Τρίτη, 23 Αυγούστου 2011

Κόκκινα αυγά και...κόκκινη άσφαλτος!...

(Το κείμενο δημοσιεύθηκε παραμονές του προπερασμένου Πάσχα με τίτλο Πάσχα και Τιμόνι, αλλά πιστεύω ότι παραμένει επίκαιρο... )

Μπροστά μας η Μεγάλη Εβδομάδα των Παθών και το Μεγάλο Σάββατο η ΑΝΑΣΤΑΣΗ, το Άγιο των Ελλήνων Πάσχα. Θα ξεχυθούμε άλλοι χαρούμενοι τζίτζικες και άλλοι εργατικοί μέρμηγκες, χωρίς αίσθηση πειθαρχίας, ανέμελοι πάντα εμείς οι γηραιότεροι και οι νεότεροι Έλληνες και Ελληνίδες οδηγοί στις εθνικές και επαρχιακές μας οδούς και χρονιάρες μέρες ....όποιον πάρει ο Χάρος!
   Τι κρίμα, αλήθεια!....
   Το πρόβλημα ΔΕΝ το εντοπίζω στις σταθερές συνιστώσες της Άνοιξης που μας γλύκανε με τις πρώιμα ζεστές ημέρες υπενθύμισης  του ελληνικού καλοκαιριού που μεθά τους πάντες με την θαλασσινή αλμύρα, αντανακλώντας το πεντελικό λευκό και το ανεπανάληπτο στον πλανήτη γαλάζιο του ουρανού, ακτινοβολώντας με κάθε εισπνοή την πρόκληση πόθου και πάθους για έρωτα και ζωή!
    Δεν θα εγκλωβίσω τη σημερινή μου πίκρα στις ευπρόσδεκτες προκλήσεις της άνοιξης και του ελληνικού καλοκαιριού που μας έρχεται με βήματα γοργά. Κάθε άλλο, έλα όμως που Πράσινοι και Μπλε κυβερνώντες με τις «πονηρές» καθυστερήσεις ολοκλήρωσης του Εθνικού και Επαρχιακού οδικού μας δικτύου διατηρούν «ζωντανές» τις....εθνικές καρμανιόλες στο Μαλλιακό, τη Χαλκιδική, την Κοζάνη, την  εθνική Αθηνών-Πάτρας στην ταλαιπωρημένη Ιώνια οδό, σε κάθε γωνιά της όμορφης και δύσμοιρης Ελλάδας μας…
     Το υποσχέθηκα, όμως, στην μαυροφορεμένη γυναίκα που στάθηκε απέναντί μου τις προάλλες και μου ζήτησε να της δώσω μια λογική απάντηση στο φαινομενικά απλό ερώτημά της ενός “γιατί“ που τελικά αποδείχθηκε να είναι ανάμεσα στα πλέον αμείλικτα “γιατί“ που έχω αντιμετωπίσει εδώ και πολλές δεκαετίες επαγγελματικής ζωής ξεκινώντας από τη Βοστόνη μέχρι τη Σαλονίκη μας.
«Γιατί ΜΟΝΟ  το δικό της παιδί, το δικό της σπλάχνο, να βρεθεί νεκρό μετά από ένα, με επιεική χαρακτηρισμό, ηλίθιο ατύχημα» όπου ο οδηγός της παρέας φρόντισε να κατεβάσει αρκετά ποτηράκια για να «φτιαχτεί» και να οικοδομήσει...μεθοδικά την επιθυμητή για αυτόν συναισθηματικά αποφορτισμένη από στρες κατάσταση που στα Μικρασιάτικα ελληνικά αποκαλείται «τσακίρ κέφι», Θεέ μου, ρώτησε η μάνα, ΓΙΑΤΙ;
    Μη βιαστείτε να σκεφθείτε, «γιατί μήπως θα μετριαζόταν ο πόνος της χαροκαμένης γυναίκας αν, όπως συχνά συμβαίνει επίσης, είχαν σκοτωθεί ΟΛΑ τα παιδιά που βρίσκονταν μέσα στο ίδιο όχημα;»
      Δεν διέκρινα ούτε ίχνος τέτοιας χαιρέκακης πρόθεσης στο αμείλικτο ερώτημα μιας από τις σχεδόν δυο χιλιάδες ακαριαία χαροκαμένες σε ετήσια βάση ελληνίδες μάνες (προσθέστε και  μερικές ακόμη χιλιάδες μετά τις Μονάδες Εντατικής Θεραπείας...)
    Διέκρινα την άδολη επιθυμία της χαροκαμένης μάνας να περάσω κάποια μηνύματα από τα αγαπημένα μου blogs και….Το κάνω!
    Αγάπη σημαίνει σεβασμός για τον άλλο, ευθύνη του οδηγού σημαίνει αγάπη για τους επιβάτες του, έρωτας είναι η επιθυμία να επιμηκύνεις την εφήμερη ύπαρξή μας δίνοντάς της σπουδαία νοήματα, το οδήγημα είναι χαρά και απόλαυση όχι μέσο εκτόνωσης του μίσους για τον συνάνθρωπο ίσως ακόμη και της έλλειψης επιθυμίας να συνεχίσουμε τη δική μας ζωή..
Υπάρχουν πολλοί ανάμεσά μας, επιστήμονες αλλά και απλοί άνθρωποι που οδηγούνται στη σκέψη ότι χρειάζεται κάποιες φορές να δούμε το ατύχημα ακόμη και ως ...φόνο εκ προμελέτης ή εξ αμελείας.
      Εάν υπάρχει η επιθυμία τερματισμού μιας άχαρης ζωής χωρίς νοήματα τότε άτομα με τέτοιον ψυχισμό ας επισκεφθούνε έναν ψυχολόγο γιατί, ειλικρινά, εμείς ως συνεπιβάτες στο δικό του όχημα ή ως οδηγοί που ερχόμαστε από την απέναντι λωρίδα του επαρχιακού ή εθνικού δρόμου πού ακριβώς φταίμε ώστε να απολήξουμε ως στατιστικό στοιχείο καθώς κατά την ελληνική συνήθεια θα βάψουμε και πάλι Πασχαλιάτικα όχι μόνο κόκκινα τα αυγά αλλά και με κόκκινο αίμα την ελληνική άσφαλτο;