Χθες μια «βρώμικη» δόση το βοήθησε να φύγει...Οριστικά!..

 

                                                                                                     Στα Blogs & Sites 29, 30 & 31 Αυγούστου, 2022

    

     Το πρόβλημα θανάτων από ναρκωτικές και διεγερτικές ουσίες είναι παγκοσμίως γνωστό εδώ και αμέτρητες δεκαετίες όπως είναι, χωρίς αμφιβολία και στην Πατρίδα μας, και δεν φαίνεται να βρίσκει λύση.

     Οι αριθμοί όχι μόνο ΔΕΝ μειώνονται αλλά δυστυχώς αυξάνονται. Υπολογίζεται ότι το 1% του πληθυσμού της γης εμπλέκεται σε χρόνιο πρόβλημα με χρήσης ναρκωτικών και διεγερτικών ουσιών.

     Διεθνώς σχεδόν 750.000 συνάνθρωποί μας (ηλικίες 15-64 ετών) χάνουν τη ζωή τους κάθε χρόνο από χρήση ναρκωτικών/διεγερτικών ουσιών που «δολοφονούν» ετησίως έναν σχεδόν διπλάσιο αριθμό συνανθρώπων μας που χάνουν τη ζωή τους από κοινό έγκλημα.

https://ourworldindata.org/illicit-drug-use  

     Το 2017 καταγράφηκαν 8.238 θάνατοι από ‘υπερβολική δόση’ (overdose) στην Ευρωπαϊκή Ένωση εκ των οποίων το 34% σημειώθηκαν στη Μεγάλη Βρετανία και το 13% στη Γερμανία, ποσοστά που εκπροσωπούν ένα στους δύο θανάτους στην Ε.Ε. Τον ίδιο χρόνο στις Η.Π.Α. καταγράφηκαν 70.237 θάνατοι σχετιζόμενοι με χρήση ναρκωτικών και διεγερτικών ουσιών.

https://www.emcdda.europa.eu/system/files/publications/11485/20193286_TD0319444ENN_PDF.pdf     

     Ελπίζω να μη παρεξηγηθεί η σημερινή μου επιλογή να προσεγγίσω και να δημοσιοποιήσω το συνεχιζόμενο καυτό θέμα της ναρκομανίας συνθέτοντας ένα ανώνυμο «ψυχογράφημα» για το θάνατο ενός νέου παιδιού.

     Ομολογώ ότι το κάνω πολύ συνειδητά καθώς μετά από μισό αιώνα εμπειριών με «χρήστες» ναρκωτικών και διεγερτικών και στις δύο όχθες του Ατλαντικού Ωκεανού εκτιμώ και κρίνω ότι έτσι θα αγγίξω χορδές ευαισθησίας που δυστυχώς τώρα πια και διαπιστωμένα  έχουν ατονήσει εδώ και πολλά χρόνια μέσα στην σύγχρονη «καταναλωτική κοινωνία» όπου ζούμε εμείς και τα παιδιά μας.

Και εάν το πνεύμα δεν είναι πρόθυμο;

                                                                                                Στα Blogs & Sites 22, 23 & 24 Αυγούστου, 2022 

     Οδεύει προς το τέλος το θερμό, αλλά όχι τόσο ανυπόφορα όπως το καυτό 2021, φετινό καλοκαίρι, στην Ελλάδα που για λίγες εβδομάδες φαίνεται να ξέχασε την τρόικα, ΣΥΓΝΩΜΗ τους Θεσμούς ήθελα να πω, την πανδημία και την ανέχεια που στέρησε σε άτομα και οικογένειες τις κλασικές «θερινές διακοπές» των 10 και 15 και 20 ημερών, αλλά δεν κατάφερε (ακόμη) να μας στερήσει τα θετικά του ελληνικού καλοκαιριού, τις ξένοιαστες μέρες, τα ζεστά βράδια, τις κάθε λογής εμπειρίες που θα αποκτήσουμε, τις χαρές και τις περιπέτειες που ελπίζουνε νέοι και νέες να γευθούνε.

     Σήμερα, όμως, καθώς σε λίγο μας αφήνει ο Αύγουστος, το θέμα μου φέρνει στην επιφάνεια της συνείδησής σας τους απόηχους προβληματισμών σε επίπεδο ανθρώπινων σχέσεων, προβληματισμών που ίσως οδηγήσουν αρκετούς στα γραφεία των ψυχολόγων και των κοινωνιολόγων σε αναζήτηση ανακούφισης, από πόνο ανθρώπινο, σε αναζήτηση απαντήσεων σε ερωτήματα και απορίες που χαρακώνουν φορές – φορές αρκετά βαθιά τον συναισθηματικό μας κόσμο.

     Μια τέτοια καλοκαιριάτικη περιπέτεια σε ελληνικό νησί θα σας διηγηθώ σήμερα αφού πρώτα ζητήσω την κατανόησή σας καθώς το περιεχόμενο δεν συνάδει με τα περιεχόμενα  άρθρων μου που έχουν φιλοξενηθεί εδώ τα τελευταία χρόνια.

     Δημοσιεύω το σημερινό κείμενο επικαλούμενος την ιδιότητα του Διδάκτωρα Κοινωνιολογίας-Ψυχολογίας και όχι του επίτιμου Καθηγητή Μάνατζμεν-Μάρκετινγκ του Πανεπιστημίου Durham, συνταξιούχου Καθηγητή Μάνατζμεντ, Επικοινωνίας και Δημοσίων Σχέσεων και τέως Προέδρου του Τμήματος Οργάνωσης και Διοίκησης Επιχειρήσεων του Πανεπιστημίου Μακεδονίας...

                                                    *****************************

     Ο ήλιος έκαιγε, πυρακτωμένη η άμμος, η γαλάζια θάλασσα ήρεμη, τα κορμιά, άνδρες, γυναίκες, παιδιά, ξαπλωμένα «ψήνονται» στην αναζήτηση της εφήμερης αλλαγής επιδερμικής ταυτότητας, στο ποθητό «μαύρισμα» του καλοκαιριού.

     Η αλλοδαπή τουρίστρια, ένα μπρούντζινο ζωντανό άγαλμα, με τα ξανθά μαλλιά να πέφτουν ανέμελα στους τορνευτούς ώμους, του έγνεψε…

Το πικρό «γιατί» μιας μαυροφορεμένης Ελληνίδας μάνας…

                                                                           

                                                                                               Στα Blogs & Sites 16, 17 & 18 Αυγούστου, 2022

     

Καλοκαίρι στην Ελλάδα!…

    Χυθήκαμε χαρούμενοι στους δρόμους, απειθάρχητοι, ανέμελοι οδηγοί στις εθνικές και επαρχιακές λεωφόρους και οδούς και «΄Οποιον πάρει ο Χάρος!…»

   Τί κρίμα, αλήθεια!

   Το πρόβλημα ΔΕΝ εντοπίζεται στις σταθερές συνιστώσες του ελληνικού καλοκαιριού που ξεχειλίζουν με θαλασσινή αλμύρα, αντανακλούν το πεντελικό λευκό και το ανεπανάληπτο στον πλανήτη γαλάζιο του ουρανού, ακτινοβολούν με κάθε εισπνοή την πρόκληση πόθου και πάθους για τον έρωτα και για τη ζωή!

    Δεν θα εγκλωβίσω τη σημερινή μου πίκρα στις ευπρόσδεκτες προκλήσεις του ελληνικού καλοκαιριού που για δυο χρόνια μας τις στέρησε η περιβόητη πλέον και καθόλου προσφιλής Κινεζικής προέλευσης πανδημία covid-19…

    Κάθε άλλο!…

     Αλλά να, συνεχίζουν να υπάρχουν οι εθνικές «καρμανιόλες» στον Μαλλιακό, στη Χαλκιδική, στην Κοζάνη, στην  εθνική Αθηνών-Πάτρας (τμήμα της περιβόητης ΠΑΘΕ που στην πορεία της ολοκλήρωσής της θύμιζε για πολλά χρόνια το κλασικό περιβόητο «γιοφύρι της Άρτας»), και τι δεν υπάρχει στην απαράμιλλα όμορφη σε φυσικές καλλονές και πολιτικό-οικονομικά απίστευτα δύσμοιρη Ελλάδα μας…

     Το υποσχέθηκα στην μαυροφορεμένη γυναίκα που στάθηκε απέναντί μου τις προάλλες και μου ζήτησε να της δώσω μια λογική απάντηση στο φαινομενικά απλό ερώτημά της ενός «γιατί» που τελικά αποδείχθηκε να είναι από τα πλέον αμείλικτα  «γιατί» που έχω αντιμετωπίσει εδώ και 50 χρόνια ακαδημαϊκής ενασχόλησης και επαγγελματικής ζωής ξεκινώντας από τη Μασσαχουσέττη και το Ρώντ Αϊλαντ, συνεχίζοντας στο Μόναχο και το Σάλτσμπουργκ μέχρι τη δικιά μας Θεσσαλονίκη και τη γηραιά Αλβιώνα τα τελευταία 10 χρόνια.

Σύντομη ερμηνευτικη προσέγγιση στη καλπάζουσα αντικοινωνική συμπεριφορά…

                                                                                                      Στα Blogs & Sites 8, 9 & 10 Αυγούστου, 2022

          

     Τα πολύ συχνά πλέον κρούσματα, οι περιπτώσεις εγκληματικότητας που ξεκινά από τους τσαντάκηδες για να καταλήξει σε ανθρωποκτονίες και περιλαμβάνει κλοπές, διαρρήξεις, ένοπλες ληστείες, βιασμούς, απαγωγές, καταχρήσεις σε τραπεζικά και άλλα ιδρύματα, αύξηση της ναρκομανίας, σεξουαλικά προβλήματα, δολοφονικές επιθέσεις εναντίον αστυνομικών, απαγωγές με απαίτηση λύτρων, δολοφονίες ανύποπτων πολιτών, αφαίρεση ζωής στη διαδικασία ένοπλων ληστειών, ενδοοικογενειακή βία, γυναικοκτονίες, αύξηση του αριθμού των παιδιών που εγκαταλείπουν το σπίτι τους, ως αδιάσειστα πλέον στοιχεία. την ύπαρξη σοβαρής κοινωνικής παθολογίας στην Πατρίδα μας.

     Πώς, όμως, ερμηνεύονται όλα αυτά τα φαινόμενα αντικοινωνικής συμπεριφοράς στην πάλαι ποτέ ειρηνική, ρομαντική, φιλική, ανθρώπινη «Ψωροκώσταινα», όπου υπήρχε εμφανέστατα και αδιαμφισβήτητα ο στοιχειώδης σεβασμός της προσωπικής ελευθερίας και αξιοπρέπειας ανάμεσα στους πολίτες, με την εξαίρεση μιας ελάχιστης μειονότητας ατόμων και ομάδων που εμπλεκόταν σε παραβατικότητα και αντικοινωνική συμπεριφορά;

     Δεν προτίθεμαι σήμερα να διεγείρω την ανησυχία των αγαπητών αναγνωστών και τη δημιουργία φοβικών συμπλεγμάτων, αλλά δεν μπορώ να αποφύγω τη δημοσιοποίηση των ανησυχιών που διακατέχουν πολλούς συναδέλφους των κοινωνικών επιστημών και μαζί τον υπογράφοντα αναφορικά με την αύξηση των εκρήξεων βίας και βίαιης συμπεριφοράς οι οποίες προέρχονται από αυξημένα επίπεδα θυμού και απογοήτευσης, αλλά και με την αύξηση της αντικοινωνικής συμπεριφοράς που σχετίζεται με την ανεργία και την ανέχεια που εδώ και μια ντουζίνα χρόνια καλπάζουν στην καθημαγμένη ελληνική οικονομία.

Θα «καταντήσει» η Ελλάδα «off-shore» της ΑΤΙΜΩΡΗΣΙΑΣ;

                                                                                                       Στα Blogs & Sites 1, 2 & 3 Αυγούστου, 2022

(Το συγκεκριμένο κοινωνιολογικά θέμα με απασχολεί εδώ και αρκετά χρόνια και τώρα με όσα ακούω και διαβάζω για την υπόθεση NOVARTIS, για δίκες που αναβάλλονται και καταδικασμένους που κυκλοφορούν ελεύθεροι αποφάσισα, και ελπίζω να μην παρεξηγηθώ, να καταθέσω την σημερινή μου, για κάποιους ίσως πολύ αιχμηρή, άποψη.)

           ************************************

     Ψάξτε σε έντυπες και ηλεκτρονικές βιβλιοθήκες για δεδομένα που αφορούν ιστορία, πολιτισμό, κλίμα, φυσικές καλλονές, φιλότιμο, μπέσα και κιμπαριλίκι και εάν βρείτε μια άλλη χώρα και έναν Λαό που να ξεπερνά την Ελλάδα και τους Έλληνες, σας παρακαλώ να το κοινοποιήσετε!…

     Μη με κατηγορήσουν κάποιοι για Εθνοκεντρισμό!..

     Είμαι γιος προσφύγων, γεννημένος στην Κατερίνη από Πόντιο εκ Ρωσίας πατέρα και Θρακιώτισσα – Μικρασιάτισσα Σμυρνιά μητέρα και αφού αποφοίτησα από το Β΄ Γυμνάσιο Αρρένων Θεσσαλονίκης ξενιτεύτηκα από τα 18 μου στην Νέα Υόρκη με υποτροφίες και δηλώνω δημοσίως ότι με διακατέχει πράγματι εντονότατος Εθνοκεντρισμός, που τον απέκτησα αρχικά ως φοιτητής και αργότερα ως καθηγητής σε Αμερική και Ευρώπη και τους προλαβαίνω!..

     Ψάξτε για «ξετσίπωτους» και ανεύθυνους πολιτικούς, καταχραστές εξουσίας, κακούς διαχειριστές του Εθνικού πλούτου σε Υπουργεία, και από δίπλα τους «κλέφτες παρατρεχάμενους» της Εξουσίας σε Πανεπιστήμια, Νοσοκομεία και ΔΕΚΟ, και θα βρείτε πολλούς σε άλλες χώρες του Πλανήτη μας οι οποίοι, όμως, κάποια στιγμή εντοπίζονται, δικάζονται και…ΤΙΜΩΡΟΥΝΤΑΙ!..

     Ψάξτε για «ξετσίπωτους» πολιτικούς και παρατρεχάμενους που υπερχρέωσαν οικονομικά και ευτέλισαν ηθικά τη χώρα που είχαν εκλεγεί να Κυβερνήσουν και ακόμη ΔΕΝ εντοπίστηκαν, αλλά αναζητούνται σε εναλλασσόμενες πράσινες, μπλε, πολύχρωμες Εξεταστικές Επιτροπές και φυσικά ακόμη ΔΕΝ τιμωρήθηκαν, αλλά μη βιαστείτε να ταξιδέψετε εκτός Ελλάδος…

     Ενταύθα, ή απλά εντός Ελληνικών συνόρων, θα βρείτε… μπόλικους!..

Ελάτε να ξαναγίνουμε συγχαίροντες και συμπάσχοντες συνάνθρωποι!…

                                                                                                      Στα Blogs & Sites 25, 26 & 27 Ιουλίου, 2022 

        

     Μια φορά κι έναν καιρό, στη Θεσσαλονίκη είχαμε στο Διοικητήριο μια «μαρμάρινη» αλάνα που τώρα δεν υπάρχει και, δυστυχώς, τα αρχαία που αποκαλύφθηκαν ΔΕΝ έχουν αξιοποιηθεί σωστά.

     Και απέναντι από την Αγγελάκη είχαμε μια «χωματένια» μεγάλη αλάνα όπου, όπως κάναμε και στη «μαρμάρινη» του Διοικητηρίου, κλοτσούσαμε την μπάλα, παίζαμε κρυφτούλι, αμάδες και μακριά γαϊδούρα…

     Μια φορά κι έναν καιρό, είχαμε τους φίλους και τους κολλητούς να λέμε τα μυστικά μας, να μοιραζόμαστε χαρές που έτσι διπλασιάζονταν και λύπες που μειώνονταν επειδή τις βγάζαμε από το στέρνο με δάκρυα στα μάτια.

     Μια φορά κι έναν καιρό, τα είχαμε αυτά για να παίζουμε εμείς σαν παιδιά γονιών που ΔΕΝ είχαν λεφτά ούτε αυτοκίνητα, αλλά είχαμε όνειρα πολλά!…

     Γιατί τώρα πια, όχι μόνο στην πάλαι ποτέ τη δικιά μας «νυφούλα του Θερμαϊκού», την ανοιχτόκαρδη, γενναιόδωρη και τόσο φιλόξενη «φτωχομάνα» Θεσσαλονίκη, αλλά δυστυχώς σε ολάκερη την αγαπημένη και μοναδική μας Παρείδα Ελλάδα που άκουγε στο παρατσούκλι της «Ψωροκώσταινας» σε εποχές που έδεναν τα σκυλιά με τα… λουκάνικα, τώρα πια δεν έχουμε αλάνες, ούτε παρέες παιδιών, ούτε κρυφτούλι και κυνηγητό, δυστυχώς ούτε φίλους.

     Μας τύλιξε μια απέραντη μοναξιά, πνιγόμαστε σε εθνική κατάθλιψη, αναιρούμε την ύπαρξή μας σε αριθμούς απίστευτους για Έλληνες και Ελλάδα, δεν λέμε καλημέρα ή καλησπέρα, δεν κοιτάμε ψηλά, αλλά ούτε καν σε επίπεδο ματιών τους ανθρώπους που έρχονται από απέναντί μας!..

     Θεέ μου, τι κρίμα!..

Όχι πια «πες-μου» αλλά «κοίτα» τον φίλο σου!…

 

                                                                                               Στα Blogs & Sites 18, 19 & 20 Ιουλίου, 2022 

     

     Οι αρχαίοι μας πρόγονοι έλεγαν «ο φίλος τον φίλο εν πόνοις και κινδύνοις ου λείπει…», και εμείς οι σύγχρονοι Έλληνες συνήθως λέγαμε και λέμε «πες μου τον φίλο σου να σου πω ποιος είσαι…».

     Θα σας ξαφνιάσω σήμερα προτρέποντάς σας, φιλικά, «κοίτα τον φίλο σου για να καταλάβεις ποιος είσαι!…».

     Στην εποχή μας, εγωπάθεια, κυνισμός και συναισθηματική ρηχότητα, συνεπικουρούμενα και από την οικονομική δυσπραγία, τη διάχυτη πλέον για όλους επαγγελματική και ψυχολογική ανασφάλεια και το υπαρξιακό άγχος, αντί να δρουν θετικά και να μας καθοδηγούν στη σύναψη φιλικών σχέσεων (που θα βοηθήσουν να μειωθεί η οδυνηρή μοναξιά και η αλλοτρίωσή μας), δυστυχώς δρουν ανασταλτικά, εντείνοντας την απομόνωσή μας, διογκώνοντας επικίνδυνα την εσωστρέφειά μας και τις εξαρτήσεις μας από το εντυπωσιακό μέσο μαζικής επικοινωνίας (προτιμώ τον τίτλο «Μαζικού Εκμαυλισμού»), την τηλεόραση.

     Ο άνθρωπος είναι κοινωνικό ον και η διαπίστωση του Αριστοτέλη για την «αγελαία φύση» μας έχει επιβεβαιωθεί με σύγχρονες έρευνες κοινωνιολογικών και ψυχολογικών ερευνών των επιστημόνων της συμπεριφοράς, καθώς κρίνεται ότι δεν επαρκεί η διαπίστωση ούτε και η ανάλυση των απώτερων νοημάτων που περικλείονται στην παροιμιακή φράση «όμοιος ομοίω αεί πελάζει…».

     Τρία επίμαχα πρόσθετα ερωτήματα σχετίζονται με τη διαχρονική ισχύ και τις προϋποθέσεις αυτής της θέσης, το γιατί, το πότε και το κάτω από ποιες συγκεκριμένες συνθήκες «ο όμοιος πηγαίνει στον όμοιο…».

     Σε εργαστηριακά πειράματα «απομόνωσης των αισθήσεων» τα άτομα που συμμετέχουν αναφέρουν όχι μόνο επιθέσεις άγχους, αλλά,  και εδώ θα πω ότι απαιτείται ιδιαίτερη προσοχή, και παραισθήσεις όμοιες με εκείνες που κάνουν απομονωμένα άτομα, δηλαδή παραισθήσεις «παρουσίας» κάποιου προσώπου που τους κρατά «συντροφιά».

     Στα πειράματα αυτά, το άτομο στερείται όλα τα εξωτερικά οπτικά και ακουστικά ερεθίσματα, καθώς και ερεθίσματα οσμής και γεύσης, ακόμη και αφής.  

     Αφηγήσεις από προσωπικές εμπειρίες ναυαγών, φυλακισμένων που έζησαν σε αυστηρή απομόνωση για πολύ καιρό, όπως και μοναχών, πιστοποιούν ότι στο διάστημα της μοναξιάς τους τα άτομα αυτά είχαν επιθέσεις άγχους (ταχυπαλμίες, ναυτίες, σφιξίματα στο στήθος, τάση λυγμού, αστάθειες και ζαλάδες και μια έντονη διάχυτη αίσθηση φόβου και πανικού), χωρίς να υπάρχει στο αντικειμενικό περιβάλλον έστω και η παραμικρή υποψία κινδύνου.

Τελικά η Ελλάδα, κυριολεκτικά, «Ανήκει Στη Δύση!...»

 

                                                                                                     Στα Blogs & Sites 11, 12 & 13 Ιουλίου, 2022

     

     Θυμήθηκα σήμερα, μου το υπαγορεύουν τα δραματικά σε διεθνές επίπεδο με σαφείς επιπτώσεις και για εμάς τους Ελληνες και την Ελλάδα, οικονομικο-πολιτικο-κοινωνικά γεγονότα που εκτυλίσσονται με ραγδαίους ρυθμούς, την ιστορική και πολύ συχνά παρεξηγημένη εκείνη ρήση-επιβεβαίωση του αείμνηστου Κωνσταντίνου Καραμανλή:

      «Η Ελλάς ανήκει εις την Δύσιν!»

     Ιστορικά, πολιτιστικά, πολιτικά, γεωγραφικά, αυτό αποτελούσε και συνεχίζει να αποτελεί μια αδιαμφισβήτητη πραγματικότητα, αλλά, όπως θυμάται η δική μου γενιά και μπορούν να διαβάζουν σε ιστορικές ανασκοπήσεις οι νεότεροι, εκείνη η φράση έκτοτε διακωμωδήθηκε, παρερμηνεύτηκε, λοιδορήθηκε…

     Ποιος θα μπορούσε να φανταστεί Ιούλιο μήνα του 2022, 48 χρόνια μετά τον Ιούλιο του 1974, την εισβολή της Τουρκιας στην Κύπρο και την μεγαλειώδη υποδοχή των Αθηναίων στον μακαρίτη Κωνσταντίνο Καραμανλή, όταν επέστρεφε στο τότε Διεθνές Αεροδρόμιο Ελληνικού της Αθήνας ως επιβάτης στο Γαλλικό Προεδρικό αεροσκάφος του φίλου του ρ Ζισκά Βαλερύ Ντεσταίν (που φιλοξένησε οικονομικούς μετανάστες και «πρόσφυγες» πριν πωληθεί στον κ Λάτση) ότι μετά τις δύο δραματικές εξαιτίας της Πανδημίας χρονιές του 2020 και 2021, τώρα πάλι μήνα Ιούλιο στο καλοκαίρι του 2022 η ελληνική Οικονομία θα αναπνεύσει εισπράτοντας μερικά δισεκατομμύρια από τουριστικό συνάλλαγμα αλλά παραμένει «ενέχυρο» στα χέρια των πιστωτών..

     Ποιος θα μπορούσε να προβλέψει, μετά την παράδοση της Ελλάδος στο ΔΝΤ από τον τότε Πρωθυπουργό Γεώργιο Παπανδρέου του Ανδρέα,  ότι οι δανειστές μας θα αξίωναν να τους εκχωρήσουμε, να ιδιωτικοποιήσουμε, εθνικά μνημεία και εθνικούς χώρους, όπως τα λιμάνια του Πειραιά (στους Κινέζους) και της Θεσσαλονίκης, τα περιφερειακά μας αεροδρόμια και, άν συνεχίσουμε έτσι όπως το πάνε ίσως κάποια στιγμή (Ημαρτον Κύριε), την Ακρόπολη, τους Δελφούς, τους βασιλικούς τάφους της Βεργίνας και τον Λευκό Πύργο;

     Είναι μια συνηθισμένη πράξη στο σύγχρονο διεθνές οικονομικό στερέωμα να κάνεις «ιδιωτικοποιήσεις» σε ΔΕΚΟ, όπως ΔΕΗ, ΟΤΕ, ΟΣΕ (το έχουν κάνει σχεδόν όλες οι άλλες χώρες-μέλη της Ε.Ε.) και άλλο σε «Εθνικά Μνημεία» και στρατηγικής σημασίας λιμάνια, αεροδρόμια και «φιλέτα» γης, όπως το πρώην αεροδρόμιο του Ελληνικού!

 Σκέφτομαι και υποθέτω ότι κάθε νοήμων Έλληνας και Ελληνίδα κάνει τις ίδιες σκέψεις:

Στη διάρκεια της Πανδημίας οι δισεκατομυριούχοι αυξήθηκαν!..

      

                                                                                                    Στα Blogs & Sites 4, 5 & 6 Ιουνίου, 2022

 

     Θα σας ξαφνιάσω σήμερα φίλες και φίλοι αναγνώστες με ένα κείμενο που αφορά σε μια μικρή σε αριθμό ομάδα, σε μια «χούφτα» κατοίκων του πλανήτη μας, που είναι κάτοχοι  περιουσιακών στοιχείων με εξωπραγματικά μεγέθη.

     Διευκρινίζω με Αριστοφανική και ειλικρινά καλοπροαίρετη αίσθηση χιούμορ πρώτον, ότι ΔΕΝ γνωρίζω προσωπικά ΚΑΝΕΝΑΝ από τα μέλη αυτής της απίστευτα μικρής ομάδας δισεκατομμυριούχων συνανθρώπων μας και δεύτερον, ότι ΔΕΝ με προσέλαβαν ως εκπρόσωπο των Δημοσίων Σχέσεών τους...

     Γονατίσαμε οι κάτοικοι του Πλανήτη από τον Ιανουάριο του 2020  μέχρι σήμερα εξαιτίας της πανδημίας covid-19 για την οποία όχι μόνο ακόμη ΔΕΝ απαντήθηκαν αλλά φοβάμαι ότι ίσως ΔΕΝ θα απαντηθούν πριν την γνωστή διεθνώς περίοδο «προστασίας δεδομένων» των 30 χρόνων, κάποια όχι μόνο χρήσιμα αλλά ΚΑΙ καθοριστικά κρίσιμα σε ότι αφορά το πώς, το ποιοί και το γιατί σχετικά ερωτήματα.

    Και ενώ σταδιακά είχαμε αρχίσει να βγαίνουμε από τις απαγορεύσεις και τα λόκντάουν όχι μόνο στην Πατρίδα μας αλλά και σε Ευρώπη και τον Δυτικό κόσμο, βιώνουμε από τις 24 Φεβρουαρίου τα τραγικά γεγονότα εισβολής Ρωσικών στρατευμάτων στην ανεξάρτητη Δημοκρατία της Ουκρανίας. Βιώνουμε μια, «απρόβλεπτη» για κάποιους και «αναμενόμενη» για κάποιους άλλους, Πολεμική Σύγκρουση που ξεπέρασε τις αρχικές εκτιμήσεις για τριήμερη ή επταήμερη διάρκεια και συνεχίζεται για 5^ο κατά σειρά μήνα χωρίς «πρόβλεψη τέλους» επιδεικνύοντας όλα τα χαρακτηριστικά ενός «πολέμου φθοράς» (κατά την Αγγλοσαξωνική ορολογία “A war of attrition”).  

     Θα αποσπάσω τώρα την προσοχή σας από την τρέχουσα πραγματικότητα και θα σας μεταφέρω, καλοπροαίρετα, σε έναν άλλο κόσμο σχεδόν μυθικό, σχεδόν μαγικό και σίγουρα εξωπραγματικό: στον κόσμο ουσιαστικά μιάς «χούφτας» συνανθρώπων μας που οι περιουσίες τους δεν μετρώνται σε δεκάδες ή εκατοντάδες εκατομμύρια αλλά σε πολλά δισεκατομμύρια δολάρια...

     Όταν έκλεισε ο περασμένος χρόνος, το 2021, το καταστροφικό όχι μόνο οικονομικά αλλά και σε ψυχολογικές και κοινωνιολογικές παραμέτρους δεύτερο έτος της πανδημίας covid-19 οι δισεκατομμυριούχοι της γης ήταν 2755 άτομα!..

Ηγέτες, μάνατζερς, χάρισμα & «γυάλινη οροφή» για γυναίκες...

 

                                                                                                     Στα Blogs & Sites 27, 28 & 29 Ιουνίου, 2022

     

     Η έννοια του μάνατζμεντ πηγάζει και αποτελεί αντικείμενο μελέτης στη φιλοσοφία, την ιστορία, τις πολιτικές επιστήμες, την κοινωνιολογία, την ψυχολογία, τη στρατιωτική επιστήμη και τη θεολογία, ενώ η έννοια της ηγεσίας είναι επίσης ένας τομέας ενδιαφέροντος και μελέτης για τα περισσότερα από τα παραπάνω αυτά γνωστικά πεδία.

     Τις τελευταίες δεκαετίες έχουν προκύψει ευρύτατες συζητήσεις αναφορικά με τις ομοιότητες και τις διαφορές μεταξύ Ηγετών και Μάνατζερ ως πρόσωπα, και μεταξυ Ηγεσίας και Διοίκησης ως διαδικασίες. Οι Bennis και ο Nanus, θεώρησαν τους μάνατζερ ως άτομα που εκτελούν ρουτίνες και εκπληρώνουν προκαθορισμένες δραστηριότητες σε αντίθεση με τους ηγέτες που επηρεάζουν τους άλλους παρέχοντας οράματα: «Οι Μάνατζερς κάνουν τα πράγματα σωστά ενώ οι Ηγέτες κάνουν τα σωστά πράγματα».

    Για τον Πλάτωνα, οι ηγέτες δεν γεννιούνται με την έμφυτη ικανότητα να διοικούν, αλλά πρέπει να επιλεγούν προσεκτικά και να εκπαιδευτούν για να το κάνουν και μέσω της κατάλληλης εκπαίδευσης να γίνουν άριστοι σε αξία και κατοχή γνώσεων.

     Ο Αριστοτέλης δεν ευνοούσε την αριστοκρατία και επέμενε ότι οι Ηγέτες πρέπει να αποκτήσουν «σοφόσυνη» η οποία ως όρος δηλώνει εγκράτεια και σύνεση και ακόμη και μια αρμονική κατάσταση αυτοελέγχου.

     Ο Μαξ Βέμπερ έφερε στη σύγχρονη κοινωνιολογία, και κατ' επέκταση στη θεωρία του μάνατζμεντ, τον αρχαιοελληνικό όρο «χάρισμα» που σημαίνει «δώρο ικανοτήτων» και χαρακτηρίζει μερικά μόνο άτομα. Χαρισματικοί Ηγέτες επιβάλλονται στους υφισταμένους και τους οπαδούς τους μέσω ηρωικών, θρησκευτικών ή ηθικών ικανοτήτων, δεξιοτήτων ή επιδεξιοτήτων τους, ανεξάρτητα από την πραγματικότητα ότι είναι πράγματι έτσι ή αυτοί που τους ακολουθούν πιστεύουν ότι είναι έτσι.

     Καθώς οι θεωρίες του Μάνατζμεντ εξελίχθηκαν τις τελευταίες δεκαετίες, η έννοια του «Σπουδαίου Ανθρώπου» στην πολιτική και τη θρησκεία μεταφέρθηκαν στον επιχειρηματικό κόσμο δημιουργώντας το πόβαθρο για την εισαγωγή της θεωρίας που διαφοροποιεί τη συναλλακτική ηγεσία και τη μετασχηματιστική ηγεσία.