Πανδημία, οικονομικό-κοινωνική δυσπραγία και κατάθλιψη!

                                                                                                

                                                                                        Στα Blogs 16, 17 & 18 Νοεμβρίου, 2020

     Στην ΚΑΤΑΘΛΙΨΗ ως μία ιδιαίτερα δραματική μορφή ψυχοπαθολογίας θα αναφερθώ σήμερα καθώς οι οικονομικό-κοινωνικές καταστάσεις που ήδη βιώνουμε οι οποίες με lockdown και περιορισμούς χειροτερεύουν καθημερινά θυμίζουν και εμφανώς ξεπερνούν όσα είχαμε βιώσει στα πρώτα δραματικά χρόνια υποταγής μας στα Μνημόνια.

     Από το προ-περασμένο Σάββατο βιώνουμε το δεύτερο lockdown εξαιτίας του covid-19, και ευχαριστώ το φιλικό μου blog που φιλοξενεί σήμερα τις σκέψεις μου καθώς φαίνεται ότι, με την αβεβαιότητα πρόβλεψης του τέλους της καταστροφικής πανδημίας, αρχίζουμε να χάνουμε το πατροπαράδοτο για την Ανθρωπότητα και ιδιαίτερα εμάς τους ανέκαθεν αισιόδοξους Έλληνες αίσθημα της ΕΛΠΙΔΑΣ…

     Υπάρχουν αναφορές ότι εξαιτίας του covid-19 σε όλες τις χώρες της Δύσης, όπως και στην Πατρίδα μας, πολλοί  συνάνθρωποί μας βρίσκονται ήδη στα όρια της κατάθλιψης, και οι ψυχό-κοινωνικές επιβαρύνσεις «χτυπούν κόκκινο» και οξύνονται περισσότερο στα άτομα που περιθωριοποιούνται στις τάξεις της ανεργίας ή μειώνονται δραματικά τα μηνιαία εισοδήματά τους με κουτσουρεμένους μισθούς και επιδόματα ανεργίας που θυμίζουν «χαρτζιλίκι…»

     Τα μεγέθη της οικονομικής μας δυσπραγίας φαντάζουν δυσθεώρητα, κρούσματα και θάνατοι αυξάνουν καθημερινά και οι ψυχολογικές επιπτώσεις είναι εμφανείς με πολλαπλασιασμό των κρουσμάτων ενδοοικογενειακής βίας.

     Με εμφανή την απελπισία που χαρακτηρίζει πλέον μεγάλο αριθμό συμπατριωτών μας και με αυξητικές τάσεις στα επίπεδα και τους αριθμούς της κατάθλιψης φοβάμαι ότι ίσως βιώσουμε κάποια δραματική αύξηση και στους αριθμούς των αυτοκτονιών όπως είχαμε δει στα πρώτα χρόνια των Μνημονίων.

«Τηλεκπαίδευση» & «Τηλεργασία»: το Αύριο μας ήρθε… Χθες!

                                                                                     

                                                                                 Στα Blogs 11, 12 & 13 Νοεμβρίου, 2020

       

     Σαφώς και είναι ελαφρά «ειρωνικός» ο σημερινός μου τίτλος ο οποίος εδράζεται στην, και πηγάζει από την, ειλικρινή ευχή μου να ξυπνήσουμε, επιτέλους, ως Έθνος εγκαίρως και να αντιμετωπίσουμε τις προκλήσεις του μέλλοντος καθότι όπως πιστοποιεί η ιστορία μας  από τον 4ο π.Χ. αιώνα μέχρι σήμερα μας διακρίνει η γνωστή τάση να παραπέμπουμε ανέμελα «ες αύριον τα σπουδαία…» 

     Επέλεξα τον τίτλο αυτόν επειδή ελπίζω καλόπιστα ότι ίσως θα κεντρίσει όχι μόνο τα στελέχη της σημερινής Κυβέρνησης και της Αντιπολίτευσης αλλά μαζί τους όλους εμάς τους Έλληνες και τις Ελληνίδες αλλά χωρίς καμία πονηρή πρόθεση να προσβάλω πολιτικές και πρόσωπα!

      «Χθες», δηλαδή τον περασμένο Μάρτιο, με lockdown και περιορισμούς στις πρόσωπο-με-πρόσωπο επαφές λόγω πανδημίας, οι έννοιες «τηλεκπαίδευση» και «τηλεργασία» ήρθαν δυναμικά και απρόσμενα στο προσκήνιο της καθημερινότητας σε παγκόσμιο επίπεδο και σε ότι αφορά εμάς τους Έλληνες και τα δεδομένα της Ελληνικής κοινωνίας, στην Παιδεία και στην Αγορά Εργασίας, μας κατέλαβαν κυριολεκτικά «εξαπίνης».

     Οφείλω να υπογραμμίσω εμφαντικά ότι «τηλεκπαίδευση» και «τηλεργασία» αποτελούν 2 σημαντικές πραγματικότητες με τις οποίες είναι σε διεθνές επίπεδο εξοικειωμένος κάποιος περιορισμένος αριθμός μεταπτυχιακών φοιτητών που παρακολουθούν μαθήματα «εξ αποστάσεως» με τη χρήση του διαδικτύου και εργαζομένων που χρησιμοποιούν τα laptops και το διαδίκτυο ως «εικονικό» τους γραφείο όπου και εάν βρεθούν.

     «Τηλεκπαίδευση» και «τηλεργασία» απαιτούν μια νηφάλια επισκόπηση που δεν την έχουμε επί του παρόντος επειδή μας επιβλήθηκαν χωρίς καμιά διάκριση, εποχή covid-19, όχι μόνο αιφνιδιαστικά αλλά αλλοίωσαν εντόνως και επιθετικά την καθημερινότητά μας.

     Βιώσαμε τεράστια λειτουργικά προβλήματα στα θέματα «τηλεκπαίδευσης» που πλήγωσαν τα παιδιά μας, μαθητές και φοιτητές, στη διάρκεια του εαρινού εξαμήνου του σχολικού/ακαδημαϊκού έτους 2019-2020 το οποίο διεθνώς αξιολογείται ως «χαμένο!» 

     Τη Δευτέρα 9 Νοεμβρίου μετά την επιβολή Εθνικού lockdown «τηλεκπαίδευση» και «τηλεργασία» έγιναν και πάλι πραγματικότητες στις οποίες οι Κυβερνώντες απαιτούν να προσαρμοστούμε.

Κλείστε την Τηλεόραση για να… Λευτερωθείτε!

                                                                                           

                                                                                             Στα Blogs 9, 10 & 11 Νοεμβρίου, 2020

     

     Θέλω με το σημερινό μου σύντομο άρθρο εδώ στο φιλόξενο blog να θυμίσω στους παλιούς και να πληροφορήσω τους νέους ότι εκεί στις δεκαετίες του ’50 και ’60, η Κινηματογραφική ΕΙΚΟΝΑ μεταφερόταν με αφίσες και φωτογραφίες από έργα που έπαιζαν και όσα μελλοντικά θα ερχόντουσαν σε συνοικιακά και σε κεντρικά Σινεμά…

     Ανείπωτη η υποβλητική δύναμη της μεγάλη οθόνης, ιδιαίτερα σε έγχρωμα φιλμ που έκαναν χρήση της τεχνολογίας cinemascope, που έκανε εμάς τα αγόρια να θέλουμε να γινόμαστε μετά την προβολή πειρατές και cowboys, μυστικοί πράκτορες και αδέκαστοι λειτουργοί της Θέμιδος, και τα κορίτσια ντίβες μυστηριώδεις, γυναίκες πλανεύτρες και εξωτικές όσο και επιθυμητές…

     Υπήρχε στις ταινίες του Σινεμά αρχή και τέλος, υπήρχε πλοκή και δράση και, φυσικά, όλες οι απαραίτητες προοπτικές για να εισπράξουμε κάποιο «δίδαγμα και ρητό…»

     Μπορεί να βιάστηκε ο George Orwell δίνοντας στο βιβλίο του για τίτλο το «1984», αλλά τελικά δικαιώθηκε για τη δύναμη της Τηλεόρασης να καθοδηγεί την κοινή γνώμη σε στόχους επιθυμητούς καθώς αποδεχόμενη την προπαγάνδα ως ενημέρωση συναρπάζεται, ακολουθεί άβουλα, αξιολογεί άκριτα, υιοθετεί ασυλλόγιστα!..

     Τώρα πια, χωρίς αμφιβολίες, η ανθρωπότητα και εμείς το ελληνικό τηλεοπτικό κοινό είμαστε αιχμάλωτοι της τηλεόρασης, του κορυφαίου αυτού «Μέσου Μαζικού Εκμαυλισμού…»

     Ο σύγχρονος Δούρειος Ίππος, η Τηλεόραση, μπήκε στα σπίτια μας καθηλώνοντάς μας στον καναπέ να ρουφάμε άκριτα αμέτρητες σειρές εγχώριων και εισαγόμενων (ιδιαίτερα Τουρκικών) σήριαλ τα οποία,  στην εποχή μας, δεν χτίζουν πρότυπα, δεν προβάλλουν άνδρες και γυναίκες ηρωικών μεγεθών, δεν προσφέρουν «δίδαγμα και…ρητό» αλλά σίγουρα βοηθούν να ξεχάσουμε … τα υψηλά ποσοστά ανεργίας, τα οικονομικά προβλήματα, το καθημερινό άγχος και στρες που πλέον μεγιστοποιήθηκε εξαιτίας του covid-19, την ψυχό-συναισθηματική μας ένδεια που μας οδήγησε στην καθιέρωση ανθρώπινων σχέσεων μιας χρήσης.

Γκάλοπ και ΜΜΕ: Φάμπρικες «Fake News»

                                                                   

                                                                                   Στα Blogs 4, 5 & 6 Νοεμβρίου, 2020

     

     Τα μέχρι στιγμής αποτελέσματα των Αμερικανικών προεδρικών Εκλογών ΔΕΝ αναδεικνύουν με κατηγορηματικό τρόπο νικητή και δεν προσδιορίζουν ακόμη τον επόμενο ένοικο του Λευκού Οίκου…

     Αλλά τα μέχρι στιγμής αποτελέσματα προσδιορίζουν πανηγυρικά κάποια πράγματα που αισθάνομαι ότι μου δίνουν το δικαίωμα να καταθέσω στο φιλόξενο blog ένα σύντομο αλλά με μπόλικο κόκκινο πιπέρι πολύ «πιπεράτο» σχόλιο που αφορά στα μέχρι στιγμής αποτελέσματα.

     Τα αποτελέσματα αποδεικνύουν ξεκάθαρα ότι για δεύτερη φορά τα Αμερικανικά, και κατά επέκταση μερικά διεθνή Γκάλοπ, ήταν απολύτως και αδιαμφισβήτητα ή παράγωγα ψεύδους εκ μέρους των εταιρειών που τα έκαναν ή απόδειξη ότι οι ερωτώμενοι πολίτες δίνουν τις απαντήσεις που αισθάνονται ότι θέλουν να πάρουν οι ερωτώντες και ΟΧΙ αυτό που αισθάνονται και αυτό που θα κάνουν όταν φτάσουν στην κάλπη…

     Με ρώτησαν κάποιοι φίλοι μήπως θα έπρεπε να θεσπιστεί Νόμος που να προβλέπει «αφαίρεση άδειας ασκήσεως επιτηδεύματος» όταν συγκεκριμένες εταιρείες μέτρησης της «κοινής γνώμης» κάνουν επανειλημμένως τα ίδια εντυπωσιακά λάθη στις εκτιμήσεις και προβλέψεις τους.

     Τους απάντησα ότι και να υπήρχε τέτοιος Νόμος από την ώρα που θα έχαναν την άδεια ασκήσεως επιτηδεύματος οι ίδιοι άνθρωποι θα «έστηναν ένα άλλο μαγαζί» με άλλο όνομα…

     Όσο για τα περιώνυμα Μ.Μ.Ε. δηλαδή τα Μέσα Μαζικής Επικοινωνίας (αυτά που χωρίς κακή πρόθεση έχω αποκαλέσει εδώ και πολλά χρόνια ‘Μέσα Μαζικού Εκμαυλισμού’) το μόνο που προκύπτει από τα μέχρι στιγμής αποτελέσματα των Αμερικανικών Προεδρικών Εκλογών είναι ότι συνεχίζουν το ίδιο βιολί «χειραγώγησης και επηρεασμού» της κοινής γνώμης χωρίς να φοβούνται κανένα Νόμο και κανένα ΕΣΡ σε κάθε χώρα όπου λειτουργούν.

     Μονομερώς έχουν αποφασίσει ότι όπως πάντα μπορούν, εάν χρειαστεί, να επικαλεστούν το δικαίωμα «λανθασμένης εκτίμησης» και να καταθέσουν ένα ακόμη, μέσα στα αμέτρητα που έχουν καταθέσει επί σειρά χρόνων και δεκαετιών, Λατινιστί «mea culpa».

     Ελληνιστί θα τους πω απλά: «Αιδώς Αργείοι…»       

Πολλά «νευρόσπαστα» στα πολιτικά «παλκοσένικα»

                                                                            

                                                                                 Στα Blogs 2, 3 & 4 Νοεμβρίου, 2020

 

     Ξεκινώ, προς αποφυγή κάθε πιθανής παρεξήγησης, με τη διευκρίνιση ότι η αναφορά του τίτλου μου σε «νευρόσπαστα» δεν συνιστά νεύρο-ψυχιατρική διάγνωση για δρώντα πρόσωπα στα διεθνή πολιτικά παλκοσένικα, όπως φυσικά και στο Ελληνικό πολιτικό σύστημα, αλλά αφορά στον αρχαίο όρο για τις θεατρικές «κούκλες» που χρησιμοποιήθηκαν στο Αρχαίο ελληνικό θέατρο οι οποίες στη συνέχεια μετονομάστηκαν και έγιναν διεθνώς γνωστές ως «μαριονέτες»…

     Πολλοί φίλοι και εχθροί, όχι μόνο στο παρελθόν, αλλά και τώρα, μας χαρακτηρίζουν ως έναν ιδιόμορφα «περίεργο» Λαό, ικανό να σκαμπανεβάζει ανάμεσα σε ναδίρ και ζενίθ εν ριπή οφθαλμού, να επιδείχνει συμπεριφορές που θυμίζουν ελβετικές αγελάδες ο οποίος διανύοντας μια τρισχιλιετή ιστορία συχνά πρωταγωνίστησε, πρωτοτύπησε και «έγραψε έπη» από τον Μαραθώνα και τη Σαλαμίνα, αναχαιτίζοντας τους Πέρσες, την Αλβανία και το οχυρό Ρούπελ, αναχαιτίζοντας τις φασιστικές δυνάμεις του Γερμανό-Ιταλικού Άξονα!...

     Στα παιδικά μας χρόνια μάθαμε εμείς, μετά τα παιδιά μας και ευτυχώς συνεχίζουν να μαθαίνουν τα εγγόνια μας για τον «Χρυσό Αιώνα» του Περικλή, και τη γέννηση εδώ της ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ως πολιτικό σύστημα που οι Λαοί του πλανήτη εφαρμόζουν ή αγωνίζονται για να φέρουν την ημέρα θα την εφαρμόσουν ως Πολίτευμα στις Πατρίδες τους.

     Τον ίδιο εκείνο «χρυσό αιώνα» αναφέρεται ιστορικά ότι στην Αθήνα «εφευρέθηκαν» και τα αποκαλούμενα «νευρόσπαστα» (κούκλες ή αγαλματάκια που η κίνησή τους γινόταν με το τράβηγμα «νημάτων» δεμένων στα άκρα τους).

     Από την Αθήνα και τη Ρώμη το σύγχρονο κουκλοθέατρο και οι μαριονέτες του έγραψαν λαμπρές σελίδες στη διασκέδαση παιδιών και ενηλίκων σε όλη την Ευρώπη και στον Νέο Κόσμο. Τα αρχαϊκά «νευρόσπαστα», στα οποία αναφέρομαι λοιπόν, είναι οι σύγχρονες «Μαριονέτες» του κουκλοθέατρου με παραστάσεις που συγκινούν μικρούς και μεγάλους.

Το «ΟΧΙ» του 1940: Η ιστορική ΑΡΝΗΣΗ ως κατάφαση!..

                                                                                 

                                                                                             Στα Blogs 26, 27 & 28 Οκτωβρίου, 2020

  

     Προχθές Δευτέρα, 26 Οκτωβρίου οι Θεσσαλονικείς γιορτάσαμε την απελευθέρωσή μας από τους Τούρκους και την ημέρα του Πολιούχου μας Αγίου Δημητρίου.

     Χθες Τρίτη 27 Οκτωβρίου μαθητές, δάσκαλοι και καθηγητές στα Σχολεία όλης της Ελλάδας γιόρτασαν την 80η επέτειο του ΟΧΙ

     Σήμερα, Τετάρτη, 28η Οκτωβρίου 2020, οι Έλληνες γιορτάζουμε, φέτος ΧΩΡΙΣ ΠΑΡΕΛΑΣΕΙΣ, λόγω covid-19, το ιστορικό ΟΧΙ της 28ης Οκτωβρίου 1940 κόντρα στον Φασιστικό άξονα. 

     Εκείνο το ΟΧΙ, διαχρονικά, ήταν έμπρακτη απόδειξη ότι η άρνηση συνιστούσε κατάφαση για επιβεβαίωση εθνικού καθήκοντος και ότι οι Λαοί με σαφή προθυμία ανέκαθεν ακολουθούν τον ηγέτη που θα χαράξει με χρυσά γράμματα την σελίδα του μεγαλείου τους στο Βιβλίο της Ιστορίας!... 

     «Τι είναι ένας επαναστάτης;» αναρωτιέται σε μια μεστή νοημάτων παράγραφο ο Albert Camus και συνεχίζει «εκείνος που λέει ΟΧΙ αλλά με την άρνησή του ΔΕΝ εννοεί αποποίηση. Γιατί είναι ταυτόχρονα το ίδιο άτομο που λέει ΝΑΙ στη συνέχιση του αγώνα του έχοντας ήδη κάνει συνειδητά την πρώτη κίνηση, αυτήν της άρνησης…». 

     Στους δικούς μου κύκλους, των επιστημόνων της συμπεριφοράς αλλά προφανώς και σε κύκλους όπου ασκείται η σύγχρονη πολιτική υπάρχουν οι συνάδελφοι που διατείνονται ότι ένα άτομο δεν μπορεί, δεν είναι σωστό να προσπαθήσει να είναι ταυτόχρονα και λογικό και συναισθηματικό.

     Αν όμως σταθούμε για λίγο επικεντρώνοντας σε υποκειμενικό ο καθένας και η καθεμιά μας επίπεδο αξιολόγησης αυτή τη θέση μπορούμε να διαπιστώσουμε καλόπιστα ότι εμείς οι άνθρωποι διαθέτουμε την ικανότητα να αισθανθούμε αυτό που σκεφτόμαστε και να επεξεργασθούμε γνωστικά αυτό που αισθανόμαστε. 

Covid-19: Και σε αυτό το παγκόσμιο δράμα πάλι κάποιοι…Κερδίζουν!

                                                                      

                                                                                              Στα Blogs 21, 22 & 23 Οκτωβρίου, 2020

    

     Καθώς διανύουμε το φθινόπωρο οδεύοντας στον χειμώνα το Βόρειο ημισφαίριο του Πλανήτη μας διαπιστώνει καθημερινή έξαρση στον αριθμό κρουσμάτων και ήδη σε πολλές Ευρωπαϊκές χώρες εφαρμόζονται περισσότερα δεσμευτικά μέτρα για τον έλεγχο της διασποράς του covid-19.

     Μέχρι στιγμής οι θάνατοι που συνδέονται με τον covid-19 είναι περίπου 1,126,000, αλλά αυτό που προβληματίζει πολλούς από άκρο σε άκρο της γης είναι η αποφυγή διευκρίνησης για τον αριθμό θανάτων αποκλειστικά και μόνο από τον κορονοϊό και όχι από τον covid-19 σε συνδυασμό με 1 ή 2 ή και τρία υποκείμενα νοσήματα ατόμων που βρίσκονται, στην συντριπτική τους πλειοψηφία, στην τρίτη ηλικία.

     Από τον περασμένο Μάρτιο μέχρι σήμερα ο θάνατος 1,126,000 συνανθρώπων μας σε όλη τη γη φαντάζει εντυπωσιακός αλλά, όπως καλόπιστα επισημαίνουν πολλοί αναλυτές, αυτός ο αριθμός ΔΕΝ δικαιολογεί την τρομολαγνεία που ασκήθηκε από ΜΜΕ διεθνώς και υπάρχει η εκτίμηση ότι ΔΕΝ δικαιολογεί και τις τεράστιες οικονομικές επιπτώσεις που μέχρι στιγμή έχουν υποστεί όλες οι Εθνικές Οικονομίες και η Παγκόσμια Οικονομία.

     Κάθε ζωή που χάνεται είναι μια αναντικατάστατη απώλεια για αυτόν που την χάνει (ο καθένας και η καθεμία μας έχουμε μόνο ΜΙΑ ζωή) και είναι βαθύς ο πόνος συγγενών και φίλων για κάθε πρόσωπο που πεθαίνει από επιπλοκές covid-19.

     Αλλά τους τελευταίους μήνες λόγω υπερφόρτωσης των νοσηλευτικών ιδρυμάτων σε όλες σχεδόν τις χώρες  του Πλανήτη ακυρώθηκαν αμέτρητες προγραμματισμένες χειρουργικές επεμβάσεις, ακυρώθηκαν αμέτρητες υποχρεωτικές διαγνωστικές εξετάσεις, ακυρώθηκαν αμέτρητες υποχρεωτικές θεραπείες μείζονος σημασίας για καρκινοπαθείς, καρδιοπαθείς, ατόμων με νεφρική ανεπάρκεια κλπ.

«Ακύρωσε» φέτος τη γιορτή της 3ης Ηλικίας ο covid-19!...

                                                                         Στα Blogs 19, 20 & 21 Οκτωβρίου, 2020                                   

     Αισθάνομαι την υποχρέωση να εξηγήσω στους φίλους και στις φίλες αναγνώστες/στριες γιατί επέλεξα αυτόν τον τίτλο για το άρθρο μου το οποίο με περισσή ευγένεια, όπως κάνει συνήθως, φιλοξενεί σήμερα το αγαπημένο μας blog.

     Όσα χρόνια ζω ΔΕΝ βίωσα ποτέ τέτοια ανατροπή σε παραδοσιακά πρότυπα συμπεριφοράς που υπαγορεύουν:

ΔΕΝ πλησιάζουμε, ΔΕΝ αγκαλιάζουμε, ΔΕΝ φιλάμε τον παππού και την γιαγιά ΕΠΕΙΔΗ τους…Αγαπάμε!...

     Θυμήθηκα μερικά ανατρεπτικά σλόγκαν από το βιβλίο «1984» του Orwell:

     «Ο Πόλεμος είναι Ειρήνη», «Η Ελευθερία είναι Σκλαβιά», «Η Άγνοια είναι Δύναμη»…

     Θυμήθηκα και τo σλόγκαν των Ναζιστικών Στρατοπέδων Συγκέντρωσης:

     «Η Εργασία σε ελευθερώνει- Arbeit Macht Frei».

     Θα έλεγα, χωρίς να διστάσω «Ανάθεμα στον covid-19 και όσους ευθύνονται για την ύπαρξή του» αλλά δεν το κάνω όχι επειδή το θεωρώ άκομψο ή επειδή μπορεί να τιμωρηθώ για αυτό αλλά απλά επειδή πιστεύω ακράδαντα ότι «οι κατάρες δεν πιάνουν…»

Νόμπελ Ειρήνης 2020: Γροθιά Ανθρωπιάς στην…Απληστία;

                                                                         

                                                                           Στα Blogs 15 & 16 Οκτωβρίου, 2020

     

     Η ανακοίνωση, την Παρασκευή 9 Οκτωβρίου 2020, της απονομής του Βραβείου ΝΟΜΠΕΛ Ειρήνης για το 2020 στο «Παγκόσμιο Πρόγραμμα Τροφίμων» του ΟΗΕ, (United Nations World Food Program) επειδή το βιώνουμε θα το πω εμφαντικά, «πέρασε σχεδόν απαρατήρητη…»

     Αυτή είναι η Είδηση που αναδεικνύει περίτρανα την Ανθρωπιά…

     Είχε προηγηθεί η ανακοίνωση της Ελβετικής UBS, που φιλοξενήθηκε στην Guardian και το CNN την Τετάρτη 7 Οκτωβρίου 2020, ότι στη διάρκεια της πανδημίας και ενώ αμέτρητα εκατομμύρια συνανθρώπων μας σε όλο τον Πλανήτη έχαναν τις δουλειές τους, ή πάλευαν να τα βγάλουν πέρα με τα διάφορα Κυβερνητικά σχήματα αρωγής ή βρισκόντουσαν αντιμέτωποι με την πείνα, οι 2,189 δισεκατομμυριούχοι της Γης αύξησαν τον αμύθητο πλούτο τους κατά 27,5% αγγίζοντας το αστρονομικό ποσό των 10,2 τρισεκατομ. δολαρίων. 

(https://edition.cnn.com/2020/10/07/business/billionaires-ubs-report/index.html)

(https://www.theguardian.com/business/2020/oct/07/covid-19-crisis-boosts-the-fortunes-of-worlds-billionaires)

     Αυτή είναι η είδηση που ξεγυμνώνει Διεθνώς την Απληστία…

     Και όμως, στα τοπικά, Εθνικά και Διεθνή Μ.Μ.Ε. (Μέσα Μαζικού Εκμαυλισμού) η απονομή του 2020 θα έπρεπε να είναι συνεχώς πρωτοσέλιδη είδηση σε εφημερίδες και να επαναλαμβάνεται ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΑ στα ράδιο-τηλεοπτικά δελτία ειδήσεων από άκρο σε άκρο της Υφηλίου.

     Υπερβάλω;

     Ειλικρινά δεν το νομίζω και εξηγώ:

Όπως πάμε, Άνδρας το «ζητούμενο»!..

                                                                              

                                                                                  Στα Blogs 12, 13 & 14 Οκτωβρίου, 2020

   

     Προσβολές και θεατρινισμοί επιπέδου παλιμπαιδισμού, νταηλίκια εκ του ασφαλούς, και στον γενικότερο ορυμαγδό η επωδός πόνου και χαμένων «ανδρικών» μεγαλείων με  γυναίκες εμφανέστατα επιθετικές, με άνδρες προφανέστατα παθητικούς, με «gay parades» στην Ελλάδα, την Ευρώπη, την Υφήλιο και με ελάχιστους πλέον «αρσενικούς» να βιώνουν τον πατροπαράδοτο στο πέρασμα των αιώνων ρόλο του «κυνηγού».

«΄Ανδρα μοι ἔννεπε, Μοῦσα, πολύτροπον…»

     Για το λεξικογράφο (Τεγόπουλος – Φυτράκης) ο  «άνδρας» είναι αρσενικός και ενήλικος άνθρωπος, ο «σύζυγος» για το σπίτι και την οικογένεια του, ο… «στρατιώτης» για το διοικητή της στρατιωτικής του μονάδας.  

     Για τον Υπουργό Εμπορίου, εάν έμπαινε στον κόπο να ρίξει μια ματιά στην καθημερινότητα που βιώνουμε στον 21ο αιώνα, ο «άνδρας» αποτελεί πλέον «αγαθό σε ανεπάρκεια» που μάλλον χρειάζεται να υπαχθεί στη λίστα «διατιμημένων».

     Εάν, όμως, στην καρέκλα του Υπουργού Εμπορίου καθόταν μια φεμινίστρια φοβάμαι ότι μάλλον θα αμφισβητούσε τη διάσταση του…αγαθού!

     Για το πρώτο «μισό» των εκπροσώπων του μοντέρνου  φεμινιστικού κινήματος ο σύγχρονος άνδρας αποτελεί πλέον απλά και μόνο ‘σκιά του παρελθόντος του’ και για το δεύτερο «μισό» του συνόλου των φεμινιστριών ένα ακόμη απλό αλλά προσπελάσιμο εμπόδιο στη δική τους ανοδική πορεία σε ψηλότερους θώκους εξουσίας!

     Κοινωνικό-ψυχολογικά οι πρώτες «μισές» έχουν δίκιο καθώς το χθεσινό πρότυπο του άνδρα «πατριάρχη» που με τη χειρωνακτική ή πνευματική του εργασία ήταν ο ζωοδότης της οικογένειάς του και ως αυτοδημιούργητος παράγοντας κυριαρχούσε στο κοινωνικό-οικονομικό στερέωμα έχει εκλείψει προ πολλού καθώς η αγορά εργασίας διεκδικήθηκε και κερδήθηκε από τεράστιους αριθμούς γυναικών σε όλα τα επίπεδα της κατοχής δεξιοτήτων και γνώσεων.