Στην Ελλάδα ανέκαθεν περιπλέκονται γλουτοί…

 

                                                                                                  Στα Sites & Blogs 16,17 & 18 Απριλίου, 2026

     

     Προβληματίστηκα αρκετά για την επιλογή του τίτλου μου αλλά κατέληξα σε αυτόν επιδιώκοντας να διεγείρω την προσοχή σας κάτι που ίσως δεν θα το πετύχαινα εάν είχα προτιμήσει τον τίτλο «Στην Ελλάδα τα αυτονόητα χρειάζονται εξήγηση…»

     Στην πρόσφατη «αναμπουμπούλα» που είδαμε εντός Βουλής, σε Ραδιοτηλεοπτικά πάνελ και παράθυρα, σε εφημερίδες και στο διαδίκτυο με θέμα το «πτυχίο» σπουδών τριτοβάθμιας εκπαίδευσης του νέο-διορισθέντος Υφυπουργού Αγροτικής Ανάπτυξης Βουλευτή Καβάλας κ Μακάριου Λαζαρίδη οι συζητήσεις επικεντρώθηκαν στην ισοτιμία του συγκεκριμένου πτυχίου με πτυχία Ελληνικών (Δημόσιων) Πανεπιστημίων.

     Κέντρα Ελευθέρων Σπουδών λειτούργησαν στην Ελλάδα εδώ και μισό αιώνα και κάποια παρουσίαζαν και τεκμήρια συνεργασίας τους με ξένα κυρίως Αγγλικά και Αμερικανικά ΑΕΙ και από αυτά απέκτησαν πτυχία αμέτρητες χιλιάδες Ελληνόπουλα που δεν ήθελαν ή δεν μπορούσαν να συμμετάσχουν στη δοκιμασία των Πανελληνίων εξετάσεων για εισαγωγή σε (κάποτε) ΤΕΙ και σε ανέκαθεν ΑΕΙ…

     Όπως με πληροφορούν κάποιοι ιδιοκτήτες Κέντρων Ελευθέρων Σπουδών αποκόμισαν από τη λειτουργία τους εντυπωσιακά κέρδη…

Να γίνει η Ανάσταση «αντίδοτο» στη Μοναξιά!..

 

                                                                                                Στα Sites & Blogs 14, 15 & 16 Απριλίου, 2026

    

Μοναξιά!...Φοβερή συναισθηματική άβυσσος όπου πέφτουν και χάνονται από την αντίληψή μας συγκάτοικοι, συνοδοιπόροι, συμπολίτες, συνάνθρωποί...

    Ζούμε σε κακόγουστες πολυκατοικίες όπου αγοράσαμε διαμερίσματα ακριβά και τώρα με τις τιμές σε δυσθεώρητα ύψη οι νέοι αδυνατούν να πληρώσουν ενοίκιο και έγινε όνειρο θερινής νυκτός η αγορά ακόμη και μιας γκαρσονιέρας…

    Τα αγοράσαμε και τα πληρώνουμε ξανά με ΕΝΦΙΑ και πρόστιμα για αυθαιρεσίες και χαράτσια και πέρα από τις εθιμοτυπικές φιλοφρονήσεις και τα μικροπρεπή κουτσομπολιά αγνοούμε την ύπαρξη του συγκατοίκου σε σημείο ώστε να χρειάζεται να “μυρίσει” το πτώμα κάποιου άτυχου, μοναχικού γείτονά μας για να συνειδητοποιήσουμε εμείς οι υπόλοιποι ότι έκλεισε πια για αυτόν ή αυτήν, τραγικά, η αναπόφευκτη για όλους μας παρένθεση της ζωής!..

     Μόνοι, ολομόναχοι, κατασιγάζοντας όπως-όπως τις έντονες, τις αδυσώπητες διαμαρτυρίες του «είναι» μας, τη λαχτάρα μας να ξεφύγουμε από το ανελέητο μαρτύριο της απομόνωσης, της μοναξιάς