Μέσα Μαζικής Επικοινωνίας (αυτά που χωρίς κακή πρόθεση έχω αποκαλέσει εδώ και πολλά χρόνια ‘Μέσα Μαζικού Εκμαυλισμού’) το μόνο που προκύπτει από τα μέχρι στιγμής αποτελέσματα των Αμερικανικών Προεδρικών Εκλογών είναι ότι συνεχίζουν το ίδιο βιολί «χειραγώγησης και επηρεασμού» της κοινής γνώμης χωρίς να φοβούνται κανένα Νόμο και κανένα ΕΣΡ σε κάθε χώρα όπου λειτουργούν.

     Μονομερώς έχουν αποφασίσει ότι όπως πάντα μπορούν, εάν χρειαστεί, να επικαλεστούν το δικαίωμα «λανθασμένης εκτίμησης» και να καταθέσουν ένα ακόμη, μέσα στα αμέτρητα που έχουν καταθέσει επί σειρά χρόνων και δεκαετιών, Λατινιστί «mea culpa».

     Ελληνιστί θα τους πω απλά: «Αιδώς Αργείοι…»       

Πολλά «νευρόσπαστα» στα πολιτικά «παλκοσένικα»

                                                                            

                                                                                 Στα Blogs 2, 3 & 4 Νοεμβρίου, 2020

 

     Ξεκινώ, προς αποφυγή κάθε πιθανής παρεξήγησης, με τη διευκρίνιση ότι η αναφορά του τίτλου μου σε «νευρόσπαστα» δεν συνιστά νεύρο-ψυχιατρική διάγνωση για δρώντα πρόσωπα στα διεθνή πολιτικά παλκοσένικα, όπως φυσικά και στο Ελληνικό πολιτικό σύστημα, αλλά αφορά στον αρχαίο όρο για τις θεατρικές «κούκλες» που χρησιμοποιήθηκαν στο Αρχαίο ελληνικό θέατρο οι οποίες στη συνέχεια μετονομάστηκαν και έγιναν διεθνώς γνωστές ως «μαριονέτες»…

     Πολλοί φίλοι και εχθροί, όχι μόνο στο παρελθόν, αλλά και τώρα, μας χαρακτηρίζουν ως έναν ιδιόμορφα «περίεργο» Λαό, ικανό να σκαμπανεβάζει ανάμεσα σε ναδίρ και ζενίθ εν ριπή οφθαλμού, να επιδείχνει συμπεριφορές που θυμίζουν ελβετικές αγελάδες ο οποίος διανύοντας μια τρισχιλιετή ιστορία συχνά πρωταγωνίστησε, πρωτοτύπησε και «έγραψε έπη» από τον Μαραθώνα και τη Σαλαμίνα, αναχαιτίζοντας τους Πέρσες, την Αλβανία και το οχυρό Ρούπελ, αναχαιτίζοντας τις φασιστικές δυνάμεις του Γερμανό-Ιταλικού Άξονα!...

     Στα παιδικά μας χρόνια μάθαμε εμείς, μετά τα παιδιά μας και ευτυχώς συνεχίζουν να μαθαίνουν τα εγγόνια μας για τον «Χρυσό Αιώνα» του Περικλή, και τη γέννηση εδώ της ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ως πολιτικό σύστημα που οι Λαοί του πλανήτη εφαρμόζουν ή αγωνίζονται για να φέρουν την ημέρα θα την εφαρμόσουν ως Πολίτευμα στις Πατρίδες τους.

     Τον ίδιο εκείνο «χρυσό αιώνα» αναφέρεται ιστορικά ότι στην Αθήνα «εφευρέθηκαν» και τα αποκαλούμενα «νευρόσπαστα» (κούκλες ή αγαλματάκια που η κίνησή τους γινόταν με το τράβηγμα «νημάτων» δεμένων στα άκρα τους).

     Από την Αθήνα και τη Ρώμη το σύγχρονο κουκλοθέατρο και οι μαριονέτες του έγραψαν λαμπρές σελίδες στη διασκέδαση παιδιών και ενηλίκων σε όλη την Ευρώπη και στον Νέο Κόσμο. Τα αρχαϊκά «νευρόσπαστα», στα οποία αναφέρομαι λοιπόν, είναι οι σύγχρονες «Μαριονέτες» του κουκλοθέατρου με παραστάσεις που συγκινούν μικρούς και μεγάλους.