Σάββατο, 24 Σεπτεμβρίου 2011

Σας "πίκρανε" το ΟΧΙ κ Παπακωνσταντίνου;

Το άρθρο δημοσιεύθηκε στα blogs στις 6-8/ Απριλίου/ 2010 και στη συνέχεια δημοσιεύθηκε ξανά στη διάρκεια του καλοκαιριού ακόμη και τον Σεπτέμβριο από διάφορα blogs καθώς εξελίσσονται οι διαδικασίες του Νόμου για φρουτάκια... 

Ώστε συνάδελφοί σας Βουλευτές και μάλιστα και πρώην ΥΠΟΥΡΓΟΙ του ΠΑΣΟΚ ΔΕΝ δέχτηκαν αβίαστα την πρότασή σας για εισαγωγή Νόμου με στόχο την πιθανή είσπραξη κάποιων εκατοντάδων εκατομμυρίων ευρώ από τα «ΦΡΟΥΤΑΚΙΑ» κ Υπουργέ Οικονομικών και σας…»πίκραναν» όπως διαβάζω εδώ στα blogs;......Ξέρετε πόσο πικραθήκαμε εκατομμύρια Έλληνες και εγώ, ως συγγραφέας του βιβλίου με τίτλο «ΕΞΑΡΤΗΣΕΙΣ & ΑΠΟΚΛΙΣΕΙΣ» που αφορά στον τζόγο, αλκοόλ, ναρκωτικά και άλλα κοινωνικά προβλήματα, όταν πληροφορηθήκαμε ότι θα πλημυρίσετε την πατρίδα με ΤΣΟΥΝΑΜΙ φρουτάκια;
    Η διαπίστωση είχε «πικράνει» ήδη, κοινωνικούς επιστήμονες και τον Ελληνικό Λαό:
    Το κυνηγητό της Τύχης έχει καθιερωθεί σε  φοβερά επικερδή απασχόληση για το Ελληνικό Κράτος με τα παιχνίδια ΟΠΑΠ και Ιπποδρόμων, για τους ιδιοκτήτες των 9 Καζίνων της Ελλάδας καθώς και τους bookmakers παράνομων στοιχημάτων. Μόλις πριν μια δεκαετία περίπου μιλούσαμε για ετήσιο τζίρο 8 δισεκκατομυρίων ευρώ ανώ το 2008 με συντηρητικές εκτιμήσεις υπολογίζεται ότι ξοδέψαμε περισσότερα από 15 (ναι, ναι, δεκαπέντε) δισεκατομμύριο ευρώ σε νόμιμο και παράνομο τζόγο, ποσά με τα οποία θα καλύπτονταν οι ανάγκες των Υπουργείων Παιδείας, Υγείας και Πρόνοιας και του Ταμείου βοήθειας των φτωχών!
    Και το ποσό καλπάζει πλέον επικίνδυνα προς τον αριθμό του ΑΡΙΣΤΑ που παίρνανε και παίρνουν οι «μαθηταράδες» σε Γυμνάσια και Λύκεια!
    Έρευνες και θεωρητικές ερμηνείες πιστοποιούν το γεγονός ότι όταν αυξάνεται η οικονομική ανέχεια και αβεβαιότητα αυξάνονται σε σχέση ευθέως ανάλογη και η εμπλοκή μεγάλων πληθυσμιακών συνόλων στο νόμιμο και παράνομο κυνηγητό της Τύχης. Και, όπως όλοι γνωρίζουμε, τα πράγματα είναι ήδη δύσκολα στην Οικονομία μας και θα γίνου χειρότερα τους ερχόμενους μήνες, και ο νοών, νοείτω!
    Η πικρή αλήθεια κ Γιώργο Παπακωνσταντίνου είναι ότι ο τζόγος ξεκινά εξ απαλών ονύχων! Πολλά παιδικά παιχνίδια περιέχουν τη διαδικασία ρίψης ζαριού ή τράβηγμα χαρτιών αλλά είναι δύσκολη η απάντηση στο ερώτημα «ποιός είναι και πώς γίνεται ο μανιώδης παίκτης;»
   Θεωρητικά κάποιοι παίκτες είναι νευρωσικά άτομα με έντονη υποσυνείδητη ανάγκη να χάσουν που συγκαλύπτεται από  την εμφανή τους προσκόλληση στην επιδίωξη της επιτυχίας. Η υποσυνείδητη ανάγκη για "αποτυχία" ξεκινά από την επανάσταση τους στη γονική εξουσία  που δημιουργεί ενοχές και ανάγκη τιμωρίας και γενικεύεται σε μιά επαναστατικότητα απέναντι στο ευρύτερο κοινωνικό περιβάλλον. Η  ψυχοσύνθεση των παικτών είναι ταυτόσημη με την αναζήτηση της δράσης και της περι-έτειας και λειτουργεί με το θεώρημα ότι εάν δεν ρισκάρουν αδυνατούν να επιβεβαιώσουν την ύπαρξή τους, αδυνατούν να αισθανθούν ότι πράγματι είναι ζωντανοί!
Ο παθολογικός  παίκτης επιφανειακά  προβάλλει ως άτομο με έντονα στοιχεία κοινωνικότητας, πρόσχαρο στις συναλλαγές με τους άλλους,  ένας κλασικά ευχάριστος για την παρέα τύπος άνδρα ή γυναίκας. Διεισδύοντας, όμως βαθύτερα στην αυθεντικότητά του , ανακαλύπτουμε  ένα άτομο ψυχοσυναισθηματικά άνώριμο, με έντονα χαρακτηριστι
κά εχθρότητας και σαφείς τάσεις μαζοχισμού που συνοδεύονται από υπέρμετρη αντικοινωνικότητα και επαναστατικότητα καθώς και από μιά χαρακτηριστική ροπή προς τη μαγεία, την παραψυχολογία και μεταφυσικές ανησυχίες.
    Oι μανιώδεις  τζογαδόροι είναι άτομα με παθητική εξαρτημένη προσωπικότητα, τους λείπει η ικανότητα για σύναψη, εδραίωση και συνέχιση αυθεντικών διαπροσωπικών σχέσεων, είναι άτομα με έντονη τάση για εκμετάλλευση του άλλου. Ο καταναγκασμός και ταυτόχρονα η γοητεία, η συναρπαστικτητα του τζόγου οδηγούν τα άτομα σε πλήρη αδιαφορία και αμέλεια της προσωπικής ή οικογενειακής ζωής όπως, επίσης, και των επαγγελματικών τους υποχρεώσεων.
    Δυστυχώς ο τζόγος αποτελεί ΔΕΔΟΜΕΝΟ των σύγχρονων  κοινωνιών και όπως ανέφερα παραπάνω τα θύματά του θα αυξηθούν καθώς αυξάνεται και η ανέχεια που θα ακολουθήσει τα τρέχοντα οικονομικά μας προβλήματα και την επερχόμενη ύφεση. Για το λογο αυτό  και το Κράτος χρειάζεται να συνδράμει, και οι διοικήσεις των καζίνο να έχουν  ομάδα ειδικών για τίς “πρώτες ψυχολογικές βοήθειες” αλλά και ο καθένας που βγαίνει από το Καζίνο “χαμένος” για πολλοστή φορά να επιδιώξει τη βοήθεια των δικών του ανθρώπων και των ειδικών.
    Διεθνώς δεν υπάρχει συγκεκριμένη θεραπεία του πάθους του τζόγου!
    Οι παίκτες, θεραπευτικά, εντάσονται μέσα στα πλαίσια της προσέγγισης για διαταραχές χαρακτήρος και θεραπείας καταναγκαστικών νευρώσεων αλλά τα ποσοστά επιτυχίας είναι πολύ χαμηλά ιδιαίτερα για τον παθολογικό παίκτη. 
     ΣΗΜΑΝΤΙΚΗ λύση μοιάζει να είναι οι ομάδες αλληλοβοηθείας τζογαδόρων (gamblerς anonymous) που αριθμούν σήμερα εκατοντάδες παραρτήματα σε πολλές χώρες του πλανήτη μας και που προφανώς δειλά-δειλά ήρθε η ώρα να δημιουργηθούν  και στη Ελλάδα...
     Κρατική φροντίδα για προγράμματα πρόληψης και θεραπείας Ελλήνων που νοσούν από τζόγο χρειάζεται και όχι φρουτάκια για αύξηση της νοσηρότητας!
     Κλείνω με έμφαση στα λόγια που χρησιμοποίησε και η προκάτοχός σας σε πολλούς Υπουργικούς θώκους και συνάδελφός μας κάτοχος του Διδακτορικού κ Βάσω Παπανδρέου, αντί να φροντίζουμε άτομα και τις οικογένειες που καταστρέφει ο ΤΖΟΓΟΣ εσείς θέλετε το ΚΡΑΤΟΣ να πάρει το «κάτι τις» του, δηλαδή τη «μίζα» του από τους…αρρώστους;