28η Οκτωβρίου 1940 : ΖΗΤΩ το Έθνος των Ελλήνων!..

Στα Blogs 23 – 28 Οκτωβρίου 2017

     Εύχομαι Καλημέρα και καλή εβδομάδα υπενθυμίζοντας ότι το ερχόμενο Σάββατο, 28η Οκτωβρίου 2017, οι Έλληνες θα γιορτάσουμε πάλι, εποχή πλέον των ΜΝΗΜΟΝΙΩΝ και των θεσμών (δηλαδή της πρώην τρόικας), το βροντερό ΟΧΙ της 28ης Οκτωβρίου 1940 του Μεταξά και των Ελλήνων στην επέλαση του Φασιστικού άξονα.

     Εκείνο το ιστορικό ΟΧΙ, ήταν έμπρακτη απόδειξη ότι το ΟΧΙ ως συγκεκριμένη άρνηση συνιστούσε ΝΑΙ ως βροντερή κατάφαση για επιβεβαίωση του Εθνικού καθήκοντος αποδεικνύοντας ότι οι Λαοί πρόθυμα πάντοτε ακολουθούν τον ηγέτη που θα χαράξει με χρυσά γράμματα την σελίδα του μεγαλείου τους στο διαχρονικό βιβλίο της ιστορίας!...

      «Τι είναι ένας επαναστάτης;» αναρωτιέται σε μια μεστή νοημάτων παράγραφο ο Albert Camus και συνεχίζει «εκείνος που λέει ΟΧΙ αλλά με την άρνησή του ΔΕΝ εννοεί αποποίηση. Γιατί είναι ταυτόχρονα το ίδιο άτομο που λέει ΝΑΙ στη συνέχιση του αγώνα του έχοντας ήδη κάνει συνειδητά την πρώτη κίνηση, αυτήν της άρνησης…».

     Στους δικούς μου κύκλους, των επιστημόνων της συμπεριφοράς αλλά προφανώς και σε κύκλους όπου ασκείται η σύγχρονη πολιτική υπάρχουν οι συνάδελφοι που διατείνονται ότι ένα άτομο δεν μπορεί, δεν είναι σωστό να προσπαθήσει να είναι ταυτόχρονα και λογικό και συναισθηματικό.

     Αν όμως σταθούμε για λίγο επικεντρώνοντας σε υποκειμενικό ο καθένας και η καθεμιά μας επίπεδο αξιολόγησης αυτή τη θέση μπορούμε να διαπιστώσουμε καλόπιστα ότι εμείς οι άνθρωποι διαθέτουμε την ικανότητα να αισθανθούμε αυτό που σκεφτόμαστε και να επεξεργασθούμε γνωστικά αυτό που αισθανόμαστε.

     Με λόγια απλά το συναίσθημα ποτέ ΔΕΝ απέκλειε αναγκαστικά τη συνύπαρξή του με τη λογική και αντίστροφα θα δυσκολευθεί πολύ κανείς να εντοπίσει αξιόπιστη επιστημολογική μαρτυρία που να επιβεβαιώνει ότι λογική αποκλείει το συναίσθημα.

     Ο κίνδυνος που υπάρχει για τον καθένα μας είναι συνυφασμένος με μια ανθρώπινη υποσυνείδητη τάση να παρουσιάσουμε κάποιες συναισθηματικές μας αντιδράσεις ως παράγωγα λογικής σκέψης γιατί τότε το αποτέλεσμα που θα προκύψει αποτελεί προπαγάνδα και ο αποδέκτης του μηνύματος που εκπέμπουμε οδηγείται να δεχθεί ως λογικό παράγωγο μια καθαρά συναισθηματική μας θέση.

     Στην περίπτωση του Ιωάννη Μεταξά το ΟΧΙ που βροντοφώναξε στον Ιταλό πρέσβη και κατέθεσε με ειλικρίνεια, σαφήνεια και λογικά επιχειρήματα ήταν διανθισμένο και με εμφανή στοιχεία συναισθηματικής φόρτισης (και, χωρίς να παρεξηγηθεί η θέση μου και φυσικά, χωρίς να θεωρώ τα δύο ΟΧΙ ισότιμα, το ίδιο συνέβη και στην περίπτωση του Τάσσου Παπαδόπουλου προέδρου τότε της Κυπριακής Δημοκρατίας με το ΟΧΙ του 2004) οπότε περίτεχνα έγιναν αντικείμενα από πρόσωπα και ΜΜΕ, μιας ανίερης εκμετάλλευσης προπαγανδιστικού επιπέδου όπου οι επιτήδειοι αδυνατώντας να κατανοήσουν τη δύναμη της ιερής, θεραπευτικής, ελπιδοφόρας ΑΡΝΗΣΗΣ (δηλαδή του ΟΧΙ) τείνουν να παρουσιάσουν τις όποιες συναισθηματικές αντιδράσεις των δύο ανδρών ως στοιχεία αναίρεσης της εντυπωσιακά παραγωγικής, ελληνοπρεπέστατης αναλυτικό-συνθετικής τους σκέψης!…

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ στη Θεσσαλονίκη & Εορτάζοντες!

Στα Blogs 26 Οκτωβρίου 2017  

     Θα κάνω κατάχρηση της φιλοξενίας σας αλλά από βάθος καρδιάς θέλω να ευχηθώ μέσα από τα αγαπητά μου Blogs ΧΡΟΝΙΑ Πολλά στην πόλη μας τη “Νυφούλα του Θερμαϊκού» και ταυτόχρονα Χρόνια Πολλά στους φίλους και φίλες Δημήτρηδες και Δημητρούλες εντός και εκτός Ελλάδος για τη σημερινή εορτή του πολιούχου μας Αγίου Δημητρίου!

1η Οκτωβρίου – Ημέρα Ατόμων της 3ης Ηλικίας

                  

Στα Blogs 1 & 2 Οκτωβρίου 2017

     Καλημέρα και καλό μήνα στους φίλους και τις φίλες του blog! Με την Απόφαση 45/106 της 14^ης Δεκεμβρίου 1990 Η Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ καθιέρωσε την 1^η Οκτωβρίου ως «Διεθνή Ημέρα των Ηλικιωμένων».

https://www.un.org/development/desa/ageing/international-day-of-older-persons-homepage.html

     Ως συνταξιούχος πλέον Καθηγητής, και σαφέστατα μέλος της κατηγορίας «Ατόμων της τρίτης Ηλικίας» αποτίνω φόρο τιμής σε όλες και όλους, γιαγιάδες και παππούδες, που σήμερα μας τιμά η συγκεκριμένη απόφαση της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ.

      Σήμερα γιορτάζουμε!

      Σήμερα θα προτρέψω φίλες και φίλους συνταξιούχους, γιαγιάδες και παππούδες να δώσουμε «τόπο στα νιάτα», αλλά να ΜΗΝ εγκαταλείψουμε τον αγώνα, την προσφορά, την δημιουργικότητα, να μην «ΑΠΟΣΥΡΘΟΥΜΕ» επιμένοντας ΟΧΙ στην Γεροντοκρατία αλλά στη διαπίστωση ότι οι κοινωνίες που αποκλείουν τους ηλικιωμένους από τη συμμετοχή – σε συμβουλευτικούς ρόλους – στα δρώμενα στερούν από τις νεότερες γενιές πολύτιμες γνώσεις από έμπειρους ανθρώπους…  

     Η έβδομη δεκαετία της ζωής, τα 60 χρόνια μας, ταυτίζεται ουσιαστικά και τυπικά με την απαρχή της καθοδικής πορείας του ατόμου. Εμφανίζεται μια πληθώρα προβλημάτων που καθιστούν την τρίτη, την κατά επίφαση και «χρυσή» ηλικία, ως την πλέον δύσκολη, ίσως, περίοδο τη ζωής μας.

     Κυρίαρχη θέση στους προβληματισμούς του ατόμου κατέχουν τα γενικά και ειδικά προβλήματα υγείας που ο καθένας και η καθεμιά αντιμετωπίζουμε. Για μερικούς τα προβλήματα αυτά παρουσιάζουν ενοχλητική, φορές-φορές βασανιστική ένταση ενώ σε όλους επέρχεται βαθμιαία η γενική απώλεια δυνάμεων και η εξασθένιση της αντίστασης του οργανισμού σε μολύνσεις και ιώσεις.

     Στο σημείο αυτό πιστεύω ότι ίσως θα ήταν χρήσιμο να επικαλεστώ εκείνη την ανώνυμη αλλά εντυπωσιακά σοφή παρατήρηση που προσδιορίζει ότι εμείς οι άνθρωποι «χαλνάμε την υγεία μας στη νιότη προσπαθώντας να αποκτήσουμε οικονομικά αγαθά ακόμη και πλούτη που θα ξοδέψουμε στα γεράματα για να ξαναβρούμε την…υγεία μας!»

     Πέρα από τα γενικότερα θέματα του βιολογικού μας προβληματισμού στην έβδομη δεκαετία της ζωής μας, με τα 65 περίπου χρόνια ερχόταν πριν μας έρθει η…τρόικα, για την συντριπτική πλειοψηφία των μελών κάθε σύγχρονης αστικό-βιομηχανικής κοινωνίας και η υποχρεωτική συνταξιοδότηση από την υπηρεσία, τον οργανισμό ή την επιχείρηση όπου ίσως είχαμε αναλώσει μια ολάκερη ζωή.

     Στην φάση αυτή, στο δύσκολο αυτό πέρασμα της ζωής ξαφνικά το άτομο βρίσκεται αντιμέτωπο με τη νέα πραγματικότητα του ψυχολογικού, κοινωνιολογικού, οικονομικού και επαγγελματικού του παροπλισμού και έχει τώρα πιά στη διάθεσή του αυτό που μοιάζει με αμέτρητες ώρες ελεύθερου χρόνου!

     Να τις κάνει τι;

     Με ποιες διαδικασίες μάς προετοίμασε η κοινωνία και πώς προετοιμάσαμε τον εαυτό μας για αυτή την εποχή;

     Πότε θα λογοδοτήσουν οι Πολιτικοί μας που πετσόκοψαν τις συντάξεις μας;

«Control your Stress & Manage Your Time» (Ελέγξτε το Στρες σας & Διαχειριστείτε τον Χρόνο σας)

ΔΩΡΕΑΝ ηλεκτρονικό βιβλίο του Γιώργου Πιπερόπουλου 

Στα Blogs 29 & 30 Σεπτεμβρίου 2017

     Καθώς αφήσαμε πίσω μας την ξενοιασιά του καλοκαιριού και τα πρωτοβρόχια μας προετοιμάζουν για Φθινόπωρο και Χειμώνα το στρες και το άγχος θα γίνουν και πάλι γνώριμοι «φίλοι» σε μας, τα παιδιά και τα εγγόνια μας.

     Υπενθυμίζουμε στους φίλους του blog ότι με τον τίτλο που φαίνεται στο εξώφυλλο κυκλοφόρησε το καλοκαίρι του 2016 και συνεχίζει να κυκλοφορεί σε ηλεκτρονική μορφή , το βιβλίο του Καθηγητή Γιώργου Πιπερόπουλου.

     Το βιβλίο «κατεβαίνει» ΔΩΡΕΑΝ από το διαδίκτυο σε μορφή pdf, είναι στην αγγλική γλώσσα καθώς απευθύνεται στο διεθνές αναγνωστικό κοινό, από τον Εκδοτικό Οίκο Bookboon.com.

     Διαβάζοντάς το εύκολα διαπιστώνουμε ότι πρόκειται για μια ​​καινοτόμο προσέγγιση, μια δημιουργική παράκαμψη από τις γνωστές παραδοσιακές «πώς-να-το-κάνετε» προσεγγίσεις που αφορούν στον έλεγχο του στρες και του άγχους και στην διαχείριση χρόνου. 

     Το βιβλίο συνδυάζει και τα δύο προβλήματα και απευθύνεται σε στελέχη επιχειρήσεων, φοιτητές και μαθητές αλλά και στο ευρύτερο κοινό, με άλλα λόγια σε όλες και όλους που ταλανίζονται από ανεξέλεγκτο στρες και άγχος και διαπιστώνουν καθημερινά ότι «τους λείπει χρόνος…» 

     Το βιβλίο του καθηγητή Γιώργου Πιπερόπουλου προσφέρει μια νέα, επιστημονικά τεκμηριωμένη και πρωτοποριακή προσέγγιση και καθώς κυκλοφορεί στα αγγλικά θα βοηθήσει τους αναγνώστες και αναγνώστριες του σε παγκόσμια κλίμακα να κατανοήσουν πλήρως τη φύση του στρες και άγχους και την έννοια του χρόνου.

     Στην πρακτική συνεισφορά του το βιβλίο παρέχει μια ποικιλία στρατηγικών και μεθόδων που είναι εύκολο να τις μάθουν και να τις εφαρμόσουν οι αναγνώστες και αναγνώστριες ώστε να μπορέσουν να ελέγξουν με επιτυχία το άγχος τους και να διαχειριστούν αποτελεσματικά και παραγωγικά τον χρόνο τους.

      Οι φίλες και φίλοι αναγνώστες μας, ως γνώστες της Αγγλικής γλώσσας, μπορούν να το «κατεβάσουν» ΔΩΡΕΑΝ από το διαδίκτυο επισκεπτόμενοι τον παρακάτω σύνδεσμο:

http://bookboon.com/en/control-your-stress-manage-your-time-ebook

Λατέρνα, «Τσίπα» και Φιλότιμο!..

Στα Blogs 25-28 Σεπτεμβρίου 2017

    

 Ήταν στα μέσα της δεκαετίας του 1950, ήμουν τότε μαθητής στο Β’ Αρρένων της Θεσσαλονίκης, ξεκινούσε η έξοδος ανέργων Ελλήνων για εργασία στην Κεντρική Ευρώπη και την Αυστραλία και η ΦΙΝΟΣ - ΦΙΛΜ έστελνε στις Κινηματογραφικές αίθουσες μια κωμωδία (με κάποιες σταγόνες λυρισμού) με τίτλο: «Λατέρνα, Φτώχεια και Φιλότιμο»

http://finosfilm.com/movies/view/24

     Εύχομαι να μην «αναστατώσω» τις ψυχές του Φίνου, του Σακελλάριου, του Φωτόπουλου, του Αυλωνίτη, της Καρέζη, του Αλεξανδράκη, του Τσαγανέα και άλλων που δεν βρίσκονται πια μεταξύ μας με την σημερινή δική μου παράφραση του τίτλου της ταινίας η οποία ήταν τόσο επιτυχημένη ώστε μετά από δυο χρόνια η ΦΙΝΟΣ - ΦΙΛΜ την έφερε ξανά στις κινηματογραφικές αίθουσες με νέο τίτλο: «Λατέρνα, φτώχεια και γαρύφαλλο»..

 http://finosfilm.com/movies/view/28

     ¨Ήμασταν τότε, οι περισσότεροι Έλληνες όπως και τώρα οικονομικά «φτωχοί» αλλά φροντίζαμε ως «κόρην οφθαλμού» σε Πανελλαδικό επίπεδο, μια έννοια πολύτιμη, τώρα πια δυσεύρετη στην Ελλάδα των «μνημονίων» και «θεσμών»: την «ΤΣΙΠΑ» μας!

     Η «ΤΣΙΠΑ» αναφερόταν στην αίσθηση που είχε κάθε Έλληνας, Ελληνίδα και εμείς τα παιδιά ότι οι άλλοι θα μας σέβονται εφόσον και εμείς φροντίζουμε με την συμπεριφορά μας να μην  «Ξετσιπωθούμε…»

     Είχαμε τότε στην ΠΑΤΡΙΔΑ μας, πέρα από τα θαλασσόβρεχτα ακρογιάλια, τον καταγάλανο ουρανό, τα ρομαντικά ηλιοβασιλέματα, και το μοναδικό στην υφήλιο γνώρισμα που δεν μεταφράζεται σε άλλη γλώσσα όσες προσπάθειες και εάν έγιναν το…ΦΙΛΟΤΙΜΟ!

     Γενιές ολάκερες είχαμε γαλουχηθεί με τούτη τη μοναδική στον κόσμο έννοια, την πλέον δυσνόητη σε κάθε άλλη γλώσσα που μιλιέται στον πλανήτη μας το...ΦΙΛΟΤΙΜΟ!..

     Από τον Απρίλιο του 2010 και μετά, υπόδουλοι στον Δράκουλα που, πριν την Κυβέρνηση «Πρώτη φορά Αριστερά», άκουε στο όνομα «τρόικα» και τώρα λέγεται «θεσμοί», με τέτοιες «μίζες, διαφθορά και ταχυπλουτισμό» απαξιώνουμε καθημερινά ότι υπόλοιπο είχε μείνει από  «ΤΣΙΠΑ» και ΦΙΛΟΤΙΜΟ!..

     Τελευταία κάπου τα μπερδέψαμε με τους χρόνους και το συντακτικό, με τις σύγχρονες κοσμοθεωρίες ντόπιες ή εισαγόμενες από Εσπερία τώρα και από την  Άπω Ανατολή εμπλουτισμένες και με κάποια μοντέρνα συστήματα αξιών και, αναρωτιέται κανείς, εύλογα:

    ΦΙΛΟΤΙΜΟ έχουμε; Είχαμε; Μήπως, νομίζουμε ότι είχαμε;

    «ΤΣΙΠΑ» έχουμε; Είχαμε; Μήπως νομίζουμε ότι είχαμε;

     Βλέπετε φίλοι αναγνώστες, καλοί μου συμπατριώτες, οι «αφιλότιμες» έννοιες δεν είναι μόνο δυσνόητες για τους ξένους, είναι πασιφανώς πλέον «αγαθά σε… ανεπάρκεια» δυστυχώς και για εμάς τους ντόπιους...

Συμπατριώτες: το «Κράτος» ή την «Πατρίδα»;

Στα Blogs 21 - 23 Σεπτεμβρίου 2017

https://www.youtube.com/watch?v=nmnyPBVNAUo

     Εάν αναφερθώ σε «μπάχαλο» ίσως κάποιοι με παρεξηγήσουν και να μου επισυνάψουν «έλλειψη πολιτικής αβρότητας…»

     Θα αναφερθώ λοιπόν στην «περίεργη» κατάσταση που προκλήθηκε από την ρύπανση του Σαρωνικού με τη βύθιση του «Αγία Ζώνη 2», στη συνέχεια τη σύλληψη Πλοιάρχου και Α’ Μηχανικού και την απόσυρση του πλοίου «Lassea», στις γοερές κλήσεις της Αντιπολίτευσης στον Υπουργό Ναυτιλίας κ Κουρουμπλή «να παραιτηθεί», παράλληλα με επικρίσεις στο έργο του και από Κυβερνητικούς Βουλευτές με το Μαξίμου να «τον στηρίζει» και ελπίζω να μην με παρεξηγήσει κανείς καλοπροαίρετος αναγνώστης.

      Είχαμε σήμερα και το «ξάφνιασμα» της απόφασης συνεργασίας Ν.Δ. - Δημοκρατικής Συμπαράταξης να «φρενάρουν» το πρωτόγνωρο φαινόμενο όπου οι ΑΝΕΛ «πανηγυρίζουν» καταψηφίζοντας Κυβερνητικές τροπολογίες και Νομοθετήματα που «υπερψηφίζονται» από την Αντιπολίτευση και παρακαλώ να σημειώσετε ότι η λέξη, η έννοια «παράνοια», συνιστά ετυμολογικά σαφέστατο δημιούργημα της ελληνικής γλώσσας…

     Τελικά στην πολιτική μας καθημερινότητα, 24 μήνες μετά την δεύτερη εκλογική νίκη του ΣΥΡΙΖΑ και 33 μήνες μετά την πρώτη του νίκη ομολογώ ότι με ταλανίζει λιγότερο η ύπαρξη πολιτικών Κομμάτων, που είναι απαραίτητο συστατικό κάθε ευνομούμενης Δημοκρατίας, και περισσότερο η σύγχυση ΚΡΑΤΟΥΣ – ΠΑΤΡΙΔΑΣ...

     Στην πατρίδα μας οι σχέσεις Κράτους και Πολιτών ήταν ανέκαθεν και συνεχίζουν να παραμένουν, όχι μόνο δυσλειτουργικές, αλλά επιτέλους ίσως θα πρέπει να τις δούμε και ως εντυπωσιακά …ψυχοπαθολογικές.

    Η ψυχοπαθολογική συμπτωματολογία αυτής της σχέσης (που τα βαθύτερα αίτιά της μόνιμα και σφαλερά ανάγονται ή στην Τουρκοκρατία ή σε ξένους… «δακτύλους», και τελευταία σε ψεκασμούς και ληγμένα που έχουν επηρεάσει, λένε, ακόμη και το DNA μας) συνίσταται στην κραυγαλέα αντίφαση της συμπεριφοράς του πολίτη απέναντι στον ασφυκτικό έλεγχο του «Κομματικού» Κράτους.

   Έτσι, ενώ οι Έλληνες θεωρούσαμε και συνεχίζουμε να θεωρούμε ότι το ΚΡΑΤΟΣ είναι  «καταπιεστικό, φορομπηχτικό, υδροκέφαλο και ψυχρό αφεντικό» ταυτόχρονα κοινωνικοποιούμε τις νεότερες γενιές να προσβλέπουν σε αυτό το δυσλειτουργικό κράτος ως «τον στοργικό πατέρα, τον πιο σίγουρο εργοδότη, ως μία παροιμιακή αγελάδα που περιμένει την κατάληψη της Κρατικής εξουσίας από το δικό μας Κόμμα για να αρμεχτεί από τα…δικά μας παιδιά!…»

     Με άλλα λόγια, γενιά μετά από γενιά, οι νέο-Έλληνες αναπτύξαμε την διπολικού τύπου «σχιζοειδή» συμπεριφορά, σαδομαζοχιστικών τάσεων, όπου περιμένουμε να ευνοηθούμε από το Κράτος που όχι μόνο αντιμετωπίζουμε με καχυποψία αλλά και με εμφανή συμπτώματα παράνοιας άσχετα με το που ανήκουμε…κομματικά!

     Οι εποχές ΑΠΑΙΤΟΥΝ να θυμηθούμε, ξανά και ξανά, αυτό που προφανώς βολεύει «κάποιους» να συγχέουμε, ότι δηλαδή το ΚΡΑΤΟΣ ΔΕΝ είναι η ΠΑΤΡΙΔΑ!..

Με αφορμή την πετρελαιοκηλίδα…

Στα Blogs 18 & 19 Σεπτεμβρίου 2017

    Παρακολουθώ τις τηλεοπτικές και ραδιοφωνικές και όχι μόνο «κόντρες» με αφορμή τη βύθιση του πετρελαιοφόρου Αγία Ζώνη 2 και αφού έσβησαν τα φώτα της 82^ης ΔΕΘ στον απόηχο «νεολογισμών» και «ορθολογισμών» που ξεχάστηκαν λίγα λεπτά μετά την εκφώνησή τους γιατί μόνο τόσο άντεξαν στο «τεστ της πραγματικότητας», κοιτάζω γύρω μου και πονάω!

     Άτομα και ομάδες, αντιμετωπίζουμε μια χωρίς προηγούμενο πτώση συστημάτων αξιών, κατανόησης και ερμηνείας της πραγματικότητας, ορθής αξιολόγησης του χθες και έλλειψης όχι μόνο επιθυμίας αλλά ίσως και ικανότητας για προγραμματισμό του αύριο..

     Και με τον τρόπο αυτό, πέρα από την πίκρα της καθολικής απογοήτευσης, φαίνεται να γίνεται οδυνηρή πραγματικότητα το πολύ πιο επικίνδυνο ψυχοκοινωνικό και πολιτικά συλλογικό συναίσθημα της «μοιρολατρικής εγκατάλειψης» των «Ωχ αδερφέ» Ελλήνων…

     Στην Ελλάδα των Μνημονίων, της οικονομικής δυσπραγίας, της επερχόμενης τρίτης αξιολόγησης για εφαρμογή «προ απαιτούμενων» που ίσως μεταφραστούν σε νέες περικοπές, διαπιστώνω χωρίς Κομματικά γυαλιά διόγκωση της κοινωνικά διαβρωτικής «παράδοσης στην μοίρα μας» και συλλογικής ανικανότητας για ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ στην Μνημονιακή υποτέλεια!.

     Και μέσα στο διάχυτο πλέον αίσθημα της «παράδοσης στην μοίρα μας», που εκφράζεται από τα δεδομένα της απώλειας ιδεολογίας, της απάθειας και της άρνησης πίστης και αφοσίωσης σε υψηλά ιδεώδη και συλλογική εθνική ανάταση, κρύβεται, κατά την προσωπική μου γνώμη, συγκεκριμένος φόβος που ΔΕΝ τολμά, φοβούμενος ΤΙΜΩΡΙΑ, να φέρει σε δημόσια θέα ο μέσος Έλληνας.

     Η αίσθηση του μέσου Έλληνα κάθε ηλικίας ότι είναι πλέον αλλοτριωμένος από την εξουσία, ότι απομακρύνθηκαν απ’ αυτόν οι πολιτικοί του ηγέτες και τα Κόμματα επιβαρύνει με σημαντικό κόστος την προγενέστερη αίσθηση της υπαρξιακής μας αλλοτρίωσης…Ήδη ο Ελληνικός Λαός σε μεγάλα ποσοστά θεωρεί ΔΙΕΦΘΑΡΜΕΝΟ το πολιτικό σύστημα και μαζί τους ΒΟΥΛΕΥΤΕΣ!…

     Από άκρο σε άκρο της Ελλάδας βιώνουμε θερμοκρασίες ενός καλοκαιριού που συνεχίζεται, βλέπουμε, ακούμε διαβάζουμε τις «κόντρες» για την εξόρυξη χρυσού και την αξιοποίηση του «Ελληνικού» και ΞΑΦΝΙΚΑ προκύπτει μια απροσδόκητη, οπτικά και οσφρητικά  αποκρουστική ρύπανση των ακτών της Αττικής που ίσως να έχει πολυετείς αρνητικές συνέπειες.

      Και πάνω στην πετρελαιοκηλίδα και τα πτώματα γλάρων, έχουμε και νέες «κόντρες» πολιτικών με περιεχόμενο την ολιγωρία, οδυνηρά «γιατί», κεραυνοβολήματα για τον «έρωτα με την καρέκλα», προσφορές «παραιτήσεων με ανάληψη πολιτικών ευθυνών» που όμως ΔΕΝ γίνονται αποδεκτές και απαιτήσεις για παραιτήσεις που ΔΕΝ εισακούονται!…

     Με τρομάζει η εκτίμηση ότι εδραιώνεται με δραματικό πλέον τρόπο στον Ελληνικό Λαό η αίσθηση της απελπισίας που θα έχει πολύ χειρότερες μακροχρόνιες επιπτώσεις από την διαπιστωμένη μοιρολατρία καθώς οδηγεί στον καταστροφικό νιχιλισμό.

     «ΚΑΛΗΝΥΧΤΑ ΕΛΛΑΔΑ» ή θα ενεργοποιηθούμε ως Λαός για να ΣΩΣΟΥΜΕ την Πατρίδα που μας παρέδωσαν οι γονείς μας ώστε να την παραδώσουμε, έστω οικονομικά τραυματισμένη, αλλά ΑΞΙΟΠΡΕΠΗ στα παιδιά και τα εγγόνια μας;

Παιδιά, Δάσκαλοι, Γονείς: Καλή Σχολική Χρονιά!..

Στα Blogs 11, 12 & 13 Σεπτεμβρίου 2017

     Από σήμερα, Δευτέρα 11 Σεπτεμβρίου 2017, μετά τα «πανηγύρια» εγκαινίων και «εξαγγελιών» της 82ης Διεθνούς Έκθεσης Θεσσαλονίκης, έρχονται ξανά στο προσκήνιο χτυποκάρδια, αγωνίες, χαρές και προσδοκίες με το ξεκίνημα της νέας σχολικής χρονιάς.

     Ήδη ξεκίνησαν οι ηλεκτρονικές εγγραφές σε ΑΕΙ και ΑΤΕΙ για τα παιδιά που με τις επιδόσεις τους στις φετινές Πανελλήνιες πέτυχαν μια θέση στην τριτοβάθμια εκπαίδευση.

     Όπως κάθε χρόνο, ως συνταξιούχος Πανεπιστημιακός δάσκαλος (αλλά ΟΧΙ αποκομμένος από την ακαδημαϊκή ζωή και περήφανος παππούς εγγονιού που φέτος τελειώνει το  Δημοτικό) καταθέτω απλές συμβουλές για παιδιά, γονείς, και συναδέλφους ‘δασκάλους’ με το ξεκίνημα της Νέας Χρονιάς.

     Για τα «πρωτάκια» και τους γονείς τους τα χτυποκάρδια έχουν μέσα τους την ιδιόμορφα ανυπέρβλητη γοητεία και δυσκολία του πώς θα αποχωρισθεί η μανούλα τον κανακάρη ή την κανακάρισσα της, πώς θα φανεί στα παιδιά ο κόσμος του σχολείου όπου θα πρέπει να υποταχθούν σε νέους κανόνες, να μάθουν να συνυπάρχουν με ένα τσούρμο άλλα παιδάκια να δεχθούν ότι δεν είναι ΟΛΑ δικά τους, ότι στο σχολείο ΔΕΝ πρόκειται να ικανοποιηθούν όλες οι επιθυμίες τους όπως συνέβαινε μέχρι τώρα στο σπίτι τους;

     Η συμβουλή μου εδώ είναι απλή: ΑΠΟΓΑΛΑΚΤΙΣΜΟΣ!…

     Μαμάδες (κυρίως και δευτερευόντως μπαμπάδες) κόψτε τον συμβολικό «ομφάλιο λώρο» και αφήστε το παιδί σας να ενταχθεί στην ομάδα, να απελευθερωθεί από την οικοστρέφεια που άθελά μας γονείς και συγγενικό περιβάλλον καλλιεργούμε.

     Τη νεότερη στην ηλικία και σχετικά άπειρη δασκάλα, αυτήν που θα κληθεί, όπως το θέλει και ο ποιητής μας, «να σμιλέψει ψυχές» θα συμβούλευα να μάθει ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ!

     Να μάθει, ως δασκάλα, να κρατά ίσες αποστάσεις καθώς θα σκύβει με αγάπη πάνω από όλα τα παιδιά, να ξεπεράσει τις δικές της ανθρώπινες υποκειμενικές αδυναμίες διαφορετικής αντιμετώπισης των παιδιών που η Πολιτεία της εμπιστεύθηκε.

     Για τους συναδέλφους της μέσης εκπαίδευσης οι συμβουλές μου υποχρεωτικά επικεντρώνονται στο ιδιόμορφα απαιτητικό θέμα της εφηβείας που ταλανίζει κάθε γενιά. Οι έφηβοι δεν αντιμετωπίζουν μόνο τις εγγενείς στα μαθήματα απαιτήσεις και δυσκολίες αλλά παράλληλα με ιδιαίτερη έμφαση απαιτήσεις ψυχοκοινωνικές καθώς οδεύουν από την παιδική στην εφηβική ηλικία.

Εσείς ποιον τύπο χαρακτήρα έχετε;

Στα Blogs 4 - 7 Σεπτεμβρίου 2017

     Πόσο ρομαντικός, και απομακρυσμένος από την τρέχουσα πραγματικότητα ο στίχος του ποιητή που αναζητούσε «έναν κόσμο όμορφο και… αγγελικά πλασμένο» καθώς από το καλοκαίρι του 2010 εμείς, τα παιδιά και εγγόνια μας ζούμε στην Ελλάδα «Θεσμών», ανεργίας, κατάθλιψης, ξενιτεμού, στερήσεων και έλλειψης της ελπίδας…

       Επιτρέψετε μου λοιπόν να αποστασιοποιηθώ από τα πολιτικά και οικονομικά θέματα και να καλέσω την προσοχή σας σε θέμα κοινωνιολογικού και ψυχολογικού περιεχομένου και ενδιαφέροντος ζητώντας σας να ελέγξετε πώς ακριβώς αντιδράτε στις καθημερινές ευχάριστες ή δυσάρεστες, επιθυμητές ή ανεπιθύμητες στιγμές και καταστάσεις της ζωής.

       Έχουμε, ο καθένας και η καθεμιά μας, κάποιους συγκεκριμένους τρόπους διαχείρισης των μικρών ή μεγάλων προβλημάτων ή είμαστε καράβια ακυβέρνητα, που παλινωδούμε προσπαθώντας να αντιδράσουμε όσο και όπως καλύτερα μπορούμε χωρίς σχέδια, χωρίς στρατηγική, ίσως και χωρίς ελπίδα;

      Στην κλασική ορθόδοξη ψυχοδυναμική του άποψη ο Freud υποστήριξε ότι η δομή του χαρακτήρα και της προσωπικότητάς μας αναπτύσσεται από το σύνολο των παιδικών μας εμπειριών και παγιώνεται γύρω στην ηλικία των επτά περίπου ετών.

      Αντιδρώντας σε εκείνη την αυστηρά ορθόδοξη και περιοριστική άποψη του Freud, από την αρχή κιόλας της γέννησης του ψυχαναλυτικού κύκλου της Βιέννης, μερικοί συνάδελφοι και μαθητές του αντέδρασαν υποστηρίζοντας την άποψη ότι η θεμελιακή δομή του χαρακτήρα μας εξελίσσεται μέχρι και το τέλος της εφηβικής ηλικίας.

      Στη συνέχεια επικράτησαν και ακόμη πιο προωθημένες απόψεις, χωρίς ίσως αυτές να γίνονται άμεσα αποδεκτές από τους «ορθόδοξους» του ψυχοδυναμικού κινήματος, που πρεσβεύουν ότι ο ανθρώπινος χαρακτήρας και η προσωπικότητά μας παραμένουν ανοιχτά συστήματα μέχρι και την μέση ώριμη σε χρόνια ζωής ηλικία μας…

     Ο γερμανικής καταγωγής ψυχολόγος Abraham Maslow που διέφυγε από τη Ναζιστική Γερμανία για να διαπρέψει στις ΗΠΑ, βοήθησε τα μέγιστα στον προσδιορισμό των ψυχολογικών κινήτρων μας με την πασίγνωστη «πυραμίδα των αναγκών του ανθρώπου». Για  Maslow, όπως και για  ένα μεγάλο αριθμό επιστημόνων  της συμπεριφοράς (ανάμεσά τους και ο υπογράφων) ο άνθρωπος μέχρι και τη στιγμή που θα αφήσει την τελευταία του πνοή ως έμβιο όν παραμένει ένα ανοικτό σύστημα και εξελισσόμενο μέχρι και την τρίτη ηλικία.

     Στην εξελικτική του πορεία μέσα στον κόσμο των ατόμων που το περιτριγυρίζουν το παιδί έχει τρείς πιθανές επιλογές συμπεριφοράς που θα επιδείξει και στη συνέχεια θα υιοθετήσει σε βαθμό που ΜΙΑ από αυτές να αποτελέσει το ορατό, ευδιάκριτο και καθοριστικό τύπο και περίβλημα του χαρακτήρα  του για το υπόλοιπο της ζωής του .

ΔΩΡΕΑΝ ηλεκτρονικό βιβλίο Γιώργου & Νατάσας Πιπεροπούλου - “Managing Primary and Secondary Schools – A Primer”

Στα Blogs 28 & 29 Αυγούστου 2017

          Στην Αγγλική Γλώσσα  (σε ελεύθερη μετάφραση: «Εισαγωγή στη Διοίκηση Σχολείων Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης»)  κυκλοφορεί παγκοσμίως από τον Άγγλο – Γερμανό - Δανέζικος Διεθνή Εκδοτικό Οίκο Bookboon.com το ψηφιακό βιβλίο που συνέγραψαν ο Καθηγητής Γιώργος Πιπερόπουλος και η θυγατέρα του Δόκτωρ Αναστασία-Νατάσσα Πιπεροπούλου. 

       Τέλη Αυγούστου με αρχές Σεπτεμβρίου ξεκινά η σχολική χρονιά σε όλες τις χώρες της γης και ταυτόχρονα (όπως και στην Ελλάδα) αρκετά εκατομμύρια δασκάλων και καθηγητών θα αναλάβουν καθήκοντα ως Διευθυντές, Γυμνασιάρχες, Λυκειάρχες και αυτό το βιβλίο σίγουρα θα τους φανεί χρήσιμο.

     Το βιβλίο μπορεί να φανεί χρήσιμο και σε άλλα μέλη του προσωπικού γενικής εκπαίδευσης και ειδικής αγωγής. Οσοι επιθυμούν μπορούν να αποκτήσουν το συγκεκριμένο ηλεκτρονικό βιβλίο ΔΩΡΕΑΝ και να το «κατεβάσουν» σε μορφή PDF από τον παρακάτω σύνδεσμο:

http://bookboon.com/en/managing-primary-secondary-schools-ebook

    

     Το ψηφιακό βιβλίο του γνωστού από την συχνή αρθρογραφία του, συνταξιούχου Καθηγητή και πρώην Προέδρου του Τμήματος Οργάνωσης και Διοίκησης Επιχειρήσεων του Πανεπιστημίου Μακεδονίας Δόκτορα  Γιώργου Πιπερόπουλου και της θυγατέρας του Δόκτορος Νατάσσας Πιπεροπούλου η οποία εργάζεται ως μόνιμη ψυχολόγος επί σειρά ετών σε σχολεία «ειδικής αγωγής», ερευνά σε παγκόσμια κλίμακα τα εκπαιδευτικά και παιδαγωγικά δεδομένα επιχειρώντας μία πρωτότυπη διασύνδεση των θεμάτων της Επιστήμης και Τέχνης του Μάνατζμεντ και της Παιδείας.

     Το βιβλίο δίνει ιδιαίτερη έμφαση στην Παιδεία όπως αυτή αναπτύχθηκε στον δικό μας χώρο στην Αρχαία Ελλάδα, το λίκνο του Δυτικού Πολιτισμού, και αποδίδοντας την δέουσα για ιστορικούς λόγους προσοχή σκιαγραφεί τα θέματα παιδείας στην Αρχαία Κίνα και στην Ινδία.

     Στο βιβλίο γίνεται σύντομη αλλά κατατοπιστική περιήγηση στα σημερινά συστήματα Παιδείας καθώς και αναλυτική αναφορά στην «ειδική αγωγή» σε επιλεγμένες χώρες της Ευρώπης, της Βορείου και Νοτίου Αμερικής, της Αφρικής, της Ασίας, της Αυστραλίας και της Νέας Ζηλανδίας.

     Το ηλεκτρονικό βιβλίο που συνέγραψαν πατέρας και θυγατέρα πρωτοτυπεί καθώς παρουσιάζει την Διοίκηση ως Επιστήμη και Τέχνη προσφέροντας ανάγλυφα, τεκμηριωμένα από την Διεθνή Βιβλιογραφία, τα χαρακτηριστικά που συνθέτουν Διεθνώς το πρότυπο επιτυχημένων Διοικητών Σχολικών Μονάδων Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης.

    Πρόκειται για επίκαιρο σύγγραμμα που εμπλουτίζει την παγκόσμια βιβλιογραφία καθώς είναι γραμμένο στα Αγγλικά.

     Βιβλίο χρήσιμο σε φοιτητές Πανεπιστημίων, στελέχη και εκπαιδευτικό προσωπικό Γενικής Παιδείας και «ειδικής αγωγής» καθώς και στο ευρύτερο αναγνωστικό κοινό που ενδιαφέρεται για τα παγκόσμια δεδομένα της σύγχρονης Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης.

    Οι δύο συγγραφείς με ιδιαίτερη βαρύτητα σε ειδική σελίδα, αφιερώνουν το βιβλίο τους:

   «Στους μαθητές μας που δίνουν ιδιαίτερα νοήματα στη ζωή μας…»