Θα ανοίξουν σαμπάνιες στο Amherst College;

Δημοσιεύθηκε στα blogs 21/ Ιουνίου/ 2012

     
 Παρακολουθώντας την χτεσινή ορκωμοσία του Νέου Πρωθυπουργού της Ελλάδας κ Αντώνη Σαμαρά, Προέδρου της «Νέας» Ν.Δ. και προκαθήμενου του νεοσύστατου «συνασπισμού» 3 πολιτικών Κομμάτων οδηγήθηκα στη μυθική «Λεωφόρο Αναμνήσεων» κάνοντας δύο διαπιστώσεις:

   Πρώτον, τον προφανή «αντικατοπτρισμό» της τρέχουσας πολιτικής μας επικαιρότητας….Όπου ο πρώτος Κυβερνητικός «συνασπισμός» ήταν κεντρομόλος στην «αριστερόστροφη» σοσιαλιστική εξουσία και φυγόκεντρος στα δύο «δεξιόστροφα» στηρίγματά της, τα Κόμματα «Νέας» Ν.Δ. και ΛΑΟΣ. Ο δεύτερος «συνασπισμός» είναι κεντρομόλος «δεξιόστροφα» στην συντηρητική εξουσία και φυγόκεντρος στα δύο «αριστερόστροφα» στηρίγματά του, και…

   Δεύτερον, τη διαδοχή των δύο παλιών συμφοιτητών (κάποιοι λένε και συγκατοίκων) στο παγκοσμίως γνωστό, και κατατασσόμενο μεταξύ των κορυφαίων αμερικανικών πανεπιστημιακών ιδρυμάτων Amherst College της Πολιτείας Massachuseτts, στον ελληνικό Πρωθυπουργικό θώκο.

Ν.Δ. «χάνει» κερδίζοντας, ΣΥΡΙΖΑ κερδίζει «χάνοντας»…

Δημοσιεύθηκε στα blogs 19-20/ Ιουνίου/ 2012

    Ξεκινώ το σύντομο και «πιπεράτο», σημερινό μου σχόλιο με την (κατά Λουκά) ευαγγελική αναφορά «καὶ ἰδοὺ εἰσὶν ἔσχατοι οἱ ἔσονται πρῶτοι καὶ εἰσὶν πρῶτοι οἱ ἔσονται ἔσχατοι» ρίχνοντας μια γρήγορη ματιά στα αποτελέσματα των Εθνικών εκλογών του Οκτωβρίου 2009 όπου το ΠΑΣΟΚ, ως ΠΡΩΤΟ Κόμμα είχε πάρει ποσοστό 42,92% και 160 έδρες και ο ΣΥΡΙΖΑ, ως ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ Κόμμα ποσοστό 4,60% και 13 έδρες…

Ποιό «ένοχο χέρι» φταίει;

Δημοσιεύθηκε στα blogs 16-17/ Ιουνίου/ 2012

Μια Καλημέρα, «στα γρήγορα και…πιπεράτα» καθώς το απαιτούν τα γεγονότα και οι ιστορικές στιγμές που ζούμε!.. Ζητώ, ταπεινά, συγνώμη αλλά καθώς σήμερα όλα τα Ευρωπαϊκά και παγκόσμια ΜΜΕ μας έχουν πρώτο θέμα σκέφτηκα ότι εμείς αύριο στην Ελλάδα:

ΚΑΤΑΡΓΟΥΜΕ τον κακό μύθο του «χτες» που διατείνονταν ότι:

Εμείς οι Έλληνε(ς)καταψηφίζουμε!..

Δημοσιεύθηκε στα blogs 15-16/ Ιουνίου/ 2012

     Το είπα αρχικά στο «Καλημέρα Ελλάδα» του Γιώργου Παπαδάκη, ένα καλοκαιριάτικο πρωινό του 2010, με αφορμή τον θυμό μου και πολλών άλλων Ελλήνων που εξελίχθηκε στο «Κίνημα των Αγανακτισμένων» για να πνιγεί, τελικά, στα δακρυγόνα, χημικά και την απίστευτη βία των ΜΑΤ…

     Μου είχε ζητήσει ο οικοδεσπότης της εκπομπής, παλιός φίλος, να δώσω μια ψυχοκοινωνική ερμηνεία στις εκλογικές μας προτιμήσεις και είχα πει, πρωί-πρωί, απαντώντας με «ερώτηση»  Σωκρατικού στυλ:

     «Μήπως, Γιώργο ΔΕΝ ψηφίζουμε, αλλά εμείς οι Έλληνε(ς)καταψηφίζουμε;» 

«Αχταρμάς» κατάντησε η πολιτική μας ζωή!..

Δημοσιεύθηκε στα blogs 13-14/ Ιουνίου/ 2012

    Στην ψυχοκοινωνική θεωρία είναι αποδεκτό ότι η χάραξη ορίων και ο προσδιορισμός στοιχείων αποδεκτής ατομικής και συλλογικής συμπεριφοράς αποτελούν απαραίτητες προϋποθέσεις για τη θεμελίωση κάποιων «πλαισίων αναφοράς». Αυτά τα «πλαίσια αναφοράς» απορρέουν από το πλέγμα των γραπτών και άγραφων νόμων που τα διέπουν και από τη φύση των δεδομένων δομών και θεσμών που στοιχειοθετούν την κοινά αποδεκτή συστοιχία ηθών και εθίμων.

H κοινωνική ψυχολογία της «πρωτιάς»

Δημοσιεύθηκε στα Blogs 11/ Ιουνίου/ 2012

     Παιδιά σε ΑΕΙ, ΤΕΙ, Μέση Εκπαίδευση βιώνουν στρες Εξετάσεων, τα Κόμματα στρες Εθνικών Εκλογών και οι ποδοσφαιρόφιλοι στρες EURO-2012…

     Το λαϊκό τραγούδι περιγράφει εύστοχα τη σχέση ανάμεσα στον δάσκαλο που χρειάζεται το αστέρι του για να επιβεβαιωθεί επαγγελματικά και στον μαθητή που θέλει να διαπρέψει: «ο πιο καλός ο μαθητής ήμουν εγώ στην τάξη, κι δάσκαλοί μου με είχανε μη βρέξει και μη στάξει...» Και πάντοτε κάποιοι συμμαθητές θα υποβαθμίζουν τους «πρώτους» με χαρακτηρισμούς βαθμολαγνείας ή αποκαλώντας τους «φυτά» και «κοράκια».

Τι λένε τα σώματα όχι τα στόματα των πολιτικών!...

Δημοσιεύθηκε στα blogs 7-8/ Ιουνίου/ 2012

   Σημειολογικά σε ότι αφορά τον γραπτό λόγο, αυτόν «που μένει» (στα

λατινικά scripta manent) και έτσι μας υπενθυμίζει τι λέγανε κάποτε και

πόσο εύκολα τα ξεχάσανε όλα αυτά που λέγανε, ένας τίτλος μπορεί να

αναδείξει το περιεχόμενο ενός άρθρου και αντίστροφα οι κυρίαρχες σκέψεις

ενός προβληματισμού μπορούν να συνοψισθούν σε έναν τίτλο.

   Σήμερα το πρόβλημά μου δεν εξαντλείται στη δύναμη ή τις αδυναμίες

του γραπτού λόγου αλλά επικεντρώνεται στην απίστευτη δύναμη του

ανελέητου τηλεοπτικού φακού που απογυμνώνει και τον πλέον καλά

«καλυμμένο άρχοντα ή πρωταγωνιστή» οποιουδήποτε παλκοσένικου.

Το «γιατί» μιας «μαυροφορεμένης» μάνας...

Δημοσιεύθηκε στα blogs 5-6/ Ιουνίου/ 2012

Καλοκαίριασε!...

Xυθήκαμε χαρούμενοι στους δρόμους, απειθάρχητοι, ανέμελοι οδηγοί στις εθνικές και επαρχιακές λεωφόρους και οδούς και «...όποιον πάρει ο Χάρος!...»

Τί κρίμα, αλήθεια!

Το πρόβλημα ΔΕΝ εντοπίζεται στις σταθερές συνιστώσες του ελληνικού καλοκαιριού που ξεχειλίζουν με θαλασσινή αλμύρα, αντανακλούν το πεντελικό λευκό και το ανεπανάληπτο στον πλανήτη γαλάζιο του ουρανού, ακτινοβολούν με κάθε εισπνοή την πρόκληση πόθου και πάθους για τον έρωτα και για τη ζωή!

Drogba – Chelsea: έπεσε η αυλαία...

Δημοσιεύθηκε στα blogs 2-3/ Ιουνίου/ 2012

   
   Το σημερινό σχόλιό μου δεν αφορά στα Ελληνικά πολιτικά δρώμενα που σε 15 μέρες, την Κυριακή 17 Ιουνίου, κάποιοι ελπίζουνε και πολλοί φοβούνται ότι θα συνταράξουν συθέμελα το πολιτικό παλκοσένικο στο οποίο κινούμεθα επί 38 χρόνια από τη μεταπολίτευση.

   Το σχόλιό μου αφορά στο Ευρωπαϊκό ποδοσφαιρικό παλκοσένικο στο οποίο την ερχόμενη Παρασκευή 8 Ιουνίου θα αντιπαραταχθούν, στα πλαίσια του Euro-2012, η ποδοσφαιρική ομάδα της Πολωνίας και της Ελλάδας. 
   Τo παρουσιάζω στα blogs με την ευκαιρία ενός φιλικού ΑΝΤΙΟ στον Didier Drogba όχι μόνο από τους φιλάθλους της Chelsea ειδικά, της Αγγλίας και της Ευρώπης γενικότερα αλλά και από τους απανταχού της γης ποδοσφαιρόφιλους.

«Τελείωσαν» την μεσαία, ακολουθεί η εργατική τάξη!..

Δημοσιεύθηκε στα Blogs 25/ Μαΐου/ 2012  

      

     Η «αδυναμία ή άρνηση» των ελεγχόμενων από το ΠΑΣΟΚ Συνδικάτων να αντιδράσουν στις οδυνηρές  «ρυθμίσεις» που επέβαλε και συνεχίζει να επιβάλλει η τρόικα στα ΕΡΓΑΣΙΑΚΑ μαζί με τις 250 «ανιστόρητες» Βουλευτικές υπογραφές στο «νεκροσέντονο» των ΜΝΗΜΟΝΙΩΝ αποτελούν ιστορικά δεδομένα.

     Είναι δεδομένα και τα ανεξέλεγκτα επίπεδα αηδίας σε αυτούς που πίστεψαν και στήριξαν την Ιδέα του Συνδικαλισμού και θυμηδίας στην παραπαίουσα Ελληνική Κοινή Γνώμη που αδυνατεί να συνθέσει σε μια εικόνα με…νόημα τα επιμέρους στοιχεία του ακατανόητου πλέον εργασιακού «πάζλ» και της δυσθεώρητης ανεργίας!