Καθώς εξελίσσεται το «EURO-2020»: «Καλός παίκτης, αλλά…»

                                                                                    

                                                                                          Στα Blogs & Sites 28, 29 & 39 Ιουνίου, 2021

    

     Εξελίσσεται ήδη η φάση των 16 που θα αναδείξει τους 8 του καθυστερημένου εξαιτίας της πανδημίας “UEFA-Euro-2020” και η αυλαία θα «πέσει» την Κυριακή 11 Ιουλίου στον τελικό που προγραμματίστηκε για το Βρετανικό Wembley Stadium αλλά αυτό αρχίζει να μην φαίνεται οριστικό...

      Έτσι η σημερινή μου «άποψη», που φιλοξενείται κάθε εβδομάδα στα αγαπημένα  blogs & sites, επικεντρώνεται και πάλι στα «ποδοσφαιρικά δρώμενα»…Ομολογώ, ξεκινώντας, ότι ο τίτλος μου σήμερα είναι σκόπιμα παραπλανητικός!..

     Αυτό όχι μόνο επειδή περιέχει το καθοριστικό «αλλά» (αυτά τα 4 γράμματα δρουν πάντοτε ανασταλτικά στην κάθε λογής θετική διαπίστωση), αλλά ακριβώς επειδή η πρώτη  λέξη του τίτλου μου, το επίθετο «καλός», δείχνει μια ταύτιση απόψεων και κρίσεων, καθώς προϋποθέτει μια γενικότερα αποδεκτή αξιολόγηση.

     Πριν προχωρήσω, λοιπόν, στην επίμαχη ψυχό-κοινωνιολογική ανάλυση των παραγόντων εκείνων που στη καταληκτική, στην συνθετική τους ολότητά συνιστούν το ανασταλτικό «αλλά», αξίζει τον κόπο να ρίξουμε μια ματιά πρώτα στο προβληματικό επίθετο… «καλός».

     Οι φίλαθλοι, οι αθλητικοί συντάκτες, οι παράγοντες και μαζί οι ίδιοι οι παίκτες έχουν τις δικές τους απόψεις, τον δικό τους ορισμό, τα δικά τους πλαίσια αναφοράς που τους οδηγούν στην καταληκτική διαπίστωση ότι ένας συγκεκριμένος παίκτης είναι ή δεν είναι… «καλός».

Ψυχοκοινωνικές ερμηνείες της διόγκωσης της αντικοινωνικής συμπεριφοράς…

                                                                                            Στα Blogs & Sites 25, 26 & 27 Ιουνίου, 2021

     

     Δολοφονικές επιθέσεις εναντίον αστυνομικών, απαγωγές με απαίτηση λύτρων, δολοφονίες ανύποπτων πολιτών, αφαίρεση ζωής στη διαδικασία ένοπλων ληστειών!

Τα πολύ συχνά πλέον κρούσματα, οι περιπτώσεις εγκληματικότητας που ξεκινά από τους τσαντάκηδες για να καταλήξει σε ανθρωποκτονίες και περιλαμβάνει κλοπές, διαρρήξεις, ένοπλες ληστείες, βιασμούς, απαγωγές, καταχρήσεις σε τραπεζικά και άλλα ιδρύματα, αύξηση της ναρκομανίας, σεξουαλικά προβλήματα, χουλιγκανισμό στα γήπεδα, αύξηση των διαζυγίων, αύξηση του αριθμού των παιδιών που εγκαταλείπουν το σπίτι τους τεκμηριώνουν την ύπαρξη κοινωνικής παθολογίας στην πατρίδα μας.

Πώς, όμως, ερμηνεύονται όλα αυτά τα φαινόμενα αντικοινωνικής συμπεριφοράς στην πάλαι ποτέ ειρηνική, ρομαντική, φιλική, ανθρώπινη «Ψωροκώσταινα», όπου υπήρχε εμφανέστατα και αδιαμφισβήτητα ο στοιχειώδης σεβασμός της προσωπικής ελευθερίας και αξιοπρέπειας ανάμεσα στους πολίτες, με την εξαίρεση μιας ελάχιστης μειονότητας που εμπλεκόταν σε παραβατικότητα και αντικοινωνική συμπεριφορά;

Δεν προτίθεμαι με την σημερινή μου ΑΠΟΨΗ που φιλοξενεί σήμερα το αγαπημένο σας Blog να διεγείρω την κοινή γνώμη, η οποία ελιναι ήδη αναστατωμένη με τη δημιουργία φοβικών συμπλεγμάτων, αλλά δεν μπορώ να αποφύγω τη δημοσιοποίηση των ανησυχιών που διακατέχουν εμένα και πολλούς άλλους συναδέλφους των κοινωνικών επιστημών αναφορικά με την αύξηση των εκρήξεων βίας και βίαιης συμπεριφοράς οι οποίες προέρχονται από αυξημένα επίπεδα θυμού και απογοήτευσης, αλλά και με την αύξηση της αντικοινωνικής συμπεριφοράς που θα σχετίζεται στο άμεσο μέλλον με την ανεργία και την ανέχεια που εδώ και επτά χρόνια καλπάζουν στην καθημαγμένη ελληνική οικονομία.

Οι ανησυχίες μου εντείνονται ακόμη περισσότερο από την απλή διαπίστωση ότι, ενώ βρίσκονται μπροστά μας όλες οι γενεσιουργές αιτίες για διόγκωση των διαδηλώσεων οργής και αγανάκτησης από τους πολίτες και τη διαπιστωμένη αύξηση περιστατικών αντικοινωνικής συμπεριφοράς, ΔΕΝ υπάρχει πρόγραμμα διαχείρισης της κοινωνικής κρίσης (που βασίζεται στην οικονομική κρίση) το οποίο λογικά ΑΠΑΙΤΕΙ τη συνεργασία ΟΛΩΝ των πολιτικών κομμάτων και όλων των κεντρικών φορέων των παραγωγικών τάξεων με συμμετοχή των εργοδοτικών φορέων!

Προφανώς ανόητα ιδιοτελή θέματα πολιτικού και οικονομικού κόστους ή ωφέλειας οδηγούν σε αδράνεια τις δυνάμεις του τόπου που ΟΦΕΙΛΟΥΝ αντικειμενικά και με αγάπη να σκύψουν πάνω από το πρόβλημα λειτουργώντας Ιπποκρατικά και όχι…ΥΠΟΚΡΙΤΙΚΑ!

Στο γήπεδο, τι προέχει; Πειθαρχία ή πρωτοβουλία;

                                                                                   

                                                                                  Στα Blogs & Sites 21, 22, 23 & 24 Ιουνίου, 2021

  

     Τις τελευταίες μέρες απολαμβάνουμε τους αγώνες ποδοσφαίρου «Euro-2020» που μας στέρησε η πανδημία. Βλέπουμε συναρπαστικό ποδόσφαιρο σε επίπεδο Εθνικών Ομάδων,  βιώσαμε και θα δούμε και πολλές άλλες ατομικές προσπάθειες κορυφαίων παικτών και  θα χειροκροτήσουμε τις συλλογικές προσπάθειες εκπληκτικών ομάδων, παραμερίζοντας την πικρία ότι λείπει η δική μας Εθνική Ομάδα.

     Είδαμε και θα βιώσουμε εκπλήξεις που δημιουργήθηκαν καθώς οι παίκτες πειθάρχησαν στο «εμείς» και προσπάθειες που χάθηκαν επειδή επικράτησε το ΕΓΩ!..

     Στο γήπεδο, τελικά, τι προέχει, πειθαρχία ή πρωτοβουλία;

     Να ένα δίλημμα κάθε παίκτη, κάθε προπονητή σε κάθε λεπτό του αγώνα σε κάθε ανοικτό ή κλειστό γήπεδο ποδοσφαίρου, μπάσκετ ή βόλεϊ και κάθε άλλου ομαδικού σπορ…

     Δίλημμα; Λάθος!...

     Όσο και αν σοκάρει η διαπίστωσή μου πιστεύω ότι ουσιαστικά δεν υπάρχει τέτοιο δίλημμα, ότι βασικά πρόκειται για την παρανόηση της πραγματικότητας που θεμελιώνεται στη συχνή επανάληψή της. Μοιάζει δηλαδή με τη θέση του αρχαίου μας φιλοσόφου Ηράκλειτου ότι εάν επαναλάβεις αρκετές φορές κάποιο ψέμα, στο τέλος πες, πες, πες θα το δεχτείς και συ ο ίδιος ως αλήθεια!...

     Πειθαρχία, λοιπόν;

Το «σύνδρομο» του προπονητή!…

                                                                                      

                                                                                  Στα Blogs & Sites 17 & 18 Ιουνίου, 2021   

     

     Σε δυναμική εξέλιξη το Euro-2020 και με αφορμή τα πολλά τηλεοπτικά «ζουμ» στα πρόσωπα των προπονητών των 24 Εθνικών ομάδων που συμμετέχουν αφιερώνω τη σημερινή μου άποψη στα αγαπημένα Blogs & Sites στους προπονητές και τον ρόλο τους.

    Θα ξεκινήσω με ένα γνωστό διεθνώς ποδοσφαιρικό ανέκδοτο.

    Λίγο πριν από τον σημαντικό αγώνα της ομάδας που διεκδικεί τον τίτλο από το «φαβορί» των τριών τελευταίων ετών ο τεχνικός ηγέτης της ομάδας – έκπληξης της χρονιάς δίνει στους παίκτες του, με περισσή μυστικότητα, από ένα άσπρο χαπάκι σχετικά μεγάλου μεγέθους.

     Έκπληκτος ο νεαρός αθλητικογράφος που αντιλαμβάνεται τη μυστική κίνηση πλησιάζει τον προπονητή, με τον οποίο τον συνδέει και μια αίσθηση οικειότητας, και του ζητά σχεδόν επιτακτικά να του εξηγήσει:

     «Τι ακριβώς είναι αυτά τα χάπια, ΝΤΟΠΑ;»...

     «Α, μπα, είναι αθώα χάπια συμπυκνωμένης ζάχαρης» του εξηγεί με εμφανέστατη ειλικρίνεια ο προπονητής.

     «Και τι καλό μπορεί να κάνει σε αυτούς τους ώριμους, γυμνασμένους αθλητές ένα χαπάκι συμπυκνωμένης ζάχαρης;» ρωτά ο νεαρός δημοσιογράφος.

     «Τίποτε απολύτως» του απαντά ο προπονητής και συνεχίζει «αλλά οι παίκτες μου πιστεύουν ότι τους βοηθά και έτσι παίζουν…καλύτερα!».

Καρκινοπαθείς: τα πράγματα χειροτέρεψαν εξαιτίας της πανδημίας…

 

                                                                               Στα Blogs & Sites 14, 15 & 16 Ιουνίου, 2021

                                               

      Έχασε τη μάχη με τον καρκίνο ακόμη ένας φίλος και μετά μία φίλη! Δεν φαίνεται να  έχει σταματημό το «θέρισμα» από την «επάρατο» που πολύ φοβάμαι ότι θα σημειώσει έξαρση εξαιτίας της πανδημίας με θεραπείες που ΔΕΝ έγιναν και διαγνωστικά τεστ και επεμβάσεις που αναβλήθηκαν …

     Επειδή πολλοί συμπατριώτες μας διανύουν το ‘τελικό στάδιο’ καρκίνου και οι συγγενείς  τους βρίσκονται σε απόγνωση καταθέτω σήμερα στα φιλικά blogs ένα κείμενο ελπίζοντας να φανεί χρήσιμο σε οικογένειες που βιώνουν το πρόβλημα.

     Ξεκινώ με την πικρή διαπίστωση ότι καμιά κοινωνία δεν προετοιμάζει τα άτομα για τις ψυχοκοινωνικές διαστάσεις του τραγικού ρόλου του καρκινοπαθούς τελικού σταδίου μολονότι μέσα στις επόμενες δεκαετίες 20-25% Ελλήνων και άλλων Ευρωπαίων θα χάσουμε τη ζωή μας από κάποια ανίατη μορφή καρκίνου.

     Σε μια σχηματική παράσταση καρκινοπαθών τελικού σταδίου, συγγενών τους και μελών του ιατρονοσηλευτικού προσωπικού βλέπουμε ότι:

– στο κέντρο ομόκεντρων κύκλων βρίσκεται το άτομο, στην περιφέρεια βρίσκονται, ανάλογα με το βαθμό συγγένειας και το βαθμό «ταύτισης» οι συγγενείς και,

– στην ίδια βιωματική θέση με τον καρκινοπαθή, σε μια άλλη σειρά ομόκεντρων κύκλων, βρίσκονται  μέλη του ιατρονοσηλευτικού προσωπικού  που φροντίζουν το άτομο.

     Συγγενείς και ιατρονοσηλευτικό προσωπικό καθημερινά επιστρατεύουν ψυχολογικούς  μηχανισμούς «άμυνας του εγώ»  για τη δική τους ομαλή επιβίωση και διατήρηση ψυχικής ισορροπίας όπως κάνουν και τα υπόλοιπα μέλη της ομάδας στήριξης των ασθενών.

     Ερευνητικές προσπάθειες έχουν αναδείξει το γεγονός ότι το ίδιο το άτομο από την στιγμή που θα πληροφορηθεί ή θα διαισθανθεί ότι βρίσκεται στο τελικό στάδιο ενός καρκίνου βιώνει τρία επίπεδα συναισθηματικών αντιδράσεων:

ΔΗΜΟΓΡΑΦΙΚΟ: Οι ψυχοκοινωνικές διαστάσεις του χρόνιου προβλήματος

  

                                                                                                 Στα Blogs & Sites 7, 8 & 9 Ιουνίου, 2021

     

     Ξεκινώ δηλώνοντας ότι ΔΕΝ είμαι ο μόνος που ασχολήθηκε με το χρόνιο οξύ ΔΗΜΟΓΡΑΦΙΚΟ μας πρόβλημα στη διάρκεια των τελευταίων δεκαετιών. Καθώς, όμως, αναδύεται και πάλι στην επικαιρότητα η δραματική μείωση του πληθυσμού της Πατρίδας μας (το 2020 σημειώθηκαν 131.839 θάνατοι και 85.605 γεννήσεις) φέρνω στην προσοχή σας το παρακάτω κείμενό μου που φιλοξενήθηκε στον Τύπο τέλη της δεκαετίας του 1980, και μετά στις αρχές του 2000 (τότε που ανθούσε το Χρηματιστήριο στη χώρα της «φαιδρής πορτοκαλιάς»).

https://www.kathimerini.gr/economy/561309769/meiothike-oso-pote-o-ellinikos-plithysmos-tin-perasmeni-chronia/

     Είναι κοινά αποδεκτό, με αντικειμενικά κριτήρια χωρίς πολιτικές εμπάθειες και σκοπιμότητες, ότι εξαιτίας των τελευταίων 13 μηνών της καταστροφικής πανδημίας covid-19 θα πρέπει να διαχειριστούμε στο εγγύς μέλλον (και πάλι μετά το 2010 τότε που οι «Σύμμαχοι» μας γονάτισαν με τα «Μνημόνια»), πολύ δύσκολες οικονομικά, κοινωνικά και υγειονομικά ημέρες φοβάμαι ότι για μια ακόμη φορά θα αποθέσουμε το ΔΗΜΟΓΡΑΦΙΚΟ στις περιβόητες συμβολικές «Ελληνικές καλένδες».

     Δείτε παρακάτω το σχετικό ηχητικό από την ομιλία μου για το ΟΞΥ δημογραφικό μας πρόβλημα που έκανα στη Σχολή Γονέων Κατερίνης τον Νοέμβριο του 1992 και ευχαριστώ το αγαπημένο blog για την φιλοξενία!

https://www.youtube.com/watch?v=DwlNfXDLgR4

                                    

Ελεύθεροι και απείθαρχοι ξανά στους ελληνικούς αυτοκινητοδρόμους

 

                                                                                 Στα Blogs & Sites 3, 4 & 5 Ιουνίου, 2021

     

     Δόθηκε ήδη το πράσινο φως της «λευτεριάς από τα λοκντάουν της πανδημίας», μπήκαμε στον Ιούνιο, μπροστά μας το μαγευτικό ελληνικό καλοκαίρι και γέμισαν με πεζούς οι δρόμοι και με αυτοκίνητα οι γνωστές Εθνικές μας «καρμανιόλες» συγνώμη οι αυτοκινητόδρομοι θέλω να πω..

     Ήδη ξεχυθήκαμε προς τις παραλίες το περασμένο Σαββατοκύριακο και θα συνεχίσουμε και αυτό που είναι μπροστά μας όπως πάντα χωρίς αίσθηση πειθαρχίας, ανέμελοι οι μεγαλύτεροι στην ηλικία αλλά και οι νεότεροι Έλληνες και Ελληνίδες οδηγοί στις εθνικές και επαρχιακές μας οδούς μετά τις καραντίνες και τα λοκντάουν και … όποιον πάρει ο Χάρος!

     Τι κρίμα, αλήθεια!

     Το πρόβλημα ΔΕΝ το εντοπίζω στις σταθερές συνιστώσες της ποθητής «λευτεριάς κυκλοφορίας και μετακίνησης» που, λίγο πριν το τέλος του φετινού Μάη, μας γλύκανε με τις πρώιμα ζεστές ημέρες υπενθύμισης του ελληνικού καλοκαιριού που μεθά τους πάντες με την θαλασσινή αλμύρα, αντανακλώντας το πεντελικό λευκό και το ανεπανάληπτο στον πλανήτη γαλάζιο του ουρανού, ακτινοβολώντας με κάθε εισπνοή την πρόκληση πόθου και πάθους για έρωτα και ζωή!

     Δεν θα εγκλωβίσω τη σημερινή μου πίκρα στις ευπρόσδεκτες προκλήσεις του τέλους της άνοιξης και της αρχής του ελληνικού καλοκαιριού που μας έρχεται με βήματα γοργά αλλά και δεν μπορώ να αποφύγω την πρόκληση να σας θυμίσω ότι οι αυτοκινητόδρομοί μας ήταν και παραμένουν Εθνικές «καρμανιόλες» στην όμορφη Ελλάδα μας…

Πανελλήνιες 2021: Μια δοκιμασμένη-πρακτική «συνταγή επιτυχίας»

                                     

                                                                                  Στα Blogs & Sites 28,29,30 & 31 Μαίου, 2021

     Σύντομα τελειώνει η σχολική χρονιά (2020-2021) που ταλαιπώρησε βάναυσα τον ψυχικό κόσμο παιδιών, γονέων, παππούδων, γιαγιάδων εξαιτίας της πανδημίας του covid-19, και οι  Πανελλήνιες εξετάσεις του 2021, ξεκινούν Δευτέρα 14 Ιουνίου για τα ΓΕΛ και Τρίτη 15 Ιουνίου για τα ΕΠΑΛ.

     Ήταν και παραμένει αήθεια ότι η εισαγωγή σε Πανεπιστήμιο ή παραγωγική Σχολή των Ενόπλων Δυνάμεων και Σωμάτων Ασφαλείας εξακολουθεί να θεωρείται ως απαραίτητο πλεονέκτημα για μια αυριανή επιτυχημένη πορεία στην κοινωνία.

     Και έτσι, κάθε χρόνο, η περίοδος των εξετάσεων για εισαγωγή στην Τριτοβάθμια Εκπαίδευση φορτίζει ψυχοκοινωνικά χιλιάδες αγόρια και κορίτσια και, μαζί, μυριάδες μαμάδων, μπαμπάδων και συγγενών που "ψήνονται" κυριολεκτικά στην προσπάθεια να βρουν το κλειδί που θα ανοίξει την "μαγική πόρτα" κάποιας τριτοβάθμιας Σχολής.

     Μερικές φορές βλέπουμε να πετυχαίνουν παιδιά που ήταν βέβαια καλοί αλλά όχι εξαιρετικοί μαθητές στο Λύκειό τους, φροντιστηριακά προετοιμασμένα, που διέθεταν όμως  αρκετή αίσθηση χιούμορ και είχαν μια ψυχική και σωματική χαλάρωση, την στιγμή που βλέπουμε να αποτυγχάνουν μερικά παιδιά τα οποία ήταν πολύ καλά προετοιμασμένα, αλλά την τελευταία στιγμή  έχασαν τον ψυχικό έλεγχο και υπέστησαν τις καταλυτικές συνέπειες του άγχους...

    Αναμφισβήτητα, όταν μας τυλίξει το άγχος, η απόδοσή μας θα πέσει και μέσα στην απόγνωση του συναισθήματος του πανικού η μνήμη και η κριτική μας ικανότητα θα μειωθούν σημαντικά.

Συνταγή επιτυχίας;

Οι εποχές απαιτούν «Ηγέτες-Οραματιστές» με σταθερές ταυτότητες

                                                     

                                                                                     Στα Blogs & Sites 24, 25 & 26 Μαίου, 2021

     

     Το γνωστό Σεξπηρικό «να ζει κανείς ή να μη ζει» ως ερώτημα στα χείλη του νεαρού Άμλετ διατηρήθηκε στο πέρασμα των αιώνων επειδή εκφράζει μία συγκεκριμένη πανανθρώπινη κατάσταση συναισθηματικής φόρτισης εξαιτίας εμπειρικών δεδομένων που σχεδόν όλοι μας κάποια στιγμή βιώνουμε.

    Εσείς και εγώ, όλοι μας, ξεκινώντας από την εφηβική ηλικία της αναζήτησης και μετά, κάποια στιγμή αναρωτηθήκαμε «ποιος ή ποια είμαι, γιατί υπάρχω και ποια είναι τα νοήματα της ζωής;»

    Στη πορεία της ψυχοκοινωνικής μας εξέλιξης η μεταλλαγή μας από βιολογικά όντα σε κοινωνικά γίνεται μέσα από τις διαδικασίες της κοινωνικοποίησης που ξεκινά με τη γέννησή μας και σταματά με το θάνατό μας.

     Βιώνουμε την καθημερινή μας πραγματικότητα, αντλούμε τα πλαίσια αναφοράς για σκέψεις, ιδέες, αξίες και πράξεις, αποκτάμε εμπειρίες και χαράζουμε την πορεία μας προς το μέλλον. Αποκτάμε, ο καθένας και η καθεμιά τη δικιά μας «ταυτότητα» που είναι, από μία άποψη, μια προέκταση του υπαρξιακού μας πυρήνα, της «φύτρας» με την οποία γεννιόμαστε. 

     Στην ψυχοδυναμική θεωρία η έννοια της «ταυτότητας» αναφέρεται, συνήθως, στην ψυχική οργάνωση που προκύπτει καθώς το άτομο περνά εξελικτικά από διάφορες φάσεις προβληματισμού στη ζωή του.

     Ο καθένας και η καθεμιά μας αντλούμε την υποκειμενική αίσθηση «ταυτότητας» καθώς ερχόμαστε σε μετωπικές αντιπαραθέσεις με εμπόδια, προβλήματα, δυσχέρειες και με την πρόκληση της πετυχημένης επίλυσης ή υπέρβασής τους. Στην καθημερινή πραγματικότητα,  όταν μιλάμε για «ταυτότητα» δεν εννοούμε, συνήθως, τίποτε παραπάνω από μία έννοια συναφή, για μερικούς ίσως και ταυτόσημη, με την υποκειμενική αίσθηση του «εαυτού» μας.

Νέα Τιμητική Διάκριση στον Καθηγητή Γιώργο Πιπερόπουλο

                                

                                                                   Στα Blogs & Sites 17, 18 & 19 Μαίου, 2021

   

     Η νεοσύστατη επιστημονική επιθεώρηση International Journal of Cross-Industry Multicultural Leadership (IJCIML) που εδρεύει στις ΗΠΑ ανέθεσε στον Καθηγητή Γιώργο Πιπερόπουλο μία από τις δύο (άμισθες) θέσεις της Διεθνούς Συμβουλευτικής Επιτροπής της.

     https://www.igi-global.com/journal/international-journal-cross-industry-multicultural/243608

     Το νεοσύστατο International Journal of Cross-Industry Multicultural Leadership (IJCIML) καινοτομεί στοχεύοντας σε ηγετική θέση στη Διεθνή επιστημονική κοινότητα ως διεπιστημονικό επιστημονικό περιοδικό που θα εστιάζει στις δομές και τις επιπτώσεις της ηγεσίας από μια πολυπολιτισμική και διεπιστημονική προοπτική. Το IJCIML θα δημοσιεύει άρθρα με πρωταρχική έμφαση στις εμπειρίες των ηγετών σε ένα πολυπολιτισμικό περιβάλλον. Θα συζητούνται οι προκλήσεις και οι επιτυχίες της πολυπολιτισμικής ηγεσίας, με πρωταρχική έμφαση στην ηθική, ευκαιρίες καθοδήγησης, δομικά εμπόδια, θεσμικό ρατσισμό και μισογυνισμό, γλωσσική και πολιτιστική αντιπαράθεση, εθνοκεντρικό πατερναλισμό, αναγνώριση και αποδοχή από ομότιμους, στρατηγικές επιτυχίας και εμπόδια στην επιτυχία, όπως προκύπτει από τις εμπειρίες πολυπολιτισμικών ηγετών σε όλες τις μορφές βιομηχανικής παραγωγής και τους επιμέρους κλάδους

     Ο Γιώργος Πιπερόπουλος είναι συνταξιούχος καθηγητής και πρώην πρόεδρος του τμήματος Οργάνωσης και Διοίκησης Επιχειρήσεων του Πανεπιστημίου Μακεδονίας και τώρα επίτιμος καθηγητής Μάνατζμεντ και Μάρκετινγκ στη Σχολή Διοίκησης Επιχειρήσεων του Βρετανικού Durham University.΄Eχει επίσης διατελέσει άμισθος επισκέπτης καθηγητής στις Σχολές Διοίκησης Επιχειρήσεων των Βρετανικών Πανεπιστημίων του Newcastle και του Northumbria.