Στα Sites & Blogs 20, 21 & 22 Μαίου, 2024
Πετάχτηκα για λίγες ώρες για κάποια υποχρέωση από τη γενέτειρα Κατερίνη στην αγαπημένη δεύτερη Πατρίδα Θεσσαλονίκη προτιμώντας αντί το οδήγημα τα μοντέρνα και καθαρά λεωφορεία του ΚΤΕΛ ΠΙΕΡΙΑΣ για να αποφύγω την ταλαιπωρία από το κυκλοφοριακό δράμα της Συμπρωτεύουσας με τα ανυπόφορα μποτιλιαρίσματα και την τραγική έλλειψη χώρων στάθμευσης.
Κατάμεστο το λεωφορείο του ΟΑΣΘ - 12 ΚΤΕΛ Μακεδονία - Κάτω Τούμπα που σε μεταφέρει στο Κέντρο της πόλης καθώς το ταξί είναι ακριβό και δεν αποφεύγεις το μποτιλιάρισμα.
Παρεχώρησαν
τις θέσεις τους σε μένα και έναν ακόμη ασπρομάλλη, υπάρχουν ευτυχώς και τέτοια
παιδιά για να μας δίνουν ΕΛΠΙΔΑ, δύο ευγενικές φοιτήτριες από το Αριστοτέλειο
και όχι από το δικό μου το αγαπημένο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας…
Ψάχνω
για κάποια χαμόγελα, αλλά δεν τα βλέπω!..
Πρόσωπα
σκυθρωπά, μάτια γεμάτα θλίψη, χείλη σφιγμένα (άραγε από θυμό;) απέραντη
κατάθλιψη στο κατάμεστο λεωφορείο.
Και όταν κατηφορίζω εκεί κάτω σε Αθήνα και Πειραιά, σε Λεωφορεία, μετρό και ΗΛΠΑΠ, έχω την ίδια ακριβώς εμπειρία με πρόσωπα κουρασμένα, χείλη σφιγμένα, μάτια γεμάτα θλίψη…










