Δευτέρα, 22 Αυγούστου 2011

Μπράβο, το περάσατε το...τεστ!

Στην επιστήμη της Κοινωνιολογίας μία  εντυπωσιακή θεωρία δίνει ικανοποιητική ερμηνεία σε φαινόμενα δυσλειτουργίας του σύγχρονου κοινωνικού συστήματος  καθώς αποδεικνύει ότι πολλά από τα καθημερινά μας προβλήματα οφείλονται στην ασύμμετρη εξέλιξη  θεσμών και δομών  της  κοινωνία μας.....      Στις τελευταίες τρείς δεκαετίες  την σχεδόν  γεωμετρική αύξηση των αυτοκινήτων που “κοσμούν” τα σύγχρονα αστικά-βιομηχανικά μας  κέντρα  το Ελληνικό Κράτος και μαζί του οι κάθε Κομματικής απόχρωσης τοπικοί άρχοντες α΄ και β΄ βαθμού (η  διαβάθμιση αναφέρεται σε Δήμο και Νομό και όχι  σε δική μου αξιολόγηση των επιτευγμάτων της Δημόσια Διοίκησης, για να μην παρεξηγηθούμε κιόλας) ΔΕΝ μπόρεσαν να την παρακολουθήσουν δυναμικά με αποτέλεσμα το κυρίαρχο πρόβλημά μας να είναι το πάρκινγκ και στη συνέχεια τα επακόλουθα προβλήματα  ρύπανσης αλλά και ψυχικών τραυμάτων καθότι αμέτρητες ελληνικές οικογένειες  πλέον έχουν 1, 2  ενίοτε και 3 οχήματα αλλά ΔΕΝ έχουν τον αντίστοιχο χώρο στάθμευσης - κοινώς πάρκινγκ - ούτε για ένα από τα αυτοκίνητά τους  ιδιαίτερα εάν ζούνε στο κέντρο της πόλης  ....Τα πράγματα κάποτε ήταν κάπως καλύτερα σε συνοικιακούς δρόμους αλλά και αυτό τείνει να γίνει αναπόσπαστο κομμάτι της πρόσφατης  ιστορίας των ελληνικών αστικών λεωφόρων (αυτές πού βρίσκονται;) δρόμων και οδών .
     Τις προάλλες προσπαθούσα (οι Σαλονικιοί και οι Σαλονικιές ξέρετε που αναφέρομαι και θα με καταλάβετε) να περάσω από τη στροφή  της Αλεξάνδρου Σβώλου αριστερά στην Παύλου Μελά ακριβώς πίσω από το ιερό τoυ ιστορικού Ναού τής Αγίας Σοφίας και τελικά αυτό  που έσωσε και εμένα και την ψυχραιμία μου και κράτησε το στόμα μου κλειστό «Θού Κύριε φυλακή τω στόματί μου...»  ήταν αυτό ακριβώς που είχα μπροστά μου, δηλαδή το ευλογημένο ιερό...
      Θυμάμαι τις δύσκολες στιγμές που πέρασα στις αρχές της δεκαετίας του 1960  με  την επιθυμία μου να αποκτήσω, πράγμα που έγινε μετά από 2 επίπονες και έντιμες προσπάθειες (εκεί δεν υπάρχει…λάδωμα), την ΑΔΕΙΑ οδήγησης της Πολιτείας της Νέας Υόρκης οδηγώντας ως μαθητευόμενος στους πολυσύχναστους δρόμους της φημισμένης πόλης που μετρά δυό φορές τον πληθυσμό της πατρίδας μας και που ΠΟΤΕ της δεν κοιμάται..
      Θυμάμαι και τα λόγια του εκπαιδευτή μου «…Να  οδηγείς  αμυντικά, όντας βέβαιος ότι και εάν ακόμη εσύ δεν  κάνεις μια επικίνδυνη “βλακεία” κάποιος άλλος οδηγός σίγουρα θα την κάνει...και χρειάζονται δυο “βλάκες” για να σκοτωθεί τουλάχιστον ο ένας....»
Το δυσκολότερο στοιχείο στην όλη δοκιμασία ήταν το παρκάρισμα. Εδώ πια μοιάσαμε με τους Νεοϋορκέζους Καθότι καθώς τα αυτοκίνητα είναι πλέον σταθμευμένα  αριστερά και δεξιά σε δρόμους και σοκάκια όχι μόνο της Θεσσαλονίκης και της Αθήνας  αλλά και ΟΛΩΝ των άλλων μικρών και μεσαίων αστικών μας κέντρων, τελικά, καταλήγουμε να κάνουμε ελιγμούς και χειρισμούς τους οποίους θα μπορούσε κανείς  να απαιτήσει από τον οδηγό στη διαδικασία απόκτησης της  ποθητής ΑΔΕΙΑΣ ΟΔΗΓΗΣΗΣ  αλλά προφανώς ΔΕΝ συντρέχει ΚΑΝΕΝΑΣ λόγος να το απαιτούμαι αυτό από εαυτούς και αλλήλους...
     Εκτός εάν το ζητούμενο ΕΙΝΑΙ ακριβώς αυτό οπότε, καθώς τα καταφέρνουμε, έχω τη φαντασίωση ότι  από κάποια κρυφή γωνιά θα πεταχτεί κάποια στιγμή ένας άνθρωπος του Υπουργείου Μεταφορών και θα μου πει χαμογελαστά «Μπράβο σας κ Πιπερόπουλε, το περάσατε το τεστ!...»
Βέβαια με την  φτώχεια που μας «πλάκωσε» πολλά αυτοκίνητα θα καταλήξουν σε μάντρες κατασχεμένων οπότε ίσως απελευθερωθούν κάπως οι αστικοί μας δρόμοι και παράδρομοι μαζί και οι ράμπες για συμπολίτες μας ΑΜΕΑ.
      Να σας θυμίσω ότι η 13η Οκτωβρίου 2008 ορίσθηκε ως η Ευρωπαϊκή ημέρα Οδικής ασφάλειας. Να το συνειδητοποιήσουμε αυτό και να μάθουμε, επί τέλους και εμείς και τα παιδιά μας να αγαπάμε την οδήγηση και τον συνάνθρωπό μας ξεκινώντας, φυσικά από αυτήν την ίδια τη ζωή μας.
    Ειλικρινά, το εύχομαι!