Σάββατο, 20 Αυγούστου 2011

Φανάρια, παιδιά, ενοχές...Μεγαλόχαρη!


Κάνατε την ανάταξη προσώπου όπως προβλέπει ο “Κανονισμός” μας εσείς Χερουβείμ και Σεραφείμ;
  -  Ναι, Άγιε Πέτρο, και μας προέκυψε ένα κοριτσίστικο παιδικό προσωπάκι με ένα αινιγματικό χαμόγελο χαραγμένο επάνω του...
  -  Είχε κάποια δόση ειρωνείας, Άγιοι μου Ανάργυροι και θαυματουργοί;
  -  Όχι, ήταν σαφώς ένα χαμόγελο ανακούφισης αλλά με μια νότα απροσδιόριστου, αινιγματικού περιεχόμενου...Δηλαδή ήταν κάτι σαν να μην καταλάβαινε το κοριτσάκι τι ακριβώς είχε συμβεί;
  -  Μάλλον σαν να καταλάβαινε ΑΚΡΙΒΩΣ τι είχε συμβεί και είχε μια δόση βαθειάς ανακούφισης που θύμιζε Παράδεισο ...
  -  Φέρτε το αγγελούδι στο περιβόλι μου!....
     Πρόσταξε με το δικό Της γλυκό τρόπο η αιώνια Μάνα, η Μεγαλόχαρη..
     Τώρα θα αναρωτηθείτε τί σόι “κοινωνικό σχόλιο” είναι το σημερινό με Σεραφείμ και Χερουβείμ, με Παράδεισο και Παναγιά, με ένα παιδικό προσωπάκι σημαδεμένο με το αινιγματικό χαμόγελο θανατηφόρου πόνου και ανακούφισης μαζί...
    Χαρμολύπη, φίλες και φίλοι, χαρμολύπη Βυζαντινής ποιότητας...
    Πώς αλλιώς να περιγράψω το δράμα ενός παιδιού των φαναριών που πριν ίσως καν της έρθει “ η περίοδος “ της κατακέφαλα ένα φορτηγό με έναν μεροκαματιάρη στο τιμόνι (που δουλεύει διπλή βάρδια για να ταΐσει ψωμί και όχι παντεσπάνι τα δικά του παιδιά) για να κόψει βίαια το νήμα της ζωής της στον επίγειο “παράδεισο” που λέγεται:
    Ελλάδα του 21ου αιώνα, Ελλάδα όπου γυναίκες των Βαλκανίων με παιδιά στην αγκαλιά προτείνοντας εικόνα Παναγιάς και άνδρες ακρωτηριασμένοι να σε πλησιάζουν καθώς σταματάς στο φωτεινό σηματοδότη προσφέροντας χαρτομάντιλα, στυλό διαρκείας και αποσμητικά αυτοκινήτου σε ένα κακόγουστο πάντρεμα της επαιτείας με την μαρκετίστικη αντίληψη για κατανάλωση προϊόντων…
    Ελλάδα του 21ου αιώνα με ρασοφόρους να μπαινοβγαίνουν σε τραπεζικά ιδρύματα κάνοντας χρυσοφόρες αγοραπωλησίες και με τραπεζίτες γονυπετείς σε εκκλησιαστικά ιδρύματα εκλιπαρώντας λίγο  «μάνα εξ ουρανού»…
Ελλάδα του 21ου αιώνα με παιδιά των φαναριών, με παιδιά που ζητιανεύουν περιφερόμενα ανάμεσα στα τραπέζια της καφετέριας, της ταβέρνας, του εστιατορίου, με τους  επιτήδειους να εκμεταλλεύονται αυτά τα παιδικά προσωπάκια που τα σκεπάζει λίγη βρωμιά, λίγες τσίμπλες, πολύς πόνος και φόβος μαζί και μετά τα ΑΜΕΙΛΙΚΤΑ  ερωτηματικά...
    Και στη γωνία κρυμμένοι οι μαστροποί της παιδικής αθωότητας να προσμετρούν το εύρος και το βάθος των δικών μας ανούσιων και ανόητων ενοχών που τις εξαργυρώνουμε με τα λίγα κέρματα που δίνουμε στα παιδιά των φαναριών και μαζεύονται έτσι κάποια αξιόλογα ποσά.
   Ελλάδα όπου η συντεταγμένη και ευνομούμενη Πολιτεία  όπως την εκφράζει η Ελληνική Αστυνομία ΑΔΥΝΑΤΕΙ να συμμαζέψει τους εκμεταλλευτές αυτών των παιδιών, για να κατευνασθούν και οι δικές μας ενοχές ...
Πατρίδα Ελλάδα μας, «παραδεισένια οπτασία» για τους φτωχούς, τους πεινασμένους των Βαλκανίων, τους λαθρομετανάστες του Αφγανιστάν και του Πακιστάν, τους παράνομους μικροπωλητές της Αφρικής, και συνάμα αντικείμενο αμφισβήτησης πλέον για μας τους ντόπιους γιατί μας «έβαλαν τα δυο πόδια σε ένα παπούτσι» ΠΑΣΟΚ και τρόικα (έχει και η ΝΔ μπόλικο μερτικό ενοχών) και έτσι λιγόστεψε η ανθρωπιά καθώς λιγοστεύουν πια και για τους γηγενείς οι δυνατότητες απόκτησης καταναλωτικών αγαθών...
    Απούσα η Αστυνομία και η ανθρωπιά, παρούσες οι δικές σου και δικές μου ενοχές σε όσους μπορούν και κάθονται ακόμη σε τραπέζια εστιατορίων και οδηγώντας υποχρεώνονται να σταματήσουν στους σηματοδότες των ελληνικών δρόμων...