Στα Blogs 23, 24 & 25 Δεκεμβρίου, 2020
Από "πάτο" καρδιάς (πιο κάτω ΔΕΝ πάει) Καλά Χριστούγεννα & είθε το Νέο Έτος 2021 να έχει ελαχιστότατα σχέση με το δραματικό 2020…
Κλεισμένοι στα διαμερίσματά μας, με
κλειστές όπως Πασχαλιάτικα τις Εκκλησίες μας εύχομαι φέτος η συμβολική γέννηση του Θεανθρώπου να μας
φορτίσει με κουράγιο και να μας οπλίσει με ΑΙΣΙΟΔΟΞΙΑ που χρειαζόμαστε εμείς οι
Έλληνες και μαζί μας ολάκερη η Ανθρωπότητα
Στα Blogs 21, 22 & 23 Δεκεμβρίου, 2020
Η πανδημία covid-19
που ταλανίζει την Ανθρωπότητα με τα lockdown και τους
περιορισμούς κοινωνικών επαφών έχει «στενοχωρήσει» τους κάθε λογής «παίκτες -
κυνηγούς της Τύχης» καθώς έκλεισαν διεθνώς (φυσικά και στην Πατρίδα μας) καζίνα
και άλλων μορφών «Δομές-Ναοί του Τζόγου».
Αυτό δεν σημαίνει ότι σταμάτησαν ΟΛΕΣ οι
δραστηριότητες του τζόγου καθώς με τη βοήθεια της πληροφορικής διατίθενται στο
διαδίκτυο και «εικονικά καζίνα» και άλλες μορφές τυχερών παιχνιδιών.
Δυστυχώς
είναι μεγάλοι οι αριθμοί των παιδιών που «τζογάρουν» διαδικτυακά
χρησιμοποιώντας τις τραπεζικές κάρτες των γονιών τους δημιουργώντας αμέτρητα δράματα που επιδεινώθηκαν αυτήν την εποχή στην οποία σημειώθηκε
τεράστια αύξηση στον τζίρο του διαδικτυακού τζόγου…
Τον τζόγο σε όλες του τις μορφές σε
παγκόσμια επισκόπηση παρουσιάσαμε στο βιβλίο που συγγράψαμε στην Αγγλική γλώσσα
από κοινού με την κόρη μου Dr Νατάσα Πιπεροπούλου το οποίο κυκλοφόρησε διεθνώς ο
εκδοτικός οίκος Bookboon τον περασμένο Οκτώβριο.
Το βιβλίο μπορούν οι αναγνώστες να «κατεβάσουν» δωρεάν από το διαδίκτυο και η σχετική βιβλιοπαρουσίασή του έγινε εδώ στο αγαπημένο blog με τίτλο: https://bookboon.com/en/addictions-ebook.
Στα Blogs 17, 18 & 19 Δεκεμβρίου, 2020
Στο σημερινό άρθρο θα καταχρασθώ
παραφραστικά την έννοια του όρου «ποιητική
αδεία» ώστε με αφορμή τον πρόσφατο θάνατο του John le Carré ως μυστικού πράκτορα και επιτυχημένου συγγραφέα, να
καλύψω με «μια συμβολική δρασκελιά»
πηγαίνοντας ανατολικά, την απόσταση μεταξύ Λονδίνου και Μόσχας πηγαίνοντας
δυτικά μεταξύ Λονδίνου και Νέας Υόρκης.
Και πριν κατηγορηθώ για καταχρηστική
παράφραση της «ποιητικής άδειας» μπαίνω αμέσως τώρα στο θέμα μου.
Το σημερινό άρθρο μου το ξεκινώ, από τον
τίτλο, με μια επίκαιρα χρήσιμη αναφορά στο γεγονός ότι δεν είναι πια μαζί μας ο
John le Carré (κατά κόσμον David Cornwell), ο παγκοσμίως
γνωστός Βρετανός συγγραφέας κατασκοπικών μυθιστορημάτων που υπήρξε πράκτορας
των Βρετανικών Μυστικών Υπηρεσιών ΜΙ-5 και ΜΙ6.
Ο John le Carré καθιερώθηκε το 1963 με το best-seller
μυθιστόρημά του (κάποιοι θεωρούν ότι περιέχει και αυτοβιογραφικά στοιχεία) «Ο κατάσκοπος που γύρισε από το κρύο»
το οποίο όταν μεταφέρθηκε στη μεγάλη οθόνη γνώρισε επίσης τεράστια επιτυχία ως
κινηματογραφικό έργο με πρωταγωνιστή τον Richard Burton.
Από την στιγμή που εμφανίστηκε η νέα μετάλλαξη του κορονοϊού που ο Π.Ο.Υ. τον βάπτισε covid-19 και τον χαρακτήρισε ως «πανδημία» ξεκίνησαν ταυτόχρονα και οι εντατικές προσπάθειες για την ανεύρεση εμβολίου ικανού να αναχαιτίσει την νέα απειλή για το Ανθρώπινο γένος.
Στα Blogs 14, 15 & 16 Δεκεμβρίου, 2020
Με άλλα λόγια καθώς τα μάτια των
αναγνωστών βλέπουν τον τίτλο να ανοίγει η όρεξη με τη γνωστή σιωπηρή προτροπή
στους αναγνώστες: «συνεχίστε να διαβάζετε περισσότερα».
Ο σημερινός μου τίτλος αναδεικνύει τον
συγκεκριμένο προβληματισμό και μαζί το περιεχόμενο του άρθρου μου καθώς ακούω,
όχι πια σε καθημερινή βάση, αλλά κάθε φορά που συνομιλώ με συμπολίτες μας την
ίδια ερώτηση:
«Γιατί με τόσα που…μας κάνουν ΔΕΝ αντιδρούμε εμείς οι
Έλληνες;»
«Γίναμε καλοπερασάκηδες και τεμπέληδες και
αράξαμε στους καναπέδες!».
Είναι αυτό μια σοβαρή «αιτιολογία» όταν τυλιγόμαστε με κουβέρτες καθώς
κλείσανε τα κοινόχρηστα καλοριφέρ και για πολλούς δεν υπάρχει πια χρήμα όχι για
πετρέλαιο ή θερμάστρες αλογόνου, αλλά ούτε για…καυσόξυλα;
«Μας ψεκάζουν…» λένε κάποιοι άλλοι αιτιολογώντας την απίστευτη υπομονή
του ελληνικού Λαού που ξεπερνά εκείνη του Βιβλικού Ιώβ!…
Όχι, δυστυχώς, δεν μας…ψεκάζουν!.. Ξεχάστε αυτή την
εξήγηση…
Και τι θα θέλατε να κάνουμε;
Στα Blogs 10, 11 & 12 Δεκεμβρίου, 2020
****************
Θα μπορούσα να ξεκινήσω το σημερινό μου άρθρο
επικαλούμενος τη γνωστή φράση ότι «το χρήμα κάνει τη γη να περιστρέφεται» (Money makes the world go round).
Το αποφεύγω όχι επειδή με βρίσκει αντίθετο το
συγκεκριμένο πνεύμα επιχειρηματικών δραστηριοτήτων και χρηματοδοτικής
υποστήριξής τους. Κάθε άλλο και, παρακαλώ, μη βιαστείτε να με παρεξηγήσετε επειδή
έκανα καριέρα ως Πανεπιστημιακός δάσκαλος σε Σχολές Διοίκησης Επιχειρήσεων.
Το κάνω επειδή, στο αυστηρό πλαίσιο ακαδημαϊκής
δεοντολογίας και απαιτήσεων της Επιστήμης, της υπεύθυνης, συνετής, επίμονης και
υπομονετικής αναζήτησης της Αλήθειας, ΔΕΝ μπορώ να παραβλέψω το γεγονός ότι εδώ
και δεκαετίες σε παγκόσμιο επίπεδο τα πάντα ελέγχονται πλέον από ΤΟ ΧΡΗΜΑ (MONEY) και από αυτούς που το έχουν!..
Καθώς διάβαζα τα ‘πόθεν έσχες’ των Βουλευτών μας, και
στο παρελθόν έχω δει όπως και εσείς αναφορές σε Έλληνες «έχοντες και
κατέχοντες» μυθικά χρηματικά ποσά θα θυμίσω τον λαϊκό μας στίχο που εύστοχα,
για να ικανοποιήσει εμάς που ΔΕΝ το έχουμε, ρωτά:
«Τα λεφτά, τα λεφτά τι θα τα κάνεις, κάποια μέρα θα…
πεθάνεις!».
Δεν μπορώ να ξέρω πόσοι συμφωνείτε και πόσοι διαφωνείτε
με το παραπάνω ερώτημα από το γνωστό τραγούδι, αλλά θα σας στενοχωρήσω γιατί,
όπως έλεγε ένας εντυπωσιακά ρεαλιστής και ταυτόχρονα βαθιά ρομαντικός καθηγητής
μου:
«Τα λεφτά δεν συνιστούν… Ευτυχία! Όταν όμως έχεις πολλά, αγοράζεις όση και όποια ευτυχία θέλεις, και μάλιστα όποτε την επιθυμείς και τη θέλεις!».
Στα Blogs 7, 8 & 9 Δεκεμβρίου, 2020
Μπροστά μας αναδύεται απειλητικά ένας
τεράστιος όγκος προβλημάτων στην υγεία, στην γονατισμένη πλέον οικονομία, και
την απίστευτα εκτεταμένη διάρρηξη του ψυχοκοινωνικού μας ιστού.
Σίγουρα αυτό το πλέγμα δυστυχίας που μας έχει
τυλίξει (όπως φυσικά και ολάκερη την ανθρωπότητα) από τον περασμένο Μάρτιο με
το πρώτο καθολικό για την χώρα μας lockdown, αυτή η οδυνηρή
πραγματικότητα φρονώ, όπως πιστεύω και εσείς, ότι κάνει επιτακτική, πλέον, την
ανάγκη για μια προσεκτική ψυχοκοινωνική αξιολόγηση των δεδομένων χωρίς
προκαταλήψεις, χωρίς τον φόβο αντιποίνων της ΕΞΟΥΣΙΑΣ, αλλά και χωρίς
υστερικές, σπασμωδικές και κακοπροαίρετες αντιδράσεις.
Καθώς βιώνουμε εποχές όξυνσης της
καχυποψίας, των σεναρίων συνωμοσιολογίας και της μάταιης αναζήτησης για
«κακόβουλα χέρια που κινούν τα νήματα της πανδημίας», ίσως να αναρωτηθούν
κάποιοι από τους υποψιασμένους αναγνώστες και αναγνώστριες του blog, ότι όσα ανέφερα παραπάνω αποτελούν πικρόχολες
διαπιστώσεις πίσω από τις οποίες ενδέχεται να υποκρύπτονται κάποιες
μικροπολιτικές σκοπιμότητες…
Απαντώ, κατηγορηματικά: ΟΧΙ!…
Είναι πλέον διάχυτη η διαπίστωση ότι
βρισκόμαστε ως κοινωνία, ως Λαός και ως Έθνος, και μαζί μας ολάκερη η
Ανθρωπότητα στο μάτι ενός κυκλώνα, στη δίνη προβληματισμών, με κλυδωνισμό
θεσμών και δομών, με ακύρωση παραδοσιακών προτύπων συμπεριφοράς και μαζί,
ιδιαίτερα για εμάς τους Έλληνες, και της πατροπαράδοτης «ελληνικής αλληλεγγύης».
Βρισκόμαστε, ξανά, μετά το 2010 και την υποταγή μας στα περιβόητα πλέον Μνημόνια, σε βαθύ πηγάδι, όχι σε τούνελ.
Στα Blogs 3 & 4 Δεκεμβρίου, 2020
Προβληματίσθηκα έντονα την περασμένη
Δευτέρα 30 Νοεμβρίου, διαβάζοντας στην Διεθνή ιστοσελίδα του CNN
άρθρο που σημειώνει ότι τον περασμένο Οκτώβριο στην Ιαπωνία ο αριθμός των
αυτοκτονιών ήταν μεγαλύτερος από το άθροισμα των ανθρώπων που έχασαν τη ζωή
τους εξαιτίας του covid-19 σε όλη τη διάρκεια του 2020!...
https://edition.cnn.com/2020/11/28/asia/japan-suicide-women-covid-dst-intl-hnk/index.html
Το άρθρο αναρτήθηκε την ίδια μέρα και στην
ελληνική ιστοσελίδα του CNN
Ο θάνατος βρίσκεται αναμφίβολα στο τραγικότερο σημείο στο ευρύ φάσμα των
ανθρώπινων συναισθημάτων. Ο θάνατος, όμως, από αυτοκτονία, πέρα από την εγγενή
τραγικότητά του εμπεριέχει και τα καταθλιπτικά στοιχεία που δημιουργούν οι
υποκειμενικές ενοχές συγγενών και φίλων για την αδυναμία τους να προβλέψουν και
να αποτρέψουν το γεγονός!
Η κοινή γνώμη έθετε και θέτει το
φαινομενικά απλό, αλλά δύσκολο να απαντηθεί, μονολεκτικό ερώτημα του «γιατί».
Σε ιστορική αναδρομή τα άτομα που
αυτοκτονούσαν είχαν ως κίνητρα τους κλασικά γνωστούς λόγους της ερωτικής
απογοήτευσης, της οικονομικής καταστροφής, την αδυναμία να προσαρμοσθούν στις
απαιτήσεις της Στρατιωτικής ζωής ή επειδή αποτύγχαναν στις Πανελλήνιες
Εξετάσεις.
Αυτή
την εποχή της καταστροφικής πανδημίας του covid-19
σημαντική υποκείμενη αιτία θα αποτελεί για πολλούς η οικονομική καταστροφή (και
εδώ απαιτεί ιδιαίτερη προσοχή το γεγονός
ότι καθώς βουλιάζουμε στην οικονομική δυσπραγία και την επικείμενη ύφεση φοβάμαι
ότι ίσως βιώσουμε και στην Πατρίδα μας όπως και διεθνώς μεγάλη αύξηση στον
αριθμό των ατόμων που αποφασίζουν να θέσουν τέρμα στην ζωής τους, να
αυτοκτονήσουν).
Την κλασική τυπολογία της αυτοκτονίας παρουσίασε ο Γάλλος κοινωνιολόγος Emile Durkheim, καθορίζοντας 3 συγκεκριμένους τύπους:
Στα Blogs 30 Νοεμβρίου & 1 Δεκεμβρίου, 2020
Στα πειράματα Milgram ο «δάσκαλος» κάθεται μπροστά σε μια κονσόλα από την
οποία μπορεί να κάνει στο άλλο άτομο «μαθητή» που βρίσκεται σε διπλανό δωμάτιο
«ηλεκτροσόκ» κάθε φορά που δίνει λάθος σε κάποια ερώτηση. Στο δωμάτιο παροχής
ηλεκτροσόκ δίπλα στον «δάσκαλο» βρίσκεται το πρόσωπο «κύρους και εξουσίας» που
τον επιβλέπει.
http://psychology.about.com/od/historyofpsychology/a/milgram.htm
Με την παρότρυνση του «επιβλέποντα» ο
«δάσκαλος» αυξάνει τα βολτ του ηλεκτροσόκ που ακούει (αλλά δεν βλέπει) τον
«μαθητή» που τιμωρείται για κάθε λάθος…Σημειώνω ότι τα πειράματα του καθηγητή Milgram διεξάχθηκαν (από πρόθεση και όχι τυχαία) στη διάρκεια
της δίκης του περιβόητου Γερμανού Ναζί «εγκληματία πολέμου» Otto Adolph Eichmann.που είχε συλληφθεί από μυστικούς Ισραηλινούς πράκτορες.
Το ερώτημα ήταν «εάν και κατά πόσο οι Ναζί
δήμιοι Εβραίων και άλλων εκατομμυρίων ανθρώπων ήταν απλά πειθήνια-υπάκουα
όργανα στις εντολές των Αρχηγών τους», δηλαδή προσώπων που διέθεταν «Κύρος και
Εξουσία». Τα πειράματα μέτρησαν την προθυμία των συμμετεχόντων να υπακούσουν
και να εφαρμόσουν τις εντολές που τους δίνει το πρόσωπο «Κύρους και Εξουσίας»
έστω και εάν αυτές, προκαλώντας πόνο, έρχονται σε αντίθεση με την προσωπική
τους συνείδηση.
Να διευκρινίσω εδώ ότι τα ηλεκτροσόκ ΔΕΝ
είναι πραγματικά όπως δεν είναι και οι κραυγές πόνου του θύματος!
Τόσο ο καθηγητής Milgram όσο και άλλοι ψυχολόγοι που επανέλαβαν αυτά τα πειράματα
σημειώνουν ότι διαπίστωσαν δυσκολία στην παροχή ηλεκτροσόκ και πόνου στα θύματά
τους όταν τα δύο δωμάτια δεν τα χώριζε κάποιος τοίχος από τούβλα αλλά ένας
γυάλινος τοίχος. Με γυάλινο διαχωριστικό τοίχο ήταν δύσκολο για τον θύτη να
προξενήσει πόνο στο θύμα παρά τις επιτακτικές παραινέσεις του προσώπου Εξουσίας
και Κύρους και μάλιστα πολλοί θύτες απέφευγαν την διασταύρωση των βλεμμάτων
τους με τα θύματά τους!…
Πρόσωπα που παίρνουν αποφάσεις επώδυνες για άλλα άτομα προτιμούν να κρατούν αποστάσεις από αυτά καθώς η άμεση επαφή, πρόσωπο-με-πρόσωπο καθιστά την επιβολή τους πιο δύσκολη…
Στα Blogs 26, 27 & 28 Νοεμβρίου, 2020
Για τους φίλους αναγνώστες η σχετική
μπαλάντα από το youtube στο τέλος του άρθρου.
Είχα αρχικά σκεφτεί να βάλω για τίτλο:
Covid-19: Π. Ο.Υ., Φαρμακευτικές, Εμβόλια και Ανθρωπότητα…
Και προσπερνώντας το γνωστό μου στυλ είχα
σκεφθεί να χρησιμοποιήσω και υπότιτλο:
Σενάριο με
ομιχλώδη ΑΡΧΗ, απίστευτα επώδυνη ΜΕΣΗ και άγνωστο ακόμα ΤΕΛΟΣ…
Μετά
αναμόχλευσα τη μνήμη μου και θυμήθηκα άλλες εποχές με τα ανείπωτης γοητείας
«θερινά Σινεμά» όπου βλέπαμε συναρπαστικά έργα στις μεγάλες οθόνες, έργα με
Αρχή, Μέση και Τέλος γεμάτα με δράση και πλοκή.
Σύγχρονο τεράστιο τέτοιο έργο στο θέμα της
Υγείας που κόστισε και συνεχίζει να κοστίζει ανθρώπινες ζωές, που γονάτισε και συνεχίζει να γονατίζει τις
Εθνικές και την Παγκόσμια Οικονομία και με τις ψυχοκοινωνικές καταστάσεις που
δημιούργησε είναι άγνωστο πόσο τελικά θα κοστίσει στο Ανθρώπινο γένος πρώτο
έτος της τρίτης δεκαετίας της τρίτης, μετά Χριστό, χιλιετίας μας.
Το σενάριο είναι ήδη γνωστό καθώς το
«περιποιήθηκαν» έντεχνα ξεπερνώντας κάποιες στιγμές απροκάλυπτα τα όρια της
χυδαίας «τρομολαγνείας» ΟΛΑ τα διεθνή ΜΜΕ (αυτά που συνεχίζω να αποκαλώ Μέσα
Μαζικού Εκμαυλισμού).
Ξετυλίγω το σενάριο που ακούει στο όνομα covid-19…
Η ΑΡΧΗ ήταν και παραμένει τυλιγμένη με ένα
«πέπλο μυστηρίου».
Ξεκίνησε μας είπαν, χωρίς ποτέ να μάθουμε περισσότερες λεπτομέρειες μέχρι σήμερα, στα τέλη του 2019 στην Κινεζική πόλη Wuhan και μερικές εβδομάδες μετά την είσοδο στο 2020 το σενάριο ενέπλεξε στην δραματική του εμφάνιση χώρες της Ανατολής και Δύσης.
Στα Blogs 23, 24 & 25 Νοεμβρίου, 2020
Και σήμερα, μικροί και μεγάλοι, παιδιά και ώριμα στην
ηλικία άτομα, βιώνουμε διάφορες καταστάσεις και προκύπτουν στον καθένα και την καθεμιά μας σε μετωπική αντιπαράθεση
απειλές και κίνδυνοι που διαχειριζόμαστε με επιτυχία ή αποτυχία όπως και άλλες
τις οποίες επιλέγουμε να διαχειριστούμε
με τη «φυγή».
Η κλασική αρχέγονη αντίδραση ήταν πάντα
ταυτισμένη με την διαστολή: «πολεμάς ή το σκας» (fight or flight). Εδώ χρειάζεται να προσθέσω για λόγους επιστημονικής
ακρίβειας (καθώς συνήθως όλοι σταματάμε στις 2 επιλογές) ότι η επιλογή της
«φυγής» («το σκάω») είχε και έχει ανέκαθεν δύο μορφές, την πραγματική-φυσική
και την συμβολική όπου αδυνατώντας να «ξεφύγω» παγώνω ή λιποθυμώ…
Η φυγή ως υποχώρηση μπροστά σε κινδύνους
που ξεπερνούν τις δυνάμεις μας είναι λογική πράξη και ψυχό-συναισθηματικά
αιτιολογημένη.
Πέρα, όμως, από συγκεκριμένες και
αντικειμενικά επιβεβαιωμένες καταστάσεις ή πρόσωπα που μας απειλούν υπάρχουν
και συμβολικές καταστάσεις, ψυχολογικές και ψυχό-συναισθηματικές που αναγκάζουν
το άτομο να επιλέξει όχι τη λύση της αντιπαράθεσης, της εμπλοκής ή συμπλοκής
αλλά τη λύση της φυγής...
Σε πρακτικό επίπεδο επιλέγω να αντιπαρατεθώ με τον ή την προϊσταμένη μου (με το αφεντικό) και κάνω ηρωική έξοδο με «παραίτηση» ή συμβολικά «παγώνω» και, θα το θέσω κάπως άκομψα, «το βουλώνω;»