Δημοσιεύθηκε στα blogs 20 & 21 /
Σεπτεμβρίου / 2013
Με αφορμή το «μπάχαλο» που διαπιστώνουμε στην πολιτική μας
καθημερινότητα ομολογώ ότι με ταλανίζει λιγότερο η ύπαρξη πολιτικών Κομμάτων,
που είναι απαραίτητο συστατικό κάθε ευνομούμενης Δημοκρατίας, και περισσότερο
οι σχέσεις Κράτους Πολίτη.
Στην πατρίδα μας οι σχέσεις Κράτους και πολίτη ήταν ανέκαθεν, όχι μόνο
δυσλειτουργικές, αλλά ίσως θα έπρεπε να τις δούμε και ως εντυπωσιακά ...ψυχοπαθολογικές. Η
ψυχοπαθολογική συμπτωματολογία αυτής της σχέσης (που τα βαθύτερα αίτιά της
μόνιμα και σφαλερά ανάγονται ή στην Τουρκοκρατία ή σε ξένους...δακτύλους, και
τελευταία σε ψεκασμούς και ληγμένα που έχουν επηρεάσει, άκουσον, άκουσον, ακόμη
και το DNA μας) συνίσταται στην κραυγαλέα αντίφαση της συμπεριφοράς του πολίτη
απέναντι στον ασφυκτικό έλεγχο του Δικομματισμού.
Έτσι, ενώ οι Έλληνες θεωρούσαμε και συνεχίζουμε να θεωρούμε το Κράτος ως
‘καταπιεστικό, φορομπηχτικό, υδροκέφαλο και ψυχρό αφεντικό’ ταυτόχρονα
κοινωνικοποιούμε τις νεότερες γενιές να προσβλέπουν σε αυτό το δυσλειτουργικό
κράτος ως "τον στοργικό πατέρα, τον πιο σίγουρο εργοδότη, ως μία
παροιμιακή αγελάδα που περιμένει την κατάληψη της Κρατικής εξουσίας από το δικό
μας Κόμμα για να αρμεχτεί από τα...δικά μας παιδιά!..."
Με άλλα λόγια, γενιά μετά από
γενιά, οι νέο-Έλληνες αναπτύξαμε την διπολικού τύπου σχιζοτυπική συμπεριφορά,
σαδομαζοχιστικών τάσεων, όπου περιμένουμε να ευνοηθούμε από το Κράτος που όχι
μόνο αντιμετωπίζουμε με καχυποψία αλλά και με εμφανή συμπτώματα παράνοιας
άσχετα με το που ανήκουμε...κομματικά!
Οι εποχές ΑΠΑΙΤΟΥΝ να
θυμηθούμε, ξανά και ξανά, αυτό που προφανώς βολεύει ‘κάποιους’ να ξεχνάμε, ότι
δηλαδή στην πραγματικότητα είναι άλλο πράγμα το Κράτος και άλλο πράγμα η
Πατρίδα!..